ΜΠΡΑΧΑΜΙ -ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ- ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Μια ιστοσελίδα για το Μπραχάμι, αφιερωμένη στον πολιτισμό και τους Μπραχαμιώτες δημιουργούς.
Sunday, November 15, 2026
Ομιλία του Τάσου Λέρτα στο δημαρχείο Καισαριανής στις 12/11/2026 για το βιβλίο "Στο ύψος του δρόμου" της Ελένης Μπάλιου Κλεμμ.
Monday, November 2, 2026
ΡΑΔΙΟ ΙΚΑΡΙΑ - ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΑ
Στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών στην Αθήνα η μουσικοθεατρική παράσταση Ίκαρος και Ηλέκτρα
Στον έβδομο όροφο της οδού Γενναδίου 8 στην Αθήνα, στην αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026 και ώρα 7 το απόγευμα, παρουσιάζεται το μουσικοθεατρικό έργο «Ίκαρος και Ηλέκτρα» που βασίζεται στο θεατρικό μονόπρακτο του Άγγελου Γόντικα. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση και τη διασκευή της Βάλιας Κουβελά, με την πρωτότυπη μουσική του Στέφανου Εμμ. Γεωργιάδη και τη ζωντανή συμμετοχή της καλλιτεχνικής κίνησης «Ικαρία Τρόπος», η εκδήλωση συγκροτεί ένα συγκινησιακά φορτισμένο αφιέρωμα στα χρόνια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η παράσταση φωτίζει τις ανεξίτηλες αξίες της δημοκρατίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, προσφέροντας μια βιωματική εμπειρία ιστορικής μνήμης.
Στο επίκεντρο αυτής της καθηλωτικής παράστασης πάλλεται μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης και κοινωνικής αντίστασης, γεννημένη μέσα στη φωτιά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973. Ο Ίκαρος, ένας τριτοετής φοιτητής του Πολυτεχνείου, και η Ηλέκτρα ερωτεύονται παράφορα την ώρα που η ιστορία γράφεται στους δρόμους της Αθήνας, όμως ο αγνός έρωτάς τους δοκιμάζεται σκληρά από τις ιδεολογικές περιχαρακώσεις και την ανελέητη αντίδραση του πατέρα της, ενός αντισυνταγματάρχη και αφοσιωμένου υποστηρικτή του καθεστώτος. Μπροστά στην αδιάλλακτη στάση του, η μητέρα της Ηλέκτρας, η Αλίκη, στηρίζει την επιλογή της κόρης της και μαζί εγκαταλείπουν το οικογενειακό σπίτι, επιλέγοντας την ελευθερία και την αληθινή ζωή δίπλα στον Ίκαρο. Χρόνια αργότερα, ο αυστηρός στρατιωτικός συναντά ξανά την οικογένειά του και λυγίζει αντικρίζοντας το νεογέννητο μωρό τους, τον καρπό ενός ακατάβλητου έρωτος, συνειδητοποιώντας με βαθιά συγκίνηση πως η δική του προσωπική μοναξιά και δυστυχία υπήρξε η απόλυτη ευτυχία και δικαίωση για τη γυναίκα και την κόρη του. Πίσω από αυτή τη συναισθηματική αντίθεση προβάλλει ένα διαχρονικό μήνυμα, καθώς η ελευθερία αποδεικνύεται πως δεν αφορά μόνο τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες, αλλά και το ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου να επιλέγει ελεύθερα τη ζωή του, τις ιδέες του και την οικογένεια που αγαπά.
Το θεατρικό μονόπρακτο του λογοτέχνη, εικαστικού και συνθέτη Άγγελου Γόντικα μετασχηματίζεται σε μια ζωντανή σκηνική κατάθεση μέσα από την ευαίσθητη ματιά της σκηνοθέτιδας Βάλιας Κουβελά. Ο συγγραφέας, μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική φυσιογνωμία με πλούσιο έργο στη ζωγραφική, την ποίηση και τη λογοτεχνία, αποτυπώνει στο κείμενο το βαθύ ανθρώπινο στοιχείο που χαρακτηρίζει ολόκληρη τη δημιουργική του διαδρομή. Μέσα από τις δραματικές εντάσεις της πλοκής, ο θεατής διαισθάνεται πως πίσω από τους χαρακτήρες λανθάνει μια εσωτερική υπαρξιακή αλήθεια του δημιουργού, μια διακριτική βιωματική ηχώ που προσδίδει στο έργο αυθεντικό συναισθηματικό βάθος.
Η σκηνοθετική προσέγγιση της Βάλιας Κουβελά, η οποία υποδύεται παράλληλα και την Ηλέκτρα, φέρει τη σφραγίδα μιας καταξιωμένης δημιουργού, ποιήτριας και πολιτισμιολόγου με διεθνείς κινηματογραφικές διακρίσεις και βαθιά γνώση της θεατρικής τέχνης. Η ίδια έχει επιμεληθεί υπεύθυνα την οπτική παρουσίαση που προβάλλεται στο σύγχρονο βίντεο γουόλ στο παρασκήνιο της σκηνής, όπου αυθεντικές φωτογραφίες και οπτικά ντοκουμέντα της εξέγερσης μεταφέρουν ακαριαία το κοινό στους δρόμους της Αθήνας του 1973. Αυτή η εικαστική πλαισίωση ενισχύει τη δραματική ένταση των ερμηνειών, προσδίδοντας στο ιστορικό πλαίσιο μια αμεσότητα που καθηλώνει τον θεατή.
Η πρωτότυπη μουσική σύνθεση και η ποίηση του Ικάριου δημιουργού Στέφανου Εμμ. Γεωργιάδη, ο οποίος έχει τιμηθεί με ειδικό δίπλωμα από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, αποτελούν τον μελωδικό άξονα της παράστασης. Ο συνθέτης υπογράφει πέντε πρωτότυπα μουσικά κομμάτια γραμμένα ειδικά για το έργο, στα οποία συγκαταλέγονται το πολιτικό σατιρικό «Μπιρίμπα βαλς», το λυρικό «Σ’ αγαπώ», η μελοποίηση των στίχων του Γιάννη Ρίτσου «Σύνορα δεν έχει η αγάπη», καθώς και το «Μικρό βάλς των θαλασσινών βράχων» και το «Μεγάλο βάλς της ακρογιαλιάς». Δίπλα στις δικές του δημιουργίες εντάσσονται εμβληματικά τραγούδια του αγώνα των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Λοΐζου, διασκευασμένα ειδικά για τις ανάγκες της πλοκής, όπως το «Κόκκινο τριαντάφυλλο», «Το σφαγείο», «Όταν σφίγγουν το χέρι», «Είμαστε δυο», «Προχωρούσαμε μέσα στη νύχτα», «το Άσμα ασμάτων» και «Ο δρόμος».
Η αφηγηματική ροή κατέχει κομβικό ρόλο στην παράσταση, καθώς καθοδηγεί οργανικά το κοινό στην παρακολούθηση της πλοκής και των σκηνικών μεταβάσεων. Η ατμοσφαιρική ποιητική εισαγωγή της Ειρήνης Λιονέττι ανοίγει με ξεχωριστό τρόπο την αυλαία του έργου, ενώ ο Χρίστος Σαββάκης αναλαμβάνει τον κύριο όγκο της αφήγησης, προσφέροντας μια εξαιρετική ερμηνευτική απόδοση που αναδεικνύει την πλούσια θεατρική του παιδεία και την καταξιωμένη διαδρομή του στον χώρο των γραμμάτων.
Στους ρόλους του έργου αποτυπώνονται με ενέργεια οι ιδεολογικές συγκρούσεις και τα οικογενειακά δράματα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ο καταξιωμένος επαγγελματίας ηθοποιός Σπύρος Κατηφόρης, με αξιοσημείωτη παρουσία στην τηλεόραση, τον κινηματογράφο και το θέατρο, ενσαρκώνει με εκφραστική δύναμη τον φοιτητή Ίκαρο. Ο Ικάριος φιλόλογος και ηθοποιός Αντώνης Μουλάς υποδύεται τον αντισυνταγματάρχη πατέρα, προσδίδοντας στον χαρακτήρα το απαιτούμενο δραματικό βάρος, ενώ η Τζίνα Θώδη ερμηνεύει τη σύζυγό του Αλίκη. Η επαγγελματίας ηθοποιός Μαρία Χαλεπλή υποδύεται τη μητέρα του Ίκαρου, η Ελβίρα Αντρικογιαννοπούλου τη θεία του και ο Χαράλαμπος Αμδάρης τον χωροφύλακα. Το θεατρικό σχήμα συμπληρώνεται από τον χορό, όπου η Ελβίρα Αντρικογιαννοπούλου και ο Χρίστος Σαββάκης ερμηνεύουν χορευτικά τα δύο βάλς της παράστασης.
Η ζωντανή ορχήστρα της Μουσικής Κοινότητας Νοτίων Προαστείων «Ικαρία Τρόπος» επενδύει ηχητικά την παράσταση με σπάνια ηχοχρώματα. Στις κιθάρες βρίσκονται ο Βασίλης Κουτσοβασίλης και η Κατερίνα Γεωργιάδη, ενώ τα πνευστά ερμηνεύουν ο Νίκος Μαλίνογλου, η Ελένη Ευκαρπίδου και ο Στράτος Μουλίνος. Στα κρουστά συμμετέχουν ο Τζοντίνο Λιονέττι και ο Γιώργος Γεωργιάδης, ενώ το ακορντεόν της Κυριακούλας Δανέζη σφραγίζει το μελωδικό σύνολο.
Η δημιουργική συμβολή των Ικαριωτών καλλιτεχνών προσδίδει στο εγχείρημα τη φιλοσοφική διάσταση της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Ο Στέφανος Εμμ. Γεωργιάδης, εμπνευστής της κοινότητας «Ικαρία Τρόπος» από το 2012, μεταφέρει στη σκηνή τις αρχές του μουσικού πρακτικισμού που μετατρέπουν τη μελωδία σε εργαλείο κοινωνικής συνοχής. Μαζί με τον Αντώνη Μουλά και τους υπόλοιπους συντελεστές, αναδεικνύουν πώς οι παραδοσιακοί δεσμοί αδελφοσύνης του ανατολικού Αιγαίου μπορούν να εμπνεύσουν σύγχρονες πολιτιστικές πρωτοβουλίες στην πρωτεύουσα.
Η φιλοξενία του αφιερώματος στην ιστορική αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών συνδέει την πνευματική παρακαταθήκη του τόπου με την ιστορική μνήμη. Τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973 παραμένουν διαχρονικός φάρος για την προάσπιση της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέσα από την οργανική απόδοση των εμβληματικών τραγουδιών και των πρωτότυπων συνθέσεων, η εκδήλωση τιμά τη θυσία όσων πάλεψαν για τη δημοκρατία, προσφέροντας στο κοινό μια βαθιά συγκινησιακή βραδιά.
ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Wednesday, October 14, 2026
Η Κριτική της Παναγιώτας Μπλέτα στο mcnews, για τη συλλογή διηγημάτων "Στο ύψος του δρόμου" Της Ελένης Μπάλιου Κλεμμ
Η συλλογή διηγημάτων της Ελένης Μπάλιου αποτελεί μια
μικρή ανθρωπολογία της καθημερινότητας. Έχει χιούμορ,
αυτοσαρκασμό, κοφτερή γλώσσα, τρυφερότητα και μια
κοινωνική πίκρα που δεν κατασκευάζει η ίδια η συγγραφέας,
αλλά ξεπετάγεται μέσα από το μεγεθυντικό φακό της
παρατήρησης. Οι ήρωές της δεν είναι «ήρωες» με τη συμβατική
έννοια. Είναι οι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά και πολύ
συχνά κάνουμε πως δεν βλέπουμε, ή όντως δεν βλέπουμε.
Εκείνοι που περνούν δίπλα μας χωρίς να διαθέτουν εκείνα τα
κοινωνικά γνωρίσματα που, στερεοτυπικά, θεωρούμε αρκετά
σημαντικά ώστε να απαιτήσουν την προσοχή μας.
Ο τίτλος του «Στο ύψος του δρόμου» είναι ιδιαίτερος και απηχεί
την κεντρική ιδέα του βιβλίου, μάλλον το λόγο για τον οποίο
γράφτηκαν αυτές οι μικρές ιστορίες. Εκεί λοιπόν, στο ύψος του
δρόμου, οι μεγάλες θεωρίες χάνουν την αξία τους. Η κοινωνία
παύει να είναι μια αφηρημένη έννοια και η ανθρωπιά μια λέξη
που μπορούμε εύκολα να οικειοποιηθούμε. Γίνεται η γυναίκα
που μαζεύει γόπες, ο άστεγος, η ηλικιωμένη που ταΐζει
αδέσποτα, ο άνθρωπος που πενθεί, εκείνος που πεινά, κάποιος
που συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που δεν καταλαβαίνουμε.
Γίνεται ο πραγματικός άνθρωπος, όχι αυτός που έχει φτιάξει η
προκατασκευασμένη κοινωνική μας αντίληψη.
Και εκεί αρχίζει το δύσκολο ζήτημα της ευθύνης.
Γιατί συχνά κρίνουμε εκ του ασφαλούς χωρίς καν να το
συνειδητοποιούμε. Μιλάμε για επιλογές ζωής όταν δεν έχουμε
γνωρίσει την απελπισία. Μιλάμε για σωστή διαχείριση όταν δεν
έχουμε μείνει χωρίς χρήματα. Μιλάμε για αξιοπρέπεια όταν δεν
χρειάστηκε ποτέ να επιλέξουμε ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και
την επιβίωση. Μιλάμε για ψυχραιμία όταν δεν βρεθήκαμε ποτέ
πραγματικά τρομαγμένοι και μόνοι. Μιλάμε για δύναμη όταν
δεν μας έχει ακόμη γονατίσει κάποια απώλεια.

Και τότε η εύκολη κρίση ενδύεται το μανδύα της αλαζονείας της
άγνοιας.
Δεν γνωρίζουμε, αλλά κρίνουμε. Δεν έχουμε βιωματική
εμπειρία, αλλά επεξηγούμε. Δεν πονέσαμε, αλλά κουνάμε το
δάχτυλο τι θα έπρεπε να είχε κάνει εκείνος που πόνεσε. Από το
θερμοκήπιο της δικής μας ζωής είναι εύκολο να
κατασκευάζουμε κανόνες για τις ζωές των άλλων.
Το «Κορίτσι που μάζευε γόπες» το κάνει αυτό ιδιαίτερα
αισθητό. Η Μπάλιου δεν βλέπει απλώς τη φτώχεια της άλλης
γυναίκας· αναμετριέται και με τη δική της ανάγκη να μη
φαίνεται φτωχή, εκτιθέμενη σε μια κοινωνία που έχει μάθει να
συνδέει την εμφάνιση με την αξία του ανθρώπου. Το ερώτημα
επομένως δεν είναι μόνο αν συμπονούμε τον φτωχό. Είναι αν
αντιλαμβανόμαστε και τους μηχανισμούς μέσα από τους
οποίους μαθαίνουμε να τον κοιτάζουμε, να τον
κατηγοριοποιούμε.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η ιστορία με την τυρόπιτα. Η
συγγραφέας ενοχλείται από μια συμπεριφορά που δεν
καταλαβαίνει αρχικά, βασανίζει όμως το μυαλό της στην
πορεία, μέχρι που βρίσκεται απέναντι σε μια διαπίστωση που
ίσως συνοψίζει τους ηθικούς προβληματισμούς του βιβλίου:
ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι βάρος κουβαλάει ένας άνθρωπος
που δεν συμπεριφέρεται με τον τρόπο που εσύ συμπεριφέρεσαι
ή αναγνωρίζεις.
Αυτό το «δεν μπορείς να ξέρεις» έχει για μένα ιδιαίτερη
σημασία.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψουμε να κρίνουμε οποιαδήποτε
πράξη ή ότι όλες οι συμπεριφορές δικαιολογούνται. Σημαίνει
κάτι βαθύτερο και δυσκολότερο: να αποκτήσουμε επίγνωση των
ορίων της γνώσης μας. Να αφήνουμε ένα μικρό περιθώριο
ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που νομίζουμε ότι
καταλαβαίνουμε για τον άλλον.
Ίσως εδώ βρίσκεται μια από τις πιο ύπουλες μορφές κοινωνικού
εφησυχασμού. Όσο ορισμένα προβλήματα δεν έχουν χτυπήσει
ακόμη τη δική μας πόρτα, είναι εύκολο να τα αντιμετωπίζουμε
σαν να αφορούν έναν άλλον κόσμο που δεν συμμορφώνεται με
τα κοινωνικά πρότυπα. Η φτώχεια είναι αδιόρατη, είναι «κάπου
αλλού». Η ανεργία χτυπά εκείνον που δεν προσπάθησε αρκετά.
Η μοναξιά είναι προσωπική αδυναμία. Η αστεγία γίνεται εικόνα
στο πεζοδρόμιο. Η ψυχική εξάντληση βαφτίζεται αδυναμία ή
υπερβολή. Το γήρας είναι κάτι που αφορά τους ηλικιωμένους,
μέχρι να αρχίσει να αφορά εμάς και ούτω καθεξής.
Έτσι γεννιέται μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση: ότι επειδή δεν μας
συνέβη κάτι πολύ κακό, κατά κάποιον τρόπο είμαστε στο
απυρόβλητο ή, ακόμη χειρότερα, ότι δικαιούμαστε να
απολαμβάνουμε την ασυλία της ζωής ως απόδειξη της φυσικής
μας «ανωτερότητας», σοφίας, σύνεσης ή των προσωπικών μας
ικανοτήτων.
Όμως πολλές φορές η απόσταση ανάμεσα σε εκείνον που
κοιτάζει έναν άνθρωπο στον δρόμο και σε εκείνον που
βρίσκεται όντως στον δρόμο είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο
νομίζουμε. Μια ασθένεια, μια οικονομική κατάρρευση, μια
απώλεια, μια σειρά λανθασμένων αποφάσεων ή απλώς μια
συγκυρία μπορούν να μετακινήσουν έναν άνθρωπο από τη θέση
του παρατηρητή ακριβώς στο ύψος του δρόμου, στη θέση των
πρωταγωνιστών των ιστοριών της συγγραφέα.
Και τότε γίνεται κάτι μαγικό ο κόσμος αλλάζει…
Όχι επειδή άλλαξαν τα γεγονότα, αλλά επειδή για πρώτη φορά
αρχίζουν να μας αφορούν προσωπικά.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι η ευθύνη αρχίζει πολύ πριν από την πράξη
της βοήθειας. Αρχίζει από το βλέμμα μας. Από την προσπάθεια
να μην κάνουμε την προσωπική μας ασφάλεια μέτρο της αξίας
των άλλων. Από την παραδοχή: ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε
τα πάντα για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Το βιβλίο είναι ριζοσπαστικά αυτογνωσιακό. Η Ελένη Μπάλιου
δεν παρουσιάζεται ως φορέας κάποιας αδιαμφισβήτητης ηθικής
ανωτερότητας, αλλά ως ο έτερος εαυτός μας που ενοχλείται,
φοβάται, προκαταλαμβάνεται, πανικοβάλλεται, κάνει λάθη και
μετά να επιστρέφει στη συνείδηση του. Αυτή η επιστροφή είναι
πολύ σημαντική γιατί αναδεικνύει την ανάγκη της συνείδησης
να δίνει καθημερινά τη μάχη της, επειδή τίποτε δεν κατακτιέται
εφάπαξ.
Αυτή η σκέψη βρίσκεται πολύ κοντά και στη δική μου αντίληψη
για την ανθρώπινη ευθύνη. Η καθαρή συνείδηση δεν είναι
τίτλος που αποκτά κάποιος και τον κουβαλάει εφ’ όρου ζωής,
ως ηθικό πιστοποιητικό φρονημάτων. Δεν υπάρχει στιγμή κατά
την οποία μπορούμε να πούμε ότι τελειώσαμε με τις
προκαταλήψεις μας, με την αλαζονεία μας, με την τάση μας να
βολευόμαστε μέσα στις πεποιθήσεις και τις βεβαιότητές μας. Η
άσκηση της συνείδησης είναι μια αδιάκοπη διεργασία εξέλιξης
της ανθρωπιάς μας.
Η συνείδηση χρειάζεται άσκηση ακριβώς επειδή ο
εφησυχασμός είναι εύκολος.
Εύκολο είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας δίκαιο επειδή δεν
δοκιμαστήκαμε να πληρώσουμε το κόστος της δικαιοσύνης.
Ανθρωπιστή επειδή οι άνθρωποι που υπερασπιζόμαστε
βρίσκονται σε ασφαλή απόσταση από εμάς. Αλληλέγγυο επειδή
η αλληλεγγύη δεν απαίτησε ακόμη να παραχωρήσουμε ή να
μοιραστούμε κάτι από τα δικά μας κεκτημένα. Ανεκτικό επειδή
η διαφορετικότητα δεν εισέβαλε ποτέ στον δικό μας προσωπικό
χώρο και τον αναστάτωσε.
Η πραγματική δοκιμασία αρχίζει όταν βιώνουμε το κόστος να
υπηρετούμε τις αξίες μας.
Όταν ο άλλος δεν είναι εύκολος. Όταν μας καθυστερεί. Όταν
μας ενοχλεί. Όταν μυρίζει άσχημα. Όταν μιλά παράξενα. Όταν
ζητά περισσότερο απ’ όσα έχουμε διάθεση να δώσουμε. Όταν
δεν μας ευχαριστεί. Όταν δεν χωρά στον καθρέφτη του «άξιου»
ανθρώπου που έχουμε κατασκευάσει, για να κοιταζόμαστε μέσα
του και να αισθανόμαστε ικανοί.
Εκεί ακριβώς αρχίζει, κατά τη γνώμη μου, η ηθική.
Όχι στην αγάπη προς έναν αφηρημένο «συνάνθρωπο», αλλά
στην προσπάθεια να μην αφαιρέσουμε την ανθρώπινη
υπόσταση από εκείνον που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε.
Το δύσκολο δεν είναι να πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν
αξιοπρέπεια. Το δύσκολο είναι να συνεχίζουμε να βλέπουμε
αυτή την αξιοπρέπεια τη στιγμή ακριβώς που ο άλλος δοκιμάζει
τα όριά μας.
Το «Εγώ κι ο φίλος μου» μας μεταφέρει αυτή την αίσθηση
σχεδόν στο κορμί μας. Η πείνα, η βροχή, το κρύο, η αναζήτηση
φαγητού και η καχυποψία απέναντι στους ανθρώπους από έναν
αδέσποτο σκύλο, που κοιτάζει τα τραπέζια, περιμένει αποφάγια,
διώχνεται και φοβάται μήπως κάποιος τον πιάσει και του βάλει
λουρί. Ο «φίλος» του είναι ένας άστεγος άνθρωπος. Ο άστεγος
φροντίζει τον σκύλο όσο μπορεί και ο σκύλος επιστρέφει σ’
εκείνον όταν βρίσκει φαγητό ή όταν θέλει να ζεσταθεί κάτω από
την κουβέρτα του. Μια ιστορία για δύο περιθωριοποιημένα
πλάσματα που, μέσα στην εγκατάλειψη, είχαν δημιουργήσει μια
μικρή κοινότητα δύο υπάρξεων. Η κοινωνία τους βλέπει ως
«αδέσποτο» και «άστεγο». Ο ένας όμως για τον άλλον δεν είναι
κατηγορία. Είναι φίλος.
Και εδώ βρίσκεται, νομίζω, το ηθικό απόσταγμα της ιστορίας: η
αξιοπρέπεια του ανθρώπου δεν αρχίζει όταν γίνεται αποδεκτός
από τα δικά μας αισθητικά ή κοινωνικά μέτρα. Προϋπάρχει της
δικής μας αποδοχής.
Ίσως λοιπόν το βαθύτερο ερώτημα του βιβλίου να μην είναι
απλώς αν είμαστε συμπονετικοί.
Είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να εγκαταλείψουμε τη
βεβαιότητα ότι τα ξέρουμε όλα.
Αν μπορούμε να αντισταθούμε στην ευκολία με την οποία
εξηγούμε τη δυστυχία των άλλων. Αν καταλαβαίνουμε ότι η
τύχη, οι κοινωνικές συνθήκες, η οικογένεια στην οποία
γεννηθήκαμε, οι ευκαιρίες που μας δόθηκαν ή δεν μας δόθηκαν,
ακόμη και οι άνθρωποι που βρέθηκαν τυχαία στον δρόμο μας,
έχουν παίξει μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μας απ’ όσο συχνά
θέλουμε να παραδεχτούμε.
Γιατί η αλαζονεία αρχίζει συχνά τη στιγμή που μετατρέπουμε
την καλή μας τύχη σε προσωπική αρετή και τη δυστυχία του
άλλου σε προσωπικό του ελάττωμα.
Και τότε το «ύψος του δρόμου» αποκτά μεγαλύτερη σημασία.
Γιατί μας καλεί να κατέβουμε από το ύψος της κρίσης στο ύψος
του ανθρώπου.
Εκεί όπου κανείς δεν είναι απλώς «ο άστεγος», «η φτωχή», «η
παράξενη», «η γριά», «ο μετανάστης», «ο αποτυχημένος». Είναι
ένας άνθρωπος με μια διαδρομή που δεν γνωρίζουμε ολόκληρη.
Αυτό δεν μας απαλλάσσει από την κρίση. Μας φορτώνει όμως
με κάτι πολύ πιο απαιτητικό: την ευθύνη να κρίνουμε
γνωρίζοντας ότι δεν γνωρίζουμε τα πάντα.
Πριν επιχειρήσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο από ψηλά,
χρειάζεται να μάθουμε να τον κοιτάζουμε από το ύψος του
δρόμου. Και ίσως, ακόμη περισσότερο, να κατεβούμε κι εμείς
εκεί.
Γιατί η ανθρωπιά μας δεν κρίνεται από όσα πιστεύουμε για τους
άλλους όταν είμαστε ασφαλείς.
Κρίνεται όταν οι άλλοι, με όλο το βάρος της πραγματικής τους
διαδρομής, έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα.
Η Ελένη Μπάλιου έχει μια σπάνια δεξιότητα να πλησιάζει τα
δύσκολα χωρίς να τα εξωραΐζει και χωρίς να αποστρέφει το
βλέμμα. Γράφει για όσα πολλοί αποφεύγουν, όχι επειδή δεν τα
βλέπουν, αλλά επειδή δεν έχουν πάντοτε το σθένος να τα πουν.
Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν το κάνει από ασφαλή
απόσταση. Εκθέτει και τον εαυτό της. Παραδέχεται την
ενόχληση, την προκατάληψη, τον φόβο, την αμηχανία, τις
στιγμές όπου και η ίδια δεν στάθηκε στο ύψος των αξιών που θα
ήθελε να υπηρετεί. Δεν φοβάται μήπως κριθεί μέσα από όσα
ομολογεί. Αντίθετα, μοιάζει να γνωρίζει ότι η αυθεντική γραφή
αρχίζει ακριβώς εκεί όπου ο συγγραφέας παύει να προστατεύει
την δημόσια εικόνα του. Και ακριβώς αυτή η αυτοέκθεση
προσδίδει στη γραφή της μια σπάνια εντιμότητα. Γιατί όταν ο
συγγραφέας τολμά να εκθέσει και τη δική του ανθρώπινη
αδυναμία, παύει να δείχνει με το δάχτυλο τον αναγνώστη. Τον
πιάνει από το χέρι και στέκεται δίπλα του. Και τότε η
προσωπική εμπειρία μετατρέπεται σε μοίρασμα, σε
εξομολόγηση, σε κάθαρση, σε βαθιά κατανόηση και τελικά σε
ένα βήμα παρακάτω.
Παναγιώτα Μπλέτα – Συγγραφέας, Διανοήτρια
12.10.2026
Thursday, July 16, 2026
ΓΙΑ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΡΗΤΩΝ Σάββατο 11 Ιουλίου 2026-Γήπεδο Αγίου Δημητρίου
Προσκεκλημένοι από το σύλλογο Κρητών Αγίου Δημητρίου, βρεθήκαμε στην εκδήλωση τους πάντα ως Μ.Μ.Σ. Υ. (μετά το γλέντι των Αιτωλοακαρνάνων και το γλέντι του συλλόγου Ασυρμάτου),
Η εν λόγω βραδιά -Σάββατο 11 Ιουλίου - αποτέλεσε μάλλον τη κορυφή των εκδηλώσεων του καλοκαιριού στο Μπραχάμι! Χιλιάδες παραβρέθηκαν για να φάνε το παραδοσιακό Κρητικό γαμοπίλαφο κι επίσης να πιουν και να χορέψουν στους ήχους της πλούσιας εξαμελούς κρητικής ορχήστρας, που άνοιξε το πρόγραμμα με όμορφα τραγούδια της Κρήτης και όμορφους χορούς κρητικούς από το χορευτικό του συλλόγου. Φυσικά χόρεψε και ο δήμαρχος ως κρητικός (μάλιστα σέρνοντας κάποια στιγμή το χορό) προς χαρά όλων γιατί η υγεία; και η διάθεση είναι πάνω απ' όλα!
Μακριά από την γνωστή αρένα των άκαρπων παραταξιακών αντιπαραθέσεων που εκτός του ότι διχάζουν, καταστρέφουν την υγεία και την διάθεση. Το είπε εξάλλου και ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος: Δύο αρχές λέει υπάρχουν στο σύμπαν αντίθετες μεταξύ τους. Η πρώτη είναι η "Φιλότης'' (φιλία, έρωτας, αγάπη,ειρήνη,συλλογικότητα κλπ ενέργειας θετικής), η δεύτερη είναι το "Νείκος'' ( ατομισμός, ζήλια, φθόνος, τοκογλυφία, συμφέρον, πόλεμος κλπ ενέργειας αρνητικής ) . Κατά την κοσμογονία λοιπόν του Εμπεδοκλή η φιλότης έλκει τα βασικά υλικά του σύμπαντος και τα ενώνει, ενώ το Νείκος τ' αποκολά , τα καταστρέφει.
Κάποια στιγμή είχαμε και μια λιποθυμία στο χώρο λόγω συνωστισμού! Έτρεξαν μέλη και γιατροί του Μ.Μ.Σ.Υ , έτρεξε και ο δήμαρχος και άλλοι πολλοί οπότε ακούστηκε ΚΆΤΙ ΤΈΤΟΙΟ : '' Αραιώνετε λίγο βρε παιδιά να πάρει η γυναίκα αέρα'' . Ωστόσο ακούστηκε και ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ : Ποιός είσαι εσύ που θα μας πεις ν' αραιώνουμε ...
( Μέσα σε τόσο κόσμο φιλότητος, ε να μην υπάρχει κι ένα Νείκος;) Συνήλθε πάντως η γυναίκα και το γλέντι συνεχίστηκε δριμύτερο!
Μετά τα κρητικά ακολούθησαν νησιώτικα με τον γνωστό βιολιστή Νίκο Οικονομίδη (απ' την Σχοινούσα) και τραγούδι την Κυριακή Σπανού (Απ' την Πάρο) . Ε τότε όπως θα δείτε και στα βίντεο που πήραμε, όλος ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος κι έγινε το έλα να δεις ειδικά με την τελευταία επιτυχία του Οικονομίδη " Το γλέντι ''. Και όταν πέρασε το βιολί στις παραλλαγές του Καριώτικου 1) Σύγχρονος 2) Παλιός 3) Παραλλαγή του παλιού '' Η συμπεθέρα '' (χορεύεται σταυρωτά) τότε πια ήταν η κορύφωση της κορύφωσης της βραδιάς! Θα το δείτε και απ' τα βίντεο μας όπου ακούγεται ζωντανή ακόμα και μουσικολογική περιγραφή από τον εκπρόσωπο μας.
Και η απορία μας είναι η εξής: Πότε πρόλαβαν όλοι αυτοί οι χιλιάδες νέοι (που θα δείτε στα βίντεο) να μάθουν τα βήματα σε όλες αυτές του καριώτικου τις Παραλλαγές; Ίσως επειδή το καλύτερο πανηγύρι της Μεσογείου τον Αυγουστο στη Λαγκάδα Ικαρίας είναι η πιο άμεση σχολή χορού για τους επισκέπτες της ( Λαγκάδα: Κρυψώνα στην ψηλή βουνοκορφή του Αθέρα μέσα στα πλατάνια! Αντιπειρατικό καταφύγιο και κιβωτος της Ικαριακής επιβίωσης )
Friday, July 10, 2026
EΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ
Thursday, July 9, 2026
Milonga Tango baio las estiellas (Μιλόνγκα Τάνγκο κάτω απ' τα αστέρια)
Ομιλία του Τάσου Λέρτα στο δημαρχείο Καισαριανής στις 12/11/2026 για το βιβλίο "Στο ύψος του δρόμου" της Ελένης Μπάλιου Κλεμμ.
Βιογραφικό Τάσου Λέρτα Ο Τάσος (Αναστάσιος) Λέρτας είναι Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός, σεναριογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Γεννήθηκε...
-
Μεταφέρουμε τη δημοσίευση – αφιέρωμα στον Γιάννη Μωραϊτη από την εξαιρετική ιστοσελίδα imaginistes.wordpress.com. Καθώς επικροτούμε κάθε ...
-
Το έργο Ίκαρος και Ηλέκτρα του λογοτέχνη και εικαστικού Άγγελου Γόντικα είναι μια ιστορία αγάπης και αγώνα, με κεντρικό φόντο την εξέγερση...
-
Βιογραφικό Τάσου Λέρτα Ο Τάσος (Αναστάσιος) Λέρτας είναι Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός, σεναριογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Γεννήθηκε...
-
, ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΜΑΣ Το εξαιρετικό βιβλίο "Αταίριαστο βαλς...





