Το Σαββατόβραδο 4 Οκτωβρίου 2025 βρεθήκαμε στο θέατρο ''Μελίνα Μερκούρη'' στον Άγιο Δημήτριο, ενόψει της παράστασης έργου του συγγραφέα ευθυμογράφου Δημήτρη Γιαννουκάκη (1899-1974) "Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ".
Η μοίρα μας όμως ήταν να δούμε 2 εντελώς διαφορετικές παραστάσεις.
1) Μια παράσταση αποτυχημένη όταν κυρία αγενής, μη σεβόμενη την ιερότητα του χώρου της σκηνής, ξεπρόβαλε ξαφνικά μέσα απ' τα σκηνικά (λες και ήταν μέρος του έργου) για να απαιτήσει με την τρομερή -προστακτική φωνή της να... φύγουν άνθρωποι απ' το θέατρο ! (πρόεδρος σου λέει συλλόγου!). Μιλάμε για ανθρώπους που έψαχναν να βρουν θέση και είχαν κάθε δικαίωμα εφ' όσον το έργο δεν είχε αρχίσει .
2) Και μια παράσταση επιτυχημένη κατ' αρχήν για το γεγονός ότι σβήνοντας τα φώτα χαλαρώσαμε επιτέλους απ' την εν λόγω διωκτική φωνή, έχοντας απέναντι μας ηρεμία αφού ακόμα και η πρωταγωνίστρια Φλώρα (που έπρεπε να παίξει την νευρική σύζυγο του μεγαλοβιομήχανου Κοσμά, η οποία για ασήμαντη αφορμή είχε κάνει το σπίτι της αρένα), δεν έβγαλε τέτοια αρνητική -διωκτική ενέργεια στη φωνή της! Απεναντίας στάθηκε στη σκηνή συμπαθέστατη όπως όλοι οι ηθοποιοί ερμηνεύοντας σε τόνους χαμηλούς, αποδεικνύοντας ότι όντως στην τέχνη ισχύει η αφαίρεση αντί της μίμησης (νεύρα μιμούνται και οι μαϊμούδες) αρκεί να δεσπόζει το θέμα μαζί με την αύρα βεβαίως του ηθοποιού!.
Το ίδιο και η σκηνοθέτης του έργου ήρεμη, συμπαθής, απευθύνθηκε ολιγόλογη στο ακροατήριο λίγο πριν την παράσταση σεμνά και ταπεινά (και όχι στο χώρο της σκηνής αλλά κάτω κι απόμακρα απ' αυτήν).
Αυτό λοιπόν ήταν απ' τ' άγραφα, όταν ξαφνικά και πριν αρχίσει η παράσταση πρόβαλε ανάμεσα στα σκηνικά (μ' έναν ντοσιέ πολυάσχολου στο χέρι) η αγενής κυρία πετώντας ολόγυρα άγχος για ασήμαντη αφορμή, διατάζοντας κόσμο να... φύγει! Όμως ταυτόχρονα πρόσβαλε και το ακροατήριο φωνάζοντας τους να μην κρατούν καθίσματα (κάτι που βεβαίως δεν συνέβαινε αφού 2-3 άτομα ευπαθών ομάδων είχαν πάει τουαλέτα). Έτσι με αυτό τον τρόπο η κυρία δημιούργησε κι από πάνω αιτία καυγά- διεκδίκησης θέσης, ενώ ταυτόχρονα έδιωχνε!
Η εικόνα γνωστή στην Ελλάδα για το τι μπορούν να καταφέρουν οι ανευθυνοϋπεύθυνοι (με το ντοσιέ τάχα στο χέρι!) δια ασήμαντον αφορμήν (καθώς λέει κι ο Γιαννουκάκης), κάνοντας και τον παράδεισο αρένα! Ιδού λοιπόν η τέχνη ως καθρέφτης της ίδιας της ζωής... Τελικά αποχωρώντας αγανακτισμένοι οι διωκόμενοι άνθρωποι απ' το θέατρο άκουσαν και πάλι την αγενή, προστακτική φωνή της κυρίας πάντα μέσα απ' την ιερότητα του χώρου της σκηνής να τους ... προστάζει: "Ελάτε αύριο ! '' Τότε κι αυτοί μ' ένα στόμα απάντησαν ως εξής στο πατρονάρισμα του χώρου και του χρόνου τους: ''Αύριο δεν μπορούμε να έρθουμε αλλά και να μπορούσαμε δεν θα έρθουμε ούτε αύριο ούτε ποτέ" Και είχαν δίκιο οι άνθρωποι γιατί ποιος βγαίνει απ' το σπίτι του λίγο να ξεσκάσει για να πάει σ' ένα θέατρο και να φάει κατακέφαλα μια τέτοια "Φλώρα', διωκτική, αγενέστατη, αγχωτική που αντί να ελέγξει από πριν την παράσταση της με αρίθμηση στην χωρητικότητα του θεάτρου, αφήνει τον κόσμο να μπει για να τον... προσβάλλει! Σκορπίζοντας έτσι και ανασφάλεια για την... ασφάλεια όπως είπε του χώρου!
Τέτοιο θέατρο κάνει κακό στην υγεία! Θίγει και τον κόσμο και τον δήμο μας που μάλιστα πρόσφερε τα σκηνικά! Δεν φταίνε σε τίποτα να χρεώνονται όλοι τέτοιες ανευθυνοϋπεύθυνες καταστάσεις. Έπρεπε να κατέβει απ' τη σκηνή και πλησιάζοντας εκεί στο τέλος της αίθουσας όσους έψαχναν για θέση να τους μιλήσει χαμηλόφωνα κι ευγενικά "Το και το και συγνώμη κλπ''. Έτσι τουλάχιστον έχουν συμπεριφερθεί άλλοι πρόεδροι συλλόγων στον Άγιο Δημήτριο και ας ρωτήσει να μαθαίνει.
Εξ αιτίας της η παράσταση καθυστέρησε πολύ και ο κόσμος άρχισε εκνευρισμένος κι αυτός καθώς έφαγε τέτοιο... ''προεδρικό ράντισμα'' από σκηνής, να κτυπά τα γνωστά παλαμάκια όταν αργεί σκανδαλωδώς μια παράσταση. Επίσης ως "μέγας κριτής'' του θεάτρου η κυρία φρόντισε να υποβαθμίσει και τους ηθοποιούς αφού πριν ακόμα αρχίσει η παράσταση τους προσφώνησε ως " ερασιτέχνες που προσπαθούν''... Ποιο το νόημα τέτοιου προλόγου; Μόνο εκείνη γνωρίζει. Έχει γούστο (μια που χώνεται στην ιερότητα του χώρου της σκηνής έτσι αφ' υψηλού και προεδρικά) να ονειρεύεται για τον εαυτό της και του επαγγελματία ηθοποιού τη δόξα!
Το Σάββατο είναι η μέρα της ψυχής, γνωστό αυτό από αρχαίων χρόνων μέχρι σήμερα πχ απ' την αργία του Σαββάτου επι Μωυσή μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη που έγραψε όμορφα τραγούδια για τα Σαββατόβραδα όπως αυτό με τίτλο,
"ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ"
—Το Σάββατο το βράδυ φτάνει, δως μου μάνα καινούρια φορεσιά, τα παιδιά με προσμένουν στο λιμάνι...μοσχοβολούν οι γλάστρες, μοσχοβολάει κι ο σγουρός βασιλικός, μοσχοβολά κι η αγάπη, κύμα το κύμα μεγαλώνει ο ωκεανός.
Πάμε βόλτα στα χανιά στη κάτω γειτονιά, να πάρουμε μια βάρκα με πανιά...''
Έτσι λοιπόν κι εμείς βάλαμε τα καλά μας ρούχα, πήραμε την παρέα μας, πήραμε κι ένα φύλλο βασιλικό για να το μυρίζουμε στο δρόμο αντίδοτο για το καυσαέριο και μια και δυο βρεθήκαμε στο θέατρο '' Μελίνα Μερκούρη'' Αγίου Δημητρίου για την παράσταση "Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ'' ανυποψίαστοι για το Σαββατόβραδο που μας επιφύλασσε η μοίρα. Λέμε όχι σε άλλο τέτοιο Σαββατόβραδο! Δεν αξίζει στον Άγιο Δημήτριο των εγκάρδιων ανθρώπων! Για τις γειτονιές των οποίων την πρωτομαγιά που πέρασε, ολόκληρη συναυλία είχε αφιερωθεί από μουσικούς του Μπραχαμίου (νυν συγκρότημα Μ.Μ.Σ.Υ) που εδρεύει στο νέο ιδρυθέντα σύλλογο "ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ" σε ποίηση των Μπραχαμιωτών ποιητών Ελένη Μπάλιου Κλεμμ και Παναγιώτη Γεωργακόπουλου.
Μιλάμε για ένα δήμο με ιστορικό πολιτισμού, θεατρικών-μουσικών-χορευτικών παραστάσεων, για ένα δήμο με πάρα πολλούς συλλόγους, για ένα δήμο όπου και ο τωρινός δήμαρχος (κ. Στέλιος Μαμαλάκης) καθώς μάλιστα προέρχεται κι απ' το χώρο της παιδείας δείχνει ευαισθησία -σεβασμό στο πολιτισμό δίνοντας το παρόν στα περισσότερα δρώμενα συλλόγων και μη, αποφεύγοντας μάλιστα τη σκηνή αφού πάντα τον εντοπίζουμε να κάθεται ταπεινά σε μια καρέκλα του ακροατηρίου παρακολουθώντας ως άνθρωπος της παιδείας μ' ενδιαφέρον το δρώμενο για το δρώμενο κι όχι για της όποιες προσφωνήσεις που εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν ξέρουμε αν αυτές είναι πάντα ειλικρινείς (σε κλίμακα Πανελλαδική μιλώντας).
Τον έχουμε εντοπίσει επίσης να χορεύει με τη ψυχή του σε γλέντια συλλόγων μέχρι προχωρημένου ωραρίου κι όχι στα γνωστά (πχ καλησπέρα κι αμέσως καληνύχτα σας, μόνο για το θεαθήναι).
Αυτό που αξίζει σε κάθε δρώμενο πολιτισμού του όποιου συλλόγου η μη, είναι ο ιδρώτας της πολιτιστικής ομάδας του και η αγνότητα των οργανωτών του. Αυτό το καταλαβαίνουν καλά οι άνθρωποι της παιδείας, σε όποιο πόστο κι αν βρίσκονται, είτε ως πολίτες, είτε ως δάσκαλοι στην έδρα ενός σχολείου, είτε ως δήμαρχοι, είτε ως βουλευτές , είτε ως πρωθυπουργοί....
