Ελένη Μπάλιου Κλεμμ, " Οι γειτονιές της ζωής μου" Απόσπασμα: ΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ.

 

Οι φωτογραφίες είναι μεταγενέστερες και αντιγράφηκαν από το google maps. 1. Το γεφυράκι στο ρέμα της Πικροδάφνης, 2.Σουλιου και Αιγαίου διασταύρωση, 

ΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ

Τον ακούω στ’ αυτιά μου ακόμα  κι ας έχει χαθεί από χρόνια. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μου άρεσε ο πατσάς, αλλά η φωνή του ήταν μια  Κυριακάτικη καλημέρα.
"-Πατσές και ποδάαα-κια! Έχω λίγα ποδαράκιααα! Γλυκά του γάαααλακτος! Έχω λίγο πατσάαααα! Αρνίσιο κατεψυγμένοοο". (Δεν ακουγόταν το -ρο- στη λέξη «ποδαράκια» στην πρώτη φράση του τραγουδιού του).

Μόνο τις Κυριακές περνούσε κι όταν τον άκουγες, δεν χρειαζόταν να βιαστείς. Γιατί μπορούσε να είναι τρεις δρόμους παρακάτω.
Μέσα στο ποτάμι όπου ψάρευα τα βατράχια, έβλεπα μερικές φορές το περίσσευμά του. Δεν είχε πάντα μια καλή Κυριακή. Ξέπλενε τους κουβάδες του εκεί. Το νερό παράσερνε τα υπολείμματα μέχρι τη γειτονιά των γάτων. Εκεί γινόταν πανηγύρι. Σπάνια οι γάτες αυτές πεινούσαν. Άλλωστε είχαν συνηθίσει να ζούνε κι από τη φύση. Η φύση είχε να τους δώσει πράγματα και εγώ δεν ήμουν η μόνη βατραχοψαράς στο ποτάμι.

Στη γειτονιά ερχόταν ένα Λούνα Παρκ, μικρό, φτωχό σε ποικιλία παιχνιδιών. Οι βάρκες με τα σχοινιά, οι κρίκοι, το ποδοσφαιράκι, ο γύρος του θανάτου, ένας που πούλαγε γλειφιτζούρια, μαντολάτα και  παστέλια και ο τυροπιτάς. Όταν το Λούνα Παρκ  ήταν εκεί, έτρεχα κάθε μέρα να χαζέψω αυτούς που είχαν χρήματα να κάνουν βάρκα, αλλά και να μη χάσω την επίδειξη του ακροβάτη έξω από το γύρο του θανάτου. Έτρεχε τη μηχανή του επάνω σε κάτι περιστρεφόμενους κυλίνδρους, ως ένα δείγμα για το πόσο πιο εκπληκτικά πράγματα θα βλέπαμε μέσα στην παράσταση. Μου προξενούσε μεγάλο δέος το κατόρθωμα αυτό και μεγάλη περιέργεια, έξαψη,  να δω τους ακροβάτες σε μια ολόκληρη παράσταση μέσα.  Θα ξεπερνούσα τους φόβους μου γι’ αυτό, αν  είχα τα χρήματα του εισιτηρίου.
Το Λούνα Παρκ ήταν από τη άλλη μεριά του ποταμιού, κι αυτό ήταν ένα σύνορο που συχνά παραβίαζα.
Έπαιρνα μαζί και το καρότσι με την κούκλα μου. Ήταν ένα μικρό, ίσα που χώραγε τη μικρή μου κούκλα μέσα, καρότσι, με πολύ κοντές ρόδες, όλο φτιαγμένο από αλουμίνιο, αλλά με πολύ ψηλή λαβή για να μη σκύβω να το σπρώχνω. Μου το είχαν φτιάξει οι εργάτες του απέναντι από το σπίτι εργοστασίου. Ήταν ένα εργοστάσιο για αλουμίνια κρεβάτια με λάμες. Ο εργάτης που μου το έφτιαξε, έτρωγε στο μαγαζί μας κάθε μεσημέρι και με είχε δει που έσερνα την κούκλα μου με σχοινί, μέσα σε ένα καφάσι από μπύρες. (Ψάχνω ακόμα το κείμενο που είχα γράψει γι’ αυτόν τον ηρωικό εργάτη, ελπίζω να το βρω κάπου κρυμμένο στα παλιά μου blog)

Ρώτησα μια μέρα τον ακροβάτη, αν για να μπω να δω την παράσταση, έπρεπε να βγάλω εισιτήριο και στην κούκλα μου, κι εκείνος μου είπε πως αν το αποφάσιζα θα με έβαζε μέσα χωρίς εισιτήριο στην κούκλα. Είχε δει τον τρόμο στα μάτια μου.

Ασύρματος: "Η συνοικία το όνειρο"

 

Μικρά κι ανήλιαγα στενά / και σπίτια χαμηλά μου /βρέχει στη φτωχογειτονιά / βρέχει και στην καρδιά μου…

Πάντα βρέχει στην περιοχή του Ασυρμάτου στα Ανω Πετράλωνα; Εβρεχε με το τουλούμι όταν πήγαμε με τον φωτορεπόρτερ Ηλία Κουτουλογένη να απαθανατίσουμε «μικρά κι ανήλιαγα στενά και σπίτια χαμηλά», που ξέμειναν από την τενεκεδούπολη της «Συνοικίας το όνειρο». Ξεναγός μας ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης της Ατην επετειακή επανέκδοση της ταινίας του Αλέκου Αλεξανδράκη.

Στις 9 Ιουνίου θα δοθεί η πρεμιέρα στον κινηματογράφο «Ζέφυρος» επί της οδού Τρώων στα Ανω Πετράλωνα -από τα λίγα θερινά σινεμά που έχουν απομείνει στο κλεινόν άστυ- για να τιμηθεί η περιοχή όπου γυρίστηκε η θρυλική ταινία πριν από ακριβώς πενήντα χρόνια. Την εβδομάδα που θα κυκλοφορήσει θα διοργανωθούν παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις στην περιοχή και αλλού.

Μισός αιώνας πέρασε από τότε που ο νεαρός Αλέκος Αλεξανδράκης κατέγραψε στο σελιλόιντ αυτήν τη φτωχογειτονιά της Αθήνας. Τον Ασύρματο, το κέντρο του κόσμου για τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να ξεφύγουν από τη φτώχεια και την ανέχεια. Οι χαρακτήρες του αντι-ήρωες, υποφέρουν, δεν Αέχουν στον ήλιο μοίρα, είναι πάμπτωχοι, απόκληροι της κοινωνίας, μικροκακοποιοί, όμως υπάρχουν και διεκδικούν και αυτοί μία θέση στο όνειρο, ένα όνειρο που φαίνεται να έχει φτιαχτεί μόνο για άλλους.

«Η “Συνοικία το όνειρο” είναι μια ταινία που έχει γράψει ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο. Μία από τις λίγες ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν στο ύφος του ιταλικού νεορεαλισμού, πολιτικά και κοινωνικά φορτισμένη, άψογη ηθογραφία των φτωχότερων περιοχών της Αθήνας, επεισοδιακή στην πρώτη προβολή της και χτυπημένη βαριά από τη λογοκρισία της εποχής» μας λέει ο κ. Κοσσυβάκης μιλώντας με ενθουσιασμό για το αριστούργημα που άφησε ο Αλέκος Αλεξανδράκης, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω. Σε μεγαλύτερη ηλικία, βέβαια, αλλά πάντα θυμάμαι πως μου άνοιγε την καρδιά του κάθε φορά που συναντιόμασταν.

Γνήσιος και αυθεντικός όπως στη ζωή του, έτσι και στον ρόλο του σκηνοθέτη ο Αλεξανδράκης ανέλαβε το 1961 να δείξει μια Αθήνα «πολύ μακριά από την επίσημη, ωραιοποιημένη και τουριστική εικόνα της». «Ο Αλεξανδράκης διαχειρίζεται την εικόνα με ανθρωπιά, αγάπη, αξιοπρέπεια και έτσι αφήνει να διαφανούν η απίστευτη τραγικότητα της ζωής των φτωχών κατοίκων, η ματαιότητα των ονείρων τους, η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν, οι άθλιες συνθήκες, η μιζέρια, οι κοινωνικές ανισότητες που υφίστανται, οι διαφορετικές ευκαιρίες, η κοινωνική αδικία, η απελπισία τους και το αδιέξοδό τους» σχολιάζει ο κ. Κοσσυβάκης.

Οι κάτοικοι θυμούνται

Πολλές αναμνήσεις από τα γυρίσματα έχουν κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι εκείνα τα χρόνια ως παιδιά πήγαιναν από περιέργεια να τα παρακολουθήσουν.

Ο Χρήστος Τηλίρος, μέλος του περίφημου τρίο των χορευτών που συνόδευε τον Γιώργο Ζαμπέτα στην πίστα και γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε πολλές ελληνικές ταινίες, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή, θυμάται: «Ημουν δεκαεπτά χρόνων τότε. Θυμάμαι τον Αλέκο Αλεξανδράκη, ένα πολύ καλό και ευγενικό παιδί, ιδιαίτερα αγαπητό στον κόσμο. Το ίδιο και η Αλίκη Γεωργούλη, ο μεγάλος έρωτάς του. Ο Αλέκος φερόταν πολύ καλά στον κόσμο, αλλά ήταν απαιτητικός με τους συντελεστές. Πολλές φορές γύριζε και ξαναγύριζε μία σκηνή μέχρι να επιτύχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν στην παραγκούπολη, μέσα στα φτωχόσπιτα όπου ζούσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Θυμάμαι και τον Μίκη Θεοδωράκη που κατέβηκε στην ταβέρνα του Δεδιώτη στην πλατεία Μερκούρη για να παρακολουθήσει τον Μπιθικώτση, ο οποίος τραγούδησε το “Βρέχει στη φτωχογειτονιά”».

Ο Λάκης Καραπιπέρης, σε πολύ μικρή ηλικία τότε, ξετυλίγει τις δικές του μνήμες: «Τα γυρίσματα άρχισαν το 1958. Για τις ανάγκες της ταινίας ο Αλεξανδράκης χρησιμοποίησε πολλούς κομπάρσους από την παραγκούπολη, περισσότερο γριούλες και μικρά παιδιά. Ολοι αυτοί συμμετείχαν στις σκηνές της κλοπής της βίλας του Κατράκη στο Αστεροσκοπείο. Στα διαλείμματα, θυμάμαι, ο Αλεξανδράκης και η Γεωργούλη κατέβαιναν στην ταβέρνα του Δεδιώτη και τσίμπαγαν κάνα μαριδάκι, κάνα κεφτεδάκι. Θυμάμαι τη Φωτεινή, μια πολύ ωραία γυναίκα, που χόρεψε το ζεϊμπέκικο στην ταβέρνα και χάιδευε το κεφάλι του Αλέκου. Η ομορφιά της άφησε εποχή. Εγιναν και πολλά νυχτερινά γυρίσματα. Με έπαιρνε η μητέρα μου από το χέρι και πηγαίναμε και τα παρακολουθούσαμε».

Ο κ. Βασίλης Νικολάου παντρεύτηκε με προξενιό την όμορφη Αννα που έπαιξε στην ταινία και καμαρώνει. Και όλοι μαζί μιλούν για τον Ερρίκο, κατά κόσμον Βασίλη Ευστρατίου, ο οποίος σήμερα ζει στα Κάτω Πετράλωνα: «Στο σπίτι του έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα. Ο Ερρίκος είναι το παιδί που κρατούσε τον χαρταετό στην τελευταία σκηνή της ταινίας και ο Αλέκος Αλεξανδράκης τού κράτησε τα ζύγια για να τον βοηθήσει να τον πετάξει».

Θύελλα αντιδράσεων

Η πρώτη προβολή τής ταινίας στις αίθουσες προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς, σύμφωνα με τον υφυπουργό Τύπου της ΕΡΕ κ. Τριανταφυλλάκο, δυσφημούσε την εικόνα της ευημερούσας Ελλάδας. Σε συνέντευξή του στα «Νέα» ο Αλέκος Αλεξανδράκης είχε πει: «H “Συνοικία το όνειρο” λογοκρίθηκε και ένας αστυνομικός διευθυντής που σταμάτησε την προβολή της μας είχε πει: “Τι πράγματα είναι αυτά που δείχνετε; Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πεινασμένοι ούτε τρελοί που να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Κάνετε κομμουνιστική προπαγάνδα”. Ευτυχώς που διαμαρτυρήθηκε η Ελένη Βλάχου και επετράπη τελικά η προβολή της ταινίας, έστω και πετσοκομμένης».

Στην πρώτη προβολή έγιναν πολλά επεισόδια, καθώς η Αστυνομία αποπειράθηκε να εμποδίσει την είσοδο του κοινού στον κινηματογράφο και η παρακολούθησή της ουσιαστικά κατέληξε να είναι πράξη αντίστασης. Η ταινία δεν προβλήθηκε στις επαρχιακές πόλεις -ειδικά στις «εθνικά ευαίσθητες περιοχές» εκδόθηκε αυστηρή διαταγή απαγόρευσης- παρά μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά τελικά τιμήθηκε με δύο βραβεία στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Προβλήθηκε επίσης στην ΕΣΣΔ, τη Βουλγαρία και την Ουγγαρία το 1962, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Οι κριτικοί της εποχής χαρακτήρισαν την ταινία αριστούργημα και μίλησαν πολύ κολακευτικά και για την υπέροχη μουσική επένδυση του Μίκη Θεοδωράκη. Ο Μίκης Θεοδωράκης συνέθεσε για τη συγκεκριμένη ταινία εξαιρετικές μελωδίες, οι οποίες έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη μας. Την ερμηνεία τους ανέλαβε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Με την αυθεντική λαϊκή φωνή του και τη δραματικότητά του, περιγράφει τον σπαραγμό αυτών των άμοιρων ανθρώπων.

Το τραγούδι «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» σε στίχους του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη που μαζί με τον Κώστα Κοτζιά έγραψε το σενάριο, έγινε «ύμνος» της φτωχολογιάς και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες λαϊκές στιγμές στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Από τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών ξεχωρίζει η εκπληκτική του αείμνηστου Μάνου Κατράκη, αυτού του γίγαντα του ελληνικού θεάτρου.

Η υπόθεση της ταινίας

Ο Ρίκος, που μόλις αποφυλακίστηκε, προσπαθεί να βγάλει χρήματα την ίδια στιγμή που η αγαπημένη του βλέπει άλλους άνδρες και ο αδερφός της προσπαθεί να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειας. Ο Ρίκος θα σκαρφιστεί μια δουλειά, αλλά θα ξοδέψει τα συγκεντρωμένα χρήματα. Ενας από τους «συνεταίρους» του θα αυτοκτονήσει. Ο Ρίκος, η αγαπημένη του και ο αδερφός της, ηττημένοι και απογοητευμένοι εξαιτίας των προσδοκιών που δεν ευοδώθηκαν ποτέ, θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με την ωμή πραγματικότητα. Πρόκειται για μια ταινία γυρισμένη πάνω στα νεορεαλιστικά πρότυπα, με ένα πολύ δυνατό καστ ηθοποιών, η οποία εντυπωσίασε λόγω της ευαίσθητης σκηνοθετικής ματιάς του Αλέκου Αλεξανδράκη και των δυνατών κοινωνικών μηνυμάτων που μετέδωσε στους σινεφίλ της εποχής, μηνύματα τόσο επίκαιρα και στις μέρες μας..

 πηγή ρεπορτάζ Εφημερίδα ESPRESSO Τετάρτη 11 Ιουλίου 2011

Ποιος είναι ο Μπραχαμιώτης Μουσικοσυνθέτης Στέφανος Γεωργιάδης

 

πάνω σε συνεργασία  με τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο 

κάτω με την Δήμητρα Μαυροδάκου, τραγουδούν Κώστα Βάρναλη. 

Στέφανος Μ. Γεωργιάδης

Ικάριος Μουσικοσυνθέτης, ενορχηστρωτής, μαέστρος και καθηγητής μουσικής στη δημόσια εκπαίδευση, που ζει από μικρό παιδί στο Μπραχάμι. Λόγω του μεγάλου βιογραφικού του, ας συμβουλευτεί κανείς και το λεξικό Ικαρίων (Εκδόσεις Νότιος Άνεμος 2006), όπου εκεί βρίσκονται οι πνευματικοί άνθρωποι της Ικαρίας.

Ο ίδιος βρίσκεται εκεί στις σελίδες 28-96 αλλά και οι ποιητικές προγονικές του ρίζες, δηλαδή οι ποιητές Γεωργιάδης Στέφος, (παππούς), και Νικολαϊδης Γιάννης  (θείος)

Επιχειρώντας λοιπόν για ένα βιογραφικό, όπου μπορεί να έχουμε παραλείψει πολλά, θα τον αναφέρουμε καταρχήν ως: Εμπνευστή και δημιουργό από το 2012 της κοινότητας: ΙΚΑΡΙΑ ΤΡΟΠΟΣ. (χωρίς ΔΣ ή άλλα χαρακτηριστικά συλλόγων) με κοινό όραμα μια μορφή εξελιγμένης κοινοκτημοσύνης, απογόνου εκείνης που βίωνε το νησί επί αιώνες κρυμμένο από τα μάτια πειρατών και λοιπών εισβολέων, με αλληλεγγύη και αδελφοσύνη των αφανών κατοίκων του σε κείνη την εποχή της επιφάνειας και ατομισμού, στην αναγεννημένη υποτίθεται Ευρώπη.

Επίσης θα τον αναφέρουμε και ως δημιουργό μιας σύγχρονης φιλοσοφίας που ο ίδιος ονομάζει «Μουσικό Πρακτικισμό», σύμφωνα με την οποία υπάρχει πρακτικός τρόπος έτσι ώστε, ότι πιο άυλο στην τέχνη όπως η μουσική να παντρεύεται με ότι πιο υλικό στη ζωή (πχ με την καθημερινότητα), με αποτέλεσμα τη μετατροπή της άυλης συλλογικότητας της μελωδίας των ήχων, σε υλική συλλογικότητα της κοινωνίας των ανθρώπων. Απαλλαγμένη πλέον και αυτή από το φάλτσο. (Όχι πια το άυλο φάλτσο της μουσικής, αλλά το υλικό φάλτσο του ατομισμού, του ανταγωνισμού, της ανοησίας…)

Ο Στέφανος Γεωργιάδης, είναι τιμημένος με ειδικό δίπλωμα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ), για τις μουσικές που έγραψε επάνω σε πολλά θεατρικά έργα της Εταιρείας, (κάποια βραβεύτηκαν και στο Εξωτερικό),  καθώς και για την μελοποίηση πολλών ποιητών της, ( Γιάννης Ρίτσος, Κώστας Βάρναλης, Φώτης Αγκουλές, Φίλιππος Μαυρογιώργης και άλλων).

Είναι τιμημένος με το Α΄ Επιστημονικό Βραβείο Πατεράκη (συνοδευόμενο από χρηματικό ποσό,) ως συγγραφέας του ειδικού βιβλίου «Η ζωή και το έργο του Λ.Β. Μπετόβεν» όπου πέρα από τις ιστορικές αναφορές στο μεγάλο μουσουργό, παρουσιάζει μουσικολογικές και λοιπές αναλύσεις των έργων του.

Είναι ειδικός συνεργάτης του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών περιοδικού Ικαριακά, όπου ασχολήθηκε με ποικιλία θεμάτων, πχ, παιδείας, τέχνης, πολιτισμού, κριτική βιβλίου, καθώς και με παρουσιάσεις αξιόλογων προσώπων της επιστήμης, της ποίησης και της μουσικής.

Προλόγισε (στη σελίδα 300 πλάι στο χάρτη της Νάξου) και παρουσίασε σε ειδικές εκδηλώσεις πολιτισμού, το βιβλίου του συγγραφέα- μουσικού Βαγγέλη Κονιτόπουλου, με τη συμμετοχή και του συγγραφέα, που έχει τον τίτλο «Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ» όπου υπάρχει γραμμένη και σε παρτιτούρα η παραδοσιακή νησιώτικη μουσική, που από τον 16^ο αιώνα υπηρετεί η αρχαιότερη μουσική οικογένεια σε Ελλάδα και Ευρώπη, αυτή  των Κονιτοπουλαίων. (Στο ίδιο βιβλίο υπάρχει επίσης και πρόλογος του Μίκη Θεωδοράκη)

Έχει πάρει τα μουσικά πτυχία της ωδικής, της αρμονίας, της αντίστιξης,  της ενοργάνωσης.

Έχει σπουδάζει τζαζ μουσική πλάι στον Μάρκο Αλεξίου (ωδείο Φίλιππος Νάκκας)

Έχει συνεργαστεί με ιστορικές μπουάτ όπως η Απανεμιά και με ιστορικούς μουσικοσυνθέτες όπως ο Λίνος Κόκοτος και ο Χρήστος Ζυγομαλάς, (από την πρώτη  θρυλική ορχήστρα του Νικόλα Άσιμου)

Επί σειρά ετών είχε τη μουσική επιμέλεια του Καφέ Πιάνου (Ανθολόγιο) στα Εξάρχεια, και επίσης του φιλοσοφικού σχολείου Καλλιθέας και των πολιτιστικών συλλόγων «Βλαστός» Και «Καλλίπολη» στο Ελληνικό.

 Η μουσική που έγραψε επάνω στην μεταφρασμένη και στα αγγλικά (βραβείο ΙΠΕΚΤΣΙ *) ποιητική συλλογή του Φίλιππα Μαυρογιώργη, «Αιγιοπελαγίτικα» όπου ερμηνεύει ο καλλιτέχνης της ιστορικής μπουάτ Απανεμιά Βαγγέλης Κορομηλής, μπήκε και στο αρχείο της μπουάτ και επί σειρά ετών ακούγονταν ζωντανά από ντόπιες ορχήστρες στις γιορτές «Ικάρια Ελευθέρια» που οργάνωνε η Πανικαριακή Αλελφότητα Αθηνών  στο νησί του Ικάρου, κατά την επέτειο της απελευθέρωσης από τους Τούρκους.

Πέρα από το ότι έχει μελοποιήσει πλήθος ποιητών της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ),  τελευταία μελοποιεί και ποιητές της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, όπως χρονολογικά τη Ικάρια Βέρα Κλαρέβα, και τους Μπραχαμιώτες Παναγιώτη Γεωργακόπουλο και Ελένη Μπάλιου.

Επίσης, εδώ και τρία χρόνια δραστηριοποιείται με συναυλίες στο Μπραχάμι ως δημιουργός και μαέστρος, ενός νέου μουσικού συνόλου που ονομάζεται Μ.Μ.Σ.Υ (Μπραχαμιώτικο Μουσικό Σύνολο Υποστήριξης -της περιοχής)

Το φθινόπωρο ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής σε μουσική δική του Και  σκηνοθεσία Βάλιας Κουβελά, το θεατρικό έργο «ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΛΗ»…

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ... συνέχεια (από τους ΜΜΣΥ)

 

Σιωπήσαμε… Χαζεύαμε το σκυλάκι που επέστρεψε στην παρέα. Είχε ξαπλώσει δίπλα μας ευτυχισμένο. Πόσο τυχερό που ξέρει από φιλία! Που δεν την θυσιάζει στο βωμό κάποιας πολιτικής καριέρας! Που καλημερίζει μόνο ανθρώπους κι όχι υποψήφιους ψηφοφόρους. Που δεν σου κόβει την καλημέρα  όταν για λίγο κουραστείς να του κάνεις τον δούλο. Που δεν είναι «άπιστο σκυλί» για να σε συκοφαντεί πισώπλατα όταν σε φανταστεί για εχθρό του. Που δεν είναι φάντασμα για να μπουκάρει πχ στο δημαρχείο ως… «προστάτης» αλλά με την πρώτη ευκαιρία να τους κάνει όλους εκεί μια χαψιά. Διότι ένα φάντασμα δεν έχει φίλους όσο κι αν τρώει, πίνει στο ίδιο τραπέζι με άλλους αιρετούς. Με την πρώτη ευκαιρία τους καταπίνει όλους αμάσητους,  όπως ο Πολύφημος στη σπηλιά του.

Κάπως έτσι είδε το φάντασμα κι έναν ολόκληρο σύλλογο ιστορικό, Όπου το κυριότερο τμήμα του ήταν το μουσικό μας τμήμα. Μέλη 28! Που τα καταβρόχθισε ένα μία νυχτί με το μαέστρο τους σε μια…έκτακτη λέει συνεδρίαση! Κι εμείς νομίζαμε ότι…μπήκαν οι Τούρκοι στη Μύκονο! Έκτακτη συνεδρίαση τα μεσάνυχτα; Περιμέναμε με ανυπομονησία την αιτία και τις αποδείξεις της «έκτακτης» αυτής συνεδρίασης. Διότι αν εξαιρέσουμε την ιερά εξέταση του Μεσαίωνα, όλα τα δικαστήρια ζητούν

πάντα αιτία και αποδείξεις. Πχ «Μπήκαν οι Τούρκοι στην…πλατεία Παναγούλη ισχυρίζεσαι κύριε φάντασμα;» Δεν αποκλείεται, αλλά θέλουμε αποδείξεις. Εντόπισες τίποτα κεφάλια με κόκκινα φεσάκια; Μάλιστα μας λες, μάλιστα! Μάλιστα! Μας λες ότι τα εντόπισες! Όμως μήπως ήταν αποκριές; Κι επίσης κύριε φάντασμα μάρτυρες του γεγονότος υπάρχουν; Και αν υπάρχουν ποιοι είναι; Και πόσοι; Διότι αν είσαι μόνο εσύ και η κουμπάρα και η γατούλα της γειτονιάς που παίζει κυνηγητό όλη νύχτα με την ουρά της, αυτά δεν περνάνε! Ούτε σε δικαστήρια περνάνε, ούτε και σε συλλόγους βάση καταστατικού. Και επ’ ευκαιρία κύριε φάντασμα: που έχεις κρύψει το καταστατικό ενός ιστορικού συλλόγου που δεν είναι ιδιοκτησία κανενός; Ανήκει στα μέλη του και στην ιστορία. Σου ζητάνε αυτό το καταστατικό οι άνθρωποι που αποκεφάλισες εν μία νυχτί χωρίς αιτία και αποδείξεις. Βρήκες ανοιχτή την εξώπορτα του συλλόγου τους, μπούκαρες με τα άσπρα πέπλα σου τα μεσάνυχτα, και συνεδριάζοντας με τον… εαυτό σου, την πανσέληνο, την κουμπάρα και τη γατούλα της γειτονιάς, (τρομάζοντας ίσως και κάνα δυο εκεί που είχαν ξεμείνει) έβγαλες «ομόφωνη» ως λες απόφαση να αποκεφαλίσεις με μια τσεκουριά ολόκληρο μουσικό τμήμα. 28 Ανθρώπους με το μαέστρο μαζί. Και έστειλες και την επιστολή του αποκεφαλισμού στην οποία όμως δεν φαίνονται πουθενά…αιτία και αποδείξεις! Για να τα βρουν βρε παιδί μου πχ άνθρωποι που πίνουν ανυποψίαστοι τον καφέ τους στις πλατείες του Μπραχαμίου και όλοι οι σύλλογοι εκεί, που αγαπούν τους αποκεφαλισμένους και τους λατρεύουν, (πχ ο σύλλογος εθελοντών ή ο σύλλογος Ηλείων ολόκληρα γλέντια έστησαν με ψησταριές, κρασιά, γλυκά, προς τιμήν τους). Και να πει όλος αυτός ο κόσμος ότι βρε παιδί μου, γι’ αυτή την αιτία και με αυτές τις αποδείξεις, αποκεφάλισε ένα ολόκληρο μουσικό τμήμα το φάντασμα, εν μία νυχτί. Και χρησιμοποίησες κύριε φάντασμα τη σφραγίδα ενός ιστορικού συλλόγου καταχρηστικά και αναίτια. Και μάλιστα για την πιο βάρβαρη πράξη ενός τέτοιου αποκεφαλισμού τόσων ανθρώπων. Συμπαρασύροντας (διπλή αμαρτία) και δυο τρεις ανυποψίαστους αφελείς που ίσως έδειξαν απλώς πίστη στην εξουσία των κάτασπρων πέπλων της νύχτας σου. Υπόψη ότι η σφραγίδα αυτή του συλλόγου, ανήκει στη μεγάλη εκείνη στρογγυλή του πρωτοδικείου όπου πάνε τα καταστατικά όλων των συλλόγων. Σφραγίδα που δεν έχει γωνίες για να κρύβονται φαντάσματα, σφραγίδα που γράφει πάνω της Ελληνική Δημοκρατία. Τι θα πεις σ’ αυτή τη σφραγίδα; Ότι αποκεφάλισες 28 ανθρώπους σε μια «έκτακτη» συνεδρίαση τη νύχτα, χωρίς αιτία, λόγο, αντίλογο, αποδείξεις διασταυρώσεις; θα της πεις ότι απλώς σου αρέσει να παίζεις με τις σφραγίδες; Ή μήπως θα της πεις ότι δεν χρειάζονται αιτίες και αποδείξεις όταν υπάρχει μονάχα ο σκοπός;

Μάλιστα κύριε φάντασμα, εκ της ιστορίας αποδεικνύεται ότι είχες σκοπό τον αποκεφαλισμό εξαρχής. Όμως απορούμε που μπέρδεψες τις εποχές. Κι αντί να αποβιβαστείς σε κάποιο λιμάνι της ιεράς εξέτασης του μεσαίωνα, αποβιβάστηκες στον ιστορικό μας σύλλογο στην πλατεία Παναγούλη. Και έχεις τόση σχέση με τα θέματα του συλλόγου μας που δεν ήξερες καν τον αριθμό των αποκεφαλισμένων. Πόσο μάλλον να ήξερες τα ονόματά τους και τις ιδιαιτερότητές τους! Φαντάσου κι όλας να ήξερες πόσοι από αυτούς ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. ( όπως πχ λόγω γήρατος ή  αναπηρίας).

Αλήθεια, την ιστορία του ευάλωτου Νίκου την ξέρεις; Ποιος Νίκος θα πεις; Εμ βέβαια, φάντασμα είσαι, πάντα είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Αλήθεια, την ιστορία της ευάλωτης Μάτας την ξέρεις; Ποιας Μάτας θα πεις… (υπομονή η ιστορία της θα ανέβει στην ιστοσελίδα).  Εντάξει ως φάντασμα είσαι παν- αδιάφορο και παν-άσχετο φροντίζοντας μόνο για ψηφαλάκια. Αλλά μια που εξαιτίας ενός φαντάσματος συνειδητοποιήσαμε (συγκρίνοντας) πόσο διαφορετικοί είναι οι άλλοι αιρετοί στο δήμο μας, (απ’ όλες γενικά τις παρατάξεις), τώρα ρωτάμε: Τι έφταιγαν οι εν λόγω ευγενικοί, εγκάρδιοι πολιτισμένοι άνθρωποι που ατυχώς κάθονταν πλάι σε ένα φάντασμα, στην πρώτη θέση των επισήμων στην πλατεία Παναγούλη την Πρωτομαγιά, όταν αυτό το φάντασμα, επιχείρησε ταμένο το ίδιο (από το κεφάλι του), να τους κάψει και τους ίδιους! Εκτοξεύοντας εναντίον της ορχήστρας μας και  πάνω στην πιο κοινωνική μας συναυλία: Πρωτομαγιά στη γειτονιά, ειρωνικούς μορφασμούς αλλά και ύβρεις κατά του μαέστρου μας, όπως, «τέλειωνε Νιόνιο!». Δεν έχει συμβεί ποτέ στα χρονικά συναυλιών σε όλο τον κόσμο! να προσπαθεί δηλαδή να μετατρέψει κάποιο φάντασμα την πρώτη θέση των επισήμων μιας δημαρχίας, σε ταβλαδορείο και θύρα 13! Μάλιστα εν μέσω της πιο κοινωνικής μας συναυλίας με θέμα τις παλιές γειτονιές στο Μπραχάμι  (Βλέπε πρώτη δημοσίευση Κάποτε στο Μπραχάμι) Και λέμε ότι ήταν η πιο κοινωνική συναυλία μας αυτή, όχι μόνο λόγω θέματος αλλά και λόγω του ότι στη μεγάλη αυτή ορχήστρα μας, που σαν μισοφέγγαρο απλώθηκε σε όλη την πλατεία Παναγούλη, εντυπωσιάζοντας τον κόσμο, (απόδειξη ότι ένα φάντασμα ήταν κατακόκκινο από θυμό) συμμετείχαν μουσικά και πολλοί άνθρωποι ευάλωτοι, που ένα φάντασμα «μια χαρά» προστατεύει όσο και τους ατυχώς συν καθήμενούς του τότε, στην πρώτη θέση των επισήμων.

Εμείς δεν ξέρουμε τι εστί προστασία. Όμως ξέρουμε τι εστί, να τιμάς όσους σε τιμούν. Τιμώντας λοιπόν ο μαέστρος μας όσους εκπροσώπους του δήμου μας τίμησαν εκεί στην πλατεία Παναγούλη την Πρωτομαγιά, και πιάνοντας τους ειρωνικούς μορφασμούς του φαντάσματος εναντίον της ορχήστρας μας, και τις ύβρεις εναντίον του μαέστρου, στράφηκε προς το φάντασμα και είπε «-Όποιος έχει κάτι να πει, να βγει στο μικρόφωνο. Είναι ανοιχτό για όλο τον κόσμο»

Κι έτσι καταλάβαμε κι εμείς ποιους θα πρέπει να σκεφτούμε στις επόμενες εκλογές και ποιόν όχι. Ήδη είχαν γυρίσει στο φάντασμα οι συν καθήμενοι την πλάτη τους. Βλέποντας ίσως πόσο καλά τους «προστατεύει», Γι’ αυτό και σηκώθηκε κατόπιν εορτής κατακόκκινο το φάντασμα για να ζητήσει από το μαέστρο μας…συγνώμη. Όμως δεν ήταν δική του ούτε και αυτή τη φορά (μια που του είχε ζητήσει συγνώμη και στο παρελθόν). Απλά ήταν κι αυτή μια συγνώμη εκ των πραγμάτων. Διότι ως φάντασμα πιάστηκε πάλι στα πράσα εκτός τόπου και χρόνου. Και μια που θίγει διαρκώς όλους μας, μαέστρο, χορωδούς, οργανοπαίχτες, ευάλωτες ομάδες, μέχρι και τους εξαιρετικούς ποιητές του Μπραχαμίου, (Ελένη Μπάλιου, Παναγιώτη Γεωργακόπουλο) που για πρώτη φορά τους παρουσιάσαμε σε ανοιχτή συναυλία πλατείας, στην πιο κοινωνική (ως είπαμε) συναυλία μας απ’ όλες, και μια που τόσο καλά μας «τίμησε» ένα φάντασμα και εκεί, από την πρώτη θέση μάλιστα των επισήμων, και μια που το (ξαναλέμε) κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στον κόσμο, όλοι εμείς οι αποκεφαλισμένοι λόγω τέτοιας «κοινωνικής πολιτικής» ομόφωνα και εν χορώ ζητωκραυγάζουμε: Χαίρε αυτοκρατορικό φάντασμα κοινωνικής πολιτικής και ευάλωτων ομάδων! Άντε, και μεθαύριο δήμαρχος! Και πρωθυπουργός, και Πάπας Ρώμης!

Η Τρίτη και τελευταία συνέχεια, θα έχει τον τίτλο «Της αδηφαγίας και αχαριστίας το κάγκελο».

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ (γραμμένο από τους Μ.Μ.Σ.Υ )

Μιας που ήδη έγινε λόγος για το Μπραχάμι μιας άλλης εποχής και ενός κατοχικού φαντάσματος κάποτε σε τούτο... η αφήγηση της Ελένης Μπάλιου "Κάποτε στο Μπραχάμι", πέρα από τη λογοτεχνική αλλά και ιστορική και κοινωνική της αξία, αποδεικνύεται και αξίας διαχρονικής, αφού μας προσφέρει τη βάση για να μιλήσουμε κι εμείς για ένα φάντασμα επί των ημερών μας πια, που τί σύμπτωση, εμφανίζεται και αυτό στο Μπραχάμι. 

Όλοι εμείς λοιπόν οι Μ.Μ.Σ.Υ " Μπραχαμιώτικο Μουσικό Σύνολο Υποστήριξης" (της περιοχής μας), καθόμασταν ένα απόγευμα του Ιούνη και πίναμε τον καφέ μας στην αγαπημένη μας πλατεία Παναγούλη. Μιλάγαμε και αστειευόμασταν προσπαθώντας να ξεχάσουμε την πρόσφατη πικρή εμπειρία μας σ' αυτή την πλατεία, εκ μέρους του φαντάσματος, κατά τη διάρκεια της Πρωτομαγιάτικης συναυλίας μας με τίτλο "Πρωτομαγιά Στη Γειτονιά". 

Είχαμε τότε ως θέμα τις παλιές γειτονιές στο Μπραχάμι, γειτονιές με κοινή για όλους θέα σε φύση - ουρανό- θάλασσα, γειτονιές απλών και εγκάρδιων ανθρώπων, (βλέπε: Κάποτε στο Μπραχάμι). 

Προς υποστήριξη του θέματός μας είχαμε βάλει και ποιητικά αποσπάσματα δυο εξαιρετικών κατά τη γνώμη μας Μπραχαμιωτών ποιητών, της Ελένης Μπάλιου (που ήδη αναφέραμε), και του Παναγιώτη Γεωργακόπουλου.  Το τί εμπόδια μας έβαλε τότε το φάντασμα προκειμένου να κόψει την ποίηση από την μουσική, είναι από μόνο του μια ιστορία για κλάματα και γέλια μαζί. 

Ας πάμε όμως σε κείνα τα καμώματα του φαντάσματος που έχουν να κάνουν και με συκοφαντία, όταν πισώπλατα, μας "στολίζει" όλους μας κανονικά. Παραδείγματος χάρη για τον μαέστρο μας  λέει και τούτο: "Στοιχηματίζω ότι αυτός πάει για δήμαρχος. Γι' αυτό βάζει ποίηση στις συναυλίες". 

Και όταν σε κείνη την πλατεία πληροφόρησε κάποιος τον ανυποψίαστο μαέστρο μας, καθώς έπινε το κρύο του νεράκι, ότι...πάει για δήμαρχος, βγήκε από το στόμα του ένα σιντριβάνι! Είχε κοντέψει να πνιγεί ο άνθρωπος από τα γέλια! Όμως μας είχαν πιάσει και μας τα γέλια τόσο πολύ, που ένα σκυλάκι κάτω από το τραπέζι μας το έβαλε καλού κακού στα πόδια! Και πάνω που επέστρεφε στο τραπέζι μας μια που όπως φαίνεται μας είχε συμπαθήσει, ιδού με τη σειρά του ο ποιητής της παρέας μας πετάει κι αυτός τη σκέψη του, που έκανε πάλι τις καρέκλες μας να τρίζουν από τα γέλια και το σκυλάκι μας να το βάζει πάλι τα πόδια! "Ρε παιδιά εγώ λέω να τα γράψουμε όλ' αυτά σαν μια ιστορία με τίτλο " Ο βίος και η πολιτεία ενός φαντάσματος"...

Είχαμε αγγίξει άθελά μας αυτό το μυστήριο, τη μαγεία της ένωσης της τραγωδίας με την κωμωδία, η  μαγεία της ένωσης ενός Αισχύλου, με έναν Αριστοφάνη. 

Συνεχίζεται σε επόμενη ανάρτηση....

Γιώργος Μπαρμπέρης

 

Ο Γιώργος Μπαρμπέρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956. (Μπραχάμι). Είναι πτυχιούχος του

Χημικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης. Έχει ασχοληθεί με τη θεατρική παιδεία ως υπεύθυνος σε Τμήματα Λαϊκής Επιμόρφωσης. Κείμενά του έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Έργα του είναι: Ηδονικές συναντήσεις (2001), Ενδοφλέβιες διαδρομές (2010).

Από τη σελίδα imaginistes.wordpress.com (Οι φίλοι από το Μπραχάμι)

Βρήκαμε το παρακάτω ποίημα του.

Γιώργος Μπαρμπέρης

Οι φίλοι που φεύγουν

Όταν φεύγουν οι φίλοι

στερεύουν οι ποταμοί,

λιβάδια καίγονται,

δάση αιμοραγούν,

ο κόσμος μικραίνει,

λιγοστεύει ο ουρανός.

Όταν φεύγουν οι φίλοι

μένουν οι αναμνήσεις

σα μια ζεστή κουβέρτα

στη βαρυχειμωνιά,

αλλά δεν έχει πια «τα λέμε»

«θα περάσω» «μη χαθείς».

Σιωπή μονάχα κι ενοχές.

Γι’αυτό μην περιμένετε.

Αγάπες και συγνώμες

τώρα όσο είναι καιρός.

Από αναζήτηση στο google βρήκαμε δέκα ποιηματά του στο site «Ένεπε Μούσα» Καθώς το site δεν επιτρέπει αντιγραφή και επικόλληση, αντιγράψαμε ιδιοχείρως τα εξής:

Νυχτερινό

Το τελευταίο δρομολόγιο του τραμ

μεταφέρει συνήθως απογοητεύσεις.

Το αχ της αποκλειστικής νοσοκόμας

το ωχ το πλανόδιου μικροπωλητή

το μη της ανέραστης δεσποινίδας

το μα της αλλοδαπής πόρνης

το πως του παράνομου μετανάστη

το δεν του πολύτεκνου νυχτοφύλακα

το αν του ανώνυμου ναρκομανή.

Παρείσακτος εγώ

με μια μεγάλη φέτα ευτυχίας

στη μέσα τσέπη του σακακιού

φοβάμαι πως θα πνιγώ

στα μάτια τόσων ανθρώπων

όταν τυχαία με κοιτάξουν

και βάλουν ξαφνικά τα κλάματα.

Ενός λεπτού κραυγή

 

Αργοπορούσε η νύχτα στο κάτω δωμάτιο

παρηγορώντας τις σκιές που έκλαιγαν

για την απώλεια των σωμάτων τους

η μάνα μου είχε πνιγεί στο βήχα.

Ακούστηκε η πομπή των στεναγμών

από κάτι μισοτελειωμένους έρωτες∙

ντράπηκαν τα ρολόγια των εκκλησιών∙

και απέσυραν τους λεπτοδείχτες τους .

Όρθιος εγώ στη σκοτεινή σοφίτα

τακτοποιούσα πρόχειρα στη σκέψη μου

σώματα κοριτσιών και μνήμες από δάκρυα.

Με την πλάτη στον τοίχο η σιγή

έκανε νοήματα στους ψιθύρους.

Τότε άνοιξε το στόμα της η θλίψη

Και διέταξε ενός λεπτού κραυγή.