Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ (γραμμένο από τους Μ.Μ.Σ.Υ )

Μιας που ήδη έγινε λόγος για το Μπραχάμι μιας άλλης εποχής και ενός κατοχικού φαντάσματος κάποτε σε τούτο... η αφήγηση της Ελένης Μπάλιου "Κάποτε στο Μπραχάμι", πέρα από τη λογοτεχνική αλλά και ιστορική και κοινωνική της αξία, αποδεικνύεται και αξίας διαχρονικής, αφού μας προσφέρει τη βάση για να μιλήσουμε κι εμείς για ένα φάντασμα επί των ημερών μας πια, που τί σύμπτωση, εμφανίζεται και αυτό στο Μπραχάμι. 

Όλοι εμείς λοιπόν οι Μ.Μ.Σ.Υ " Μπραχαμιώτικο Μουσικό Σύνολο Υποστήριξης" (της περιοχής μας), καθόμασταν ένα απόγευμα του Ιούνη και πίναμε τον καφέ μας στην αγαπημένη μας πλατεία Παναγούλη. Μιλάγαμε και αστειευόμασταν προσπαθώντας να ξεχάσουμε την πρόσφατη πικρή εμπειρία μας σ' αυτή την πλατεία, εκ μέρους του φαντάσματος, κατά τη διάρκεια της Πρωτομαγιάτικης συναυλίας μας με τίτλο "Πρωτομαγιά Στη Γειτονιά". 

Είχαμε τότε ως θέμα τις παλιές γειτονιές στο Μπραχάμι, γειτονιές με κοινή για όλους θέα σε φύση - ουρανό- θάλασσα, γειτονιές απλών και εγκάρδιων ανθρώπων, (βλέπε: Κάποτε στο Μπραχάμι). 

Προς υποστήριξη του θέματός μας είχαμε βάλει και ποιητικά αποσπάσματα δυο εξαιρετικών κατά τη γνώμη μας Μπραχαμιωτών ποιητών, της Ελένης Μπάλιου (που ήδη αναφέραμε), και του Παναγιώτη Γεωργακόπουλου.  Το τί εμπόδια μας έβαλε τότε το φάντασμα προκειμένου να κόψει την ποίηση από την μουσική, είναι από μόνο του μια ιστορία για κλάματα και γέλια μαζί. 

Ας πάμε όμως σε κείνα τα καμώματα του φαντάσματος που έχουν να κάνουν και με συκοφαντία, όταν πισώπλατα, μας "στολίζει" όλους μας κανονικά. Παραδείγματος χάρη για τον μαέστρο μας  λέει και τούτο: "Στοιχηματίζω ότι αυτός πάει για δήμαρχος. Γι' αυτό βάζει ποίηση στις συναυλίες". 

Και όταν σε κείνη την πλατεία πληροφόρησε κάποιος τον ανυποψίαστο μαέστρο μας, καθώς έπινε το κρύο του νεράκι, ότι...πάει για δήμαρχος, βγήκε από το στόμα του ένα σιντριβάνι! Είχε κοντέψει να πνιγεί ο άνθρωπος από τα γέλια! Όμως μας είχαν πιάσει και μας τα γέλια τόσο πολύ, που ένα σκυλάκι κάτω από το τραπέζι μας το έβαλε καλού κακού στα πόδια! Και πάνω που επέστρεφε στο τραπέζι μας μια που όπως φαίνεται μας είχε συμπαθήσει, ιδού με τη σειρά του ο ποιητής της παρέας μας πετάει κι αυτός τη σκέψη του, που έκανε πάλι τις καρέκλες μας να τρίζουν από τα γέλια και το σκυλάκι μας να το βάζει πάλι τα πόδια! "Ρε παιδιά εγώ λέω να τα γράψουμε όλ' αυτά σαν μια ιστορία με τίτλο " Ο βίος και η πολιτεία ενός φαντάσματος"...

Είχαμε αγγίξει άθελά μας αυτό το μυστήριο, τη μαγεία της ένωσης της τραγωδίας με την κωμωδία, η  μαγεία της ένωσης ενός Αισχύλου, με έναν Αριστοφάνη. 

Συνεχίζεται σε επόμενη ανάρτηση....