Γιώργος Μπαρμπέρης

 

Ο Γιώργος Μπαρμπέρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956. (Μπραχάμι). Είναι πτυχιούχος του

Χημικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης. Έχει ασχοληθεί με τη θεατρική παιδεία ως υπεύθυνος σε Τμήματα Λαϊκής Επιμόρφωσης. Κείμενά του έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Έργα του είναι: Ηδονικές συναντήσεις (2001), Ενδοφλέβιες διαδρομές (2010).

Από τη σελίδα imaginistes.wordpress.com (Οι φίλοι από το Μπραχάμι)

Βρήκαμε το παρακάτω ποίημα του.

Γιώργος Μπαρμπέρης

Οι φίλοι που φεύγουν

Όταν φεύγουν οι φίλοι

στερεύουν οι ποταμοί,

λιβάδια καίγονται,

δάση αιμοραγούν,

ο κόσμος μικραίνει,

λιγοστεύει ο ουρανός.

Όταν φεύγουν οι φίλοι

μένουν οι αναμνήσεις

σα μια ζεστή κουβέρτα

στη βαρυχειμωνιά,

αλλά δεν έχει πια «τα λέμε»

«θα περάσω» «μη χαθείς».

Σιωπή μονάχα κι ενοχές.

Γι’αυτό μην περιμένετε.

Αγάπες και συγνώμες

τώρα όσο είναι καιρός.

Από αναζήτηση στο google βρήκαμε δέκα ποιηματά του στο site «Ένεπε Μούσα» Καθώς το site δεν επιτρέπει αντιγραφή και επικόλληση, αντιγράψαμε ιδιοχείρως τα εξής:

Νυχτερινό

Το τελευταίο δρομολόγιο του τραμ

μεταφέρει συνήθως απογοητεύσεις.

Το αχ της αποκλειστικής νοσοκόμας

το ωχ το πλανόδιου μικροπωλητή

το μη της ανέραστης δεσποινίδας

το μα της αλλοδαπής πόρνης

το πως του παράνομου μετανάστη

το δεν του πολύτεκνου νυχτοφύλακα

το αν του ανώνυμου ναρκομανή.

Παρείσακτος εγώ

με μια μεγάλη φέτα ευτυχίας

στη μέσα τσέπη του σακακιού

φοβάμαι πως θα πνιγώ

στα μάτια τόσων ανθρώπων

όταν τυχαία με κοιτάξουν

και βάλουν ξαφνικά τα κλάματα.

Ενός λεπτού κραυγή

 

Αργοπορούσε η νύχτα στο κάτω δωμάτιο

παρηγορώντας τις σκιές που έκλαιγαν

για την απώλεια των σωμάτων τους

η μάνα μου είχε πνιγεί στο βήχα.

Ακούστηκε η πομπή των στεναγμών

από κάτι μισοτελειωμένους έρωτες∙

ντράπηκαν τα ρολόγια των εκκλησιών∙

και απέσυραν τους λεπτοδείχτες τους .

Όρθιος εγώ στη σκοτεινή σοφίτα

τακτοποιούσα πρόχειρα στη σκέψη μου

σώματα κοριτσιών και μνήμες από δάκρυα.

Με την πλάτη στον τοίχο η σιγή

έκανε νοήματα στους ψιθύρους.

Τότε άνοιξε το στόμα της η θλίψη

Και διέταξε ενός λεπτού κραυγή.