Παναγιώτης Γεωργακόπουλος- ποιητής- συγγραφέας

 Η παρουσίαση των δημιουργών που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ή ζουν στο Μπραχάμι, (σημερινή ονομασία Άγ. Δημήτριος Αττικής) συνεχίζεται. Από σήμερα και για πάντα, στη σελίδα μας φιλοξενούμε τον αγαπητό συμπολίτη και εξαιρετικό δημιουργό, Παναγιώτη Γεωργακόπουλο. 

Βιογραφικό

Ο Παναγιώτης Κ. Γεωργακόπουλος γεννήθηκε στη Ζαχάρω του νομού Ηλείας το 1962, απόφοιτος της Σχολής Ικάρων, του τμήματος Ιπταμένων. Υπηρέτησε την Πολεμική Αεροπορία, επί σειρά ετών, σε αεροδρόμια πρώτης γραμμής ως πιλότος και εκπαιδευτής μαχητικού αεροσκάφους, σε θέσεις διοίκησης και επιτελείου. Είναι απόστρατος, με το βαθμό του Αντιπτεράρχου και ζει το μεγαλύτερο διάστημα στην Αθήνα. Διατελεί πρόεδρος, επί σειρά ετών, του Αδελφάτου των φίλων, του ‘’Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Μάνου και Αναστασίας Φαλτάϊτς’’, που βρίσκεται στη Σκύρο.

Εδώ και πολλά χρόνια ζει με την οικογενειά του στον Άγιο Δημήτριο όπου με την παρουσία και το έργο του,  αποτελεί ένα από τα σημαντικά πρόσωπα του πολιτισμού στην πόλη μας. 

Εργογραφία

Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές, την ‘’Ελεγεία της Περσεφόνης’’, ‘’Έρωτος Νεκρόδειπνο’’, ‘’Ευαίσθητα Πορτρέτα’’, ‘’Ανθοί της Εντροπίας’’ και ‘’Μην ομιλείτε εις τον Έρωτα’’, εκδόσεις ‘’Οδός Πανός’’, μία συλλογή διηγημάτων ‘’Μοναχικοί περίπατοι στον χρόνο’’, και το ποιητικό έργο ‘’Το τελευταίο ξέφωτο’’ των εκδόσεων ‘’ΟΤΑΝ’’. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε συλλογές, λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες.

Δύο ενδεικτικά ποιήματα του Παναγιώτη Γεωργακόπουλου.

Ο 'ορκος , ''Μην ομιλείτε εις τον Έρωτα''

Βρήκαν μόνο τα κεφάλια τους

Με κάμποσα χαμένα άστρα της Αρετής

κολλημένα στα μέτωπα

Τα μάτια, φάροι που σπάθιζαν το ζόφο

και χρύσιζαν στην ομίχλη

Τα χείλη μισάνοιχτα, γελαστές θύρες

καλωσόριζαν τους χαμένους.

Ταξίδευαν χιλιάδες χρόνια, είπαν

Μ’ έναν σπασμένο εξάντα

Πόθησαν το τέλειο ροδόχρωμα

μιας δύσης, βαμμένης με το αίμα τους.

Ενωμένα βρέθηκαν με μια κορδέλα

από φύκια

Είχαν δεθεί, είπαν, με όρκο.

Τους τύλιξαν μ’ ένα γαλάζιο πέπλο

Χαμένο μεγαλείο μιας Νηρηίδας

μ’ ατλαζένιο κορμί

Αιώνιο μαξιλάρι έβαλαν διπλωμένο μανδύα

χρυσόσκονης

από απομεινάρια δειλινού

Μια οφθαλμαπάτη για σημάδι.

Τους έβαλαν στον ίδιο τάφο

Με δυο αρχαία καραβόξυλα

αθηναϊκής τριήρους

Για σώματα

Έτσι, για να τηρήσουν τα έθιμα.

Κάθε σούρουπο

βρίσκουν δυο άσπρα βότσαλα

να λάμπουν στον τάφο.

Αφιερωμένο στο Κ. Π. Καβάφη

απόσπασμα ''Αδιάφορος χρόνος μ.Χ'' , '' ΑΝΘΟΙ της ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ''

...........

Μη γελαστείς και γράψεις ποίηση, μου είπες

γιατί κάθε μέρα αλύτρωτος πεθαίνεις

Και ευσπλαχνικές πόρνες θα σφουγγίζουν

την απελπισία σου τα βράδια

Με στείρες ηδονές θα κουβαλάς σταυρό

κι ατσάλινο καρφί ο κάθε στίχος

Κάτω απ’ τα σκέλια σου θα χάσκουν

αχόρταγα τα χείλη ηδονικής αβύσσου

Ώσπου ίδιος της θα γίνεις

απ’ την παράνοια να κρυφτείς.

Μα να, χθες ήταν εδώ κι ο Παλαμάς

μα είχε άλλα γούστα

Πάντως, σαν φίλοι χωριστήκαμε

ακολουθώντας δίχως λύπη και αιδώ

άλλον αόρατο θίασο.

Αυτά είπε, κι εγώ συνέχισα

στων στίχων μου το παραμιλητό

Αναπολώντας την Ιθάκη που χανόταν

στα κύματα του στέρνου μου

Τρεκλίζοντας

Τον τελευταίο προορισμό γυρεύοντας,

τη γέφυρα Ιμπάμπα

Στου Νείλου τα θολά νερά

τη λύπη μου να πνίξω

Στο θίασό μου υποταγμένος.