Το θλιμμένο Αντίο μας σε έναν μεγάλο δημιουργό

 

Αναμνηστικό. 14/02/2016 Αφιέρωμα στον Κώστα Βάρναλη.

Στέφανος Γεωργιάδης και Δημητρα Μαυροδάκου

 τραγουδούν Κώστα Βάρναλη 14-2-2016

 

Συνεχίζονται οι πολιτιστικές δράσεις στον Άγιο Δημήτριο.

 

Πολλές και ποικίλες οι πολιτιστικές δράσεις στο Μπραχάμι συνεχίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του Φθινοπώρου. Μια  παράσταση Καραγκιόζη την περασμένη Κυριακή 12 /10 γέμισε  από μικρούς φίλους του  το χώρο -πρώην σχολείο που εδώ και χρόνια δόθηκε σε συλλόγους  (Πηλέως 56 -  απέναντι του ταχυδρομείου ). 

Αυτή η  συνδιοργάνωση τριών συλλόγων ( Ηλείας – Αιτωλοακαρνανίας – Κρήτης) με μπουφέ κλπ, έφερε χαρά σε μικρούς και μεγάλους. 

Εν τω μεταξύ  η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Κρητών Μπραχαμίου, παρουσιάζει ήδη (από την Πέμπτη16/10 μέχρι και σήμερα Κυριακή 19/10, ώρα 21:00 ) στο θέατρο του 1ου ΕΠΑΛ  Αγίου Δημητρίου το γνωστό έργο των Ρέπα - Παπαθανασίου   "MΠΑΜΠΑΔΕΣ ΜΕ ΡΟΥΜΙ" σε σκηνοθεσία της Βέρας Μακρομαρίδου.  Πρόκειται για μαύρη κωμωδία όπου ένα συγγενολόι από έξη αξιοθρήνητα καθάρματα προκειμένου να κληρονομήσουν τον μακαρίτη, ανταγωνίζονται μεταξύ τους στη τρικλοποδιά και το έγκλημα. Κι ενώ έχουν επίγνωση των κακών πράξεων τους, προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα, ρίχνοντας ο ένας ευθύνες στον άλλον. 

Οι "μπαμπάδες" είναι τα γνωστά γλυκά ! Μόνο που οι κληρονόμοι έριξαν μέσα σ’ αυτά δηλητήριο για να εξοντώσουν την υπηρέτρια, όταν αυτή τους είπε ότι ο μακαρίτης εν αγνοία τους την  είχε παντρευτεί. Η υπηρέτρια όμως δεν ήταν καθόλου χαζή όπως την φαντάζονταν αλλά ήταν από υλικό… ίδιο με το δικό τους! Κι έτσι αποτέλεσαν μπροστά στο κίνδυνο να πάνε όλοι φυλακή ένα ‘ενωτικό’  συμβούλιο καθαρμάτων, απομακρύνοντας τον κάθε  ανυποψίαστο των όσων συμβαίνουν στον "σύλλογο"  αυτό τον…  "οικογενειακό" τους! Αυτούς που είδες θα τους ξαναδείς όπως λέει και το τραγούδι , μιας που υπάρχουν οικογένειες και "οικογένειες" – σύλλογοι και "σύλλογοι"…  

Στέφανος Εμμ . Γεωργιάδης

 Πατείστε αριστερά πάνω, στην μπλε μπάρα της μουσικής, αφού ξεκινήσει το βίντεο με την απαγγελία για να ακούσετε και το τραγούδι ταυτόχρονα. 

Ελένη Μπάλιου απαγγελία: ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ/ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

 

ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ (Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης, ποίηση: Γιώργος Σεφέρης)

Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κάτω απ’ το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά
στην κορυφή τους βραδιάζει.

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεββάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά• τ’ άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ’ άστρο ο Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου,
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξυάς,
καμμιά φωτιά στην κορυφή τους• βραδυάζει.

Κράτησα τη ζωή μου• στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο τού περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν, μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή, βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές• o χιονισμένος
κάμπος, ώς πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν,
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκκλήσια, μήτε
τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή,
δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ• ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια
σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ τον πάγο το χαμογέλιο τής θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι τής σιωπής.

(ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ -Β΄)

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ’ αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου,
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή,
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει, δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν, εκείνους
πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο• τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια τών πλατάνων εκεί
πού στάθηκε μια αχτίδα τού ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή· κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

https://soundforwords.blogspot.com/2025/10/blog-post.html

Βότρυς της Πεμπτουσίας: Η νέα ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Γεωργακόπουλου

 

Η νέα ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Γεωργακόπουλου ήταν μια έκπληξη για μας, καθώς είδαμε ξαφνικά και πληροφορηθήκαμε την έκδοση του βιβλίου, μόλις πριν από λίγο στο face book και όπως είναι φυσικό ούτε το έχουμε ακόμα προμηθευτεί και δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενό του. Είμαστε όμως σίγουροι κρίνοντας από την ποιότητα προηγούμενων έργων του Παναγιώτη και με αυτό το μικρό δείγμα που έχει παραθέσει από την τωρινή του δουλειά, ότι πρόκειται για ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο του. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοινοποιήσουμε προς το παρόν την ύπαρξή του, να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στον ποιητή και το καινούργιο του πόνημα, ευχές για να είναι καλοτάξιδο μέσα στο χρόνο, και μια υπόσχεση για ένα κανονικό αφιέρωμα, σε μορφή βιβλιοπαρουσίασης κι όχι κριτικής, μέσα από την ιστοσελίδα μας για τους δημιουργούς του Μπραχαμίου.  Ο Παναγιώτης είναι ένας από αυτούς και μας κάνει πάντα υπερήφανους με τις δημιουργίες του. 

Εξιστόρησε ο Ησίοδος
μα εγώ ψυχανεμίζομαι το αρχαίο σκουλήκι
αφουγκράζομαι το παραμιλητό του Αιθέρα
και τον ήχο του αόρατου τυμπάνου
που ηχεί ρυθμικά στις υφέσεις του Χρόνου
να κρούει επιμόνως το θέσφατο
πως ο πολυμήχανος, γενναιόφρων άνδρας
ο Προμηθέας
εξαπάτησε πάλι την ακόρεστη Αρχή
τον πατέρα ανθρώπων και θεών
Πλάνεψε και ζευγάρωσε με κόρη ποθητή
Γήινη, με σπέρμα Ουράνιο
Επισύροντας την άκρατη, θεϊκή μήνιν
και καταδίκη αιώνιας συνωμοτικής σιωπής
Μόνον άνδρας σπλαχνικός
θα ʼφηνε στ’ ανθρωπινό γένος
γενναιόδωρη γνώση και ίαμα
Τη θεϊκή, άσβεστη σπίθα της αθανασίας
Το μέγα, σφετερισμένο Χάρισμα
της Αρχής
Τις Μούσες.

Θερμές ευχαριστίες στις κυρίες, Γεωργία Κοκκίνη, Διεθνούς εμβέλειας εικαστικό, για την παραχώρηση του υπέροχου πίνακα του εξωφύλλου και Χριστίνα Νικολάου για τις διορθώσεις των κειμένων

Παναγιώτης Γεωργακόπουλος

Η παράσταση "Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ" παίχτηκε στο Δημοτικό Θέατρο "Μελίνα Μερκούρη" / Κριτική για το δρώμενο και τα "δρώμενα" από την Μ.Μ.Σ.Υ

 

Το Σαββατόβραδο  4 Οκτωβρίου 2025 βρεθήκαμε στο θέατρο ''Μελίνα Μερκούρη'' στον  Άγιο Δημήτριο, ενόψει της παράστασης έργου του συγγραφέα ευθυμογράφου  Δημήτρη Γιαννουκάκη (1899-1974) "Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ".

Η μοίρα μας όμως ήταν να δούμε 2 εντελώς διαφορετικές παραστάσεις.

  1) Μια  παράσταση αποτυχημένη  όταν κυρία αγενής, μη σεβόμενη την ιερότητα του χώρου της σκηνής, ξεπρόβαλε ξαφνικά μέσα απ' τα σκηνικά (λες και ήταν μέρος του έργου)  για να απαιτήσει με την τρομερή -προστακτική φωνή της να...  φύγουν άνθρωποι απ' το θέατρο ! (πρόεδρος σου λέει  συλλόγου!). Μιλάμε για ανθρώπους που έψαχναν να βρουν θέση και είχαν κάθε δικαίωμα εφ' όσον το έργο δεν είχε αρχίσει .

2) Και μια παράσταση επιτυχημένη  κατ' αρχήν για το γεγονός  ότι σβήνοντας τα φώτα χαλαρώσαμε επιτέλους απ' την εν λόγω διωκτική φωνή, έχοντας απέναντι μας ηρεμία αφού ακόμα και η πρωταγωνίστρια Φλώρα (που έπρεπε να παίξει την νευρική σύζυγο του μεγαλοβιομήχανου Κοσμά, η οποία για ασήμαντη αφορμή είχε κάνει το σπίτι της αρένα), δεν έβγαλε τέτοια αρνητική -διωκτική ενέργεια στη  φωνή της!  Απεναντίας στάθηκε στη σκηνή συμπαθέστατη όπως όλοι οι ηθοποιοί ερμηνεύοντας σε τόνους χαμηλούς, αποδεικνύοντας ότι όντως στην τέχνη ισχύει η αφαίρεση αντί της μίμησης (νεύρα μιμούνται και οι μαϊμούδες) αρκεί  να δεσπόζει το θέμα μαζί με την  αύρα  βεβαίως του ηθοποιού!.   

Το ίδιο και η σκηνοθέτης του έργου ήρεμη, συμπαθής, απευθύνθηκε ολιγόλογη στο ακροατήριο λίγο πριν την παράσταση σεμνά και ταπεινά (και όχι στο χώρο της σκηνής αλλά κάτω κι απόμακρα απ' αυτήν). 

Αυτό λοιπόν ήταν απ' τ' άγραφα, όταν ξαφνικά και πριν αρχίσει η παράσταση πρόβαλε ανάμεσα στα σκηνικά (μ' έναν ντοσιέ πολυάσχολου στο χέρι) η αγενής κυρία πετώντας ολόγυρα  άγχος για ασήμαντη αφορμή, διατάζοντας κόσμο να... φύγει! Όμως ταυτόχρονα πρόσβαλε και το ακροατήριο φωνάζοντας τους να μην κρατούν  καθίσματα (κάτι που βεβαίως  δεν συνέβαινε αφού 2-3  άτομα ευπαθών ομάδων είχαν πάει τουαλέτα). Έτσι με αυτό τον τρόπο η κυρία δημιούργησε κι από πάνω αιτία καυγά- διεκδίκησης θέσης, ενώ ταυτόχρονα έδιωχνε!

Η εικόνα γνωστή στην Ελλάδα για το τι μπορούν να καταφέρουν οι ανευθυνοϋπεύθυνοι (με το ντοσιέ τάχα στο χέρι!)  δια ασήμαντον αφορμήν (καθώς λέει κι ο Γιαννουκάκης),  κάνοντας  και τον παράδεισο αρένα!  Ιδού λοιπόν η τέχνη ως καθρέφτης της ίδιας της ζωής... Τελικά αποχωρώντας αγανακτισμένοι οι διωκόμενοι άνθρωποι απ' το θέατρο άκουσαν και πάλι την αγενή, προστακτική φωνή της κυρίας πάντα μέσα απ' την ιερότητα του χώρου της σκηνής να τους ... προστάζει:  "Ελάτε αύριο ! ''  Τότε κι αυτοί μ' ένα στόμα απάντησαν ως εξής στο πατρονάρισμα του χώρου και του χρόνου τους: ''Αύριο δεν μπορούμε να έρθουμε αλλά και να μπορούσαμε δεν θα έρθουμε ούτε αύριο ούτε ποτέ" Και είχαν δίκιο οι άνθρωποι γιατί ποιος βγαίνει απ' το σπίτι του λίγο να ξεσκάσει για να πάει σ' ένα θέατρο και να φάει κατακέφαλα μια τέτοια "Φλώρα', διωκτική, αγενέστατη, αγχωτική που αντί να ελέγξει από πριν την παράσταση της με αρίθμηση στην χωρητικότητα του θεάτρου, αφήνει τον κόσμο να μπει για να τον... προσβάλλει! Σκορπίζοντας έτσι και ανασφάλεια για την... ασφάλεια όπως  είπε του χώρου!  

Τέτοιο θέατρο κάνει κακό στην υγεία!  Θίγει και τον κόσμο και τον δήμο μας που μάλιστα πρόσφερε τα σκηνικά!  Δεν φταίνε σε τίποτα  να χρεώνονται όλοι τέτοιες ανευθυνοϋπεύθυνες καταστάσεις. Έπρεπε να κατέβει απ' τη σκηνή και πλησιάζοντας εκεί στο τέλος της αίθουσας όσους έψαχναν για θέση να τους μιλήσει χαμηλόφωνα κι ευγενικά "Το και το και συγνώμη κλπ''.  Έτσι τουλάχιστον έχουν συμπεριφερθεί άλλοι πρόεδροι συλλόγων στον Άγιο Δημήτριο  και ας ρωτήσει να μαθαίνει.

Εξ αιτίας της η παράσταση καθυστέρησε πολύ και ο κόσμος άρχισε εκνευρισμένος κι αυτός καθώς έφαγε τέτοιο... ''προεδρικό ράντισμα'' από σκηνής, να κτυπά τα γνωστά παλαμάκια όταν αργεί σκανδαλωδώς μια παράσταση.  Επίσης ως "μέγας κριτής'' του θεάτρου  η κυρία φρόντισε να υποβαθμίσει και τους ηθοποιούς αφού  πριν ακόμα αρχίσει η παράσταση τους προσφώνησε ως " ερασιτέχνες που προσπαθούν''...  Ποιο το νόημα τέτοιου προλόγου; Μόνο εκείνη γνωρίζει. Έχει γούστο (μια που χώνεται στην ιερότητα του χώρου της σκηνής έτσι αφ' υψηλού και προεδρικά) να ονειρεύεται  για τον εαυτό της και του  επαγγελματία ηθοποιού τη δόξα!   

Το Σάββατο είναι η μέρα της ψυχής, γνωστό αυτό από αρχαίων χρόνων μέχρι σήμερα πχ απ' την αργία του Σαββάτου επι Μωυσή μέχρι τον Μίκη Θεοδωράκη που έγραψε όμορφα τραγούδια για τα Σαββατόβραδα όπως αυτό με τίτλο,

"ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ"

—Το Σάββατο το βράδυ φτάνει, δως μου μάνα καινούρια φορεσιά, τα παιδιά με προσμένουν στο λιμάνι...μοσχοβολούν οι γλάστρες, μοσχοβολάει κι ο σγουρός βασιλικός, μοσχοβολά κι η αγάπη, κύμα το κύμα μεγαλώνει ο ωκεανός.

Πάμε βόλτα στα χανιά στη κάτω γειτονιά, να πάρουμε μια βάρκα με πανιά...''

Έτσι λοιπόν κι εμείς βάλαμε τα καλά μας ρούχα, πήραμε την παρέα μας, πήραμε κι ένα φύλλο βασιλικό για να το μυρίζουμε στο δρόμο αντίδοτο για το καυσαέριο και μια και δυο βρεθήκαμε στο θέατρο '' Μελίνα Μερκούρη'' Αγίου Δημητρίου για την παράσταση "Η ΚΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΕΥΡΑ'' ανυποψίαστοι για το Σαββατόβραδο που μας επιφύλασσε η μοίρα. Λέμε όχι σε άλλο τέτοιο Σαββατόβραδο!  Δεν αξίζει στον Άγιο Δημήτριο των εγκάρδιων ανθρώπων!  Για τις γειτονιές  των οποίων την πρωτομαγιά που πέρασε, ολόκληρη συναυλία είχε αφιερωθεί  από μουσικούς του Μπραχαμίου (νυν συγκρότημα Μ.Μ.Σ.Υ) που εδρεύει στο νέο ιδρυθέντα σύλλογο "ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ" σε ποίηση των Μπραχαμιωτών ποιητών Ελένη Μπάλιου Κλεμμ και Παναγιώτη Γεωργακόπουλου. 

Μιλάμε για ένα δήμο με ιστορικό πολιτισμού, θεατρικών-μουσικών-χορευτικών παραστάσεων, για ένα δήμο με πάρα πολλούς συλλόγους, για ένα δήμο όπου και ο τωρινός δήμαρχος (κ. Στέλιος Μαμαλάκης) καθώς μάλιστα προέρχεται κι απ' το χώρο της παιδείας δείχνει ευαισθησία -σεβασμό στο πολιτισμό δίνοντας το παρόν στα περισσότερα δρώμενα συλλόγων και μη, αποφεύγοντας μάλιστα τη σκηνή αφού πάντα τον εντοπίζουμε να κάθεται ταπεινά σε μια καρέκλα του ακροατηρίου παρακολουθώντας ως άνθρωπος της παιδείας μ' ενδιαφέρον το δρώμενο για το δρώμενο κι όχι για της όποιες προσφωνήσεις που εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν ξέρουμε αν αυτές είναι πάντα ειλικρινείς (σε κλίμακα Πανελλαδική μιλώντας).

Τον έχουμε εντοπίσει επίσης να χορεύει με τη ψυχή του σε γλέντια συλλόγων μέχρι προχωρημένου ωραρίου κι όχι στα γνωστά (πχ  καλησπέρα κι αμέσως καληνύχτα σας, μόνο για το θεαθήναι).

Αυτό που αξίζει σε κάθε δρώμενο πολιτισμού του όποιου συλλόγου η μη, είναι ο ιδρώτας της πολιτιστικής ομάδας του και η αγνότητα των οργανωτών του. Αυτό το καταλαβαίνουν καλά οι άνθρωποι της παιδείας, σε όποιο πόστο κι αν βρίσκονται, είτε ως πολίτες, είτε ως δάσκαλοι στην έδρα ενός σχολείου, είτε ως δήμαρχοι, είτε ως βουλευτές , είτε ως πρωθυπουργοί....