ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΛΗ: ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, 08/10/2025 ΩΡΑ 18:30 Αίθουσα "Γιάννης Μαρίνος" ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

    

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Ο καθηγητής μουσικής και Συνθέτης, Στέφανος Εμμ. Γεωργιάδης

και οι μουσικοί του Κυριακούλα Δανέζη, Μουλίνα Ευστράτιος, Νικόλαος Μαλίνογλου, Βασίλης Κουτσοβασίλης, Κωνσταντίνος Κουκίδης, Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, Γεώργιος Γεωργιάδης, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος και Νίκος Πιπιτσούλης. 

ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Αφηγήτρια: Καίτη Γεωργιάδη, Θησέας: Αντώνης Μουλάς, Εκάλη: Βασιλική Κουβελά, Κερκύων: Τάκης Κτενάς, Ξυλοκόπος: Χρήστος Σαββάκης, Αντίκλεια: Μαρία Χαλεπλή, Πάνας: Αλέξης Μαρτζούκος

Νεράιδες, Μαινάδες, Δρυάδες, Ναιάδες

Μαρία - Νεφέλη Χρονοπούλου, Μαρία Αναγνώστου, Μαρία Χαλεπλή, Τζίνα Θώδη και Άρτεμις Καστανιά.  

                                  

Τη μουσική του Έργου έγραψε ο Στέφανος Εμμ. Γεωργιάδης

Στη δραματοχορογραφία  Η Αρσινόη Λίλη Καραδήμα, χορογράφος της ομάδας "Ατραπός" και ιδρύτρια  της χορο - σοφίας. 

Σκηνοθεσία και σενάριο  Βασιλικής Κουβελά, βραβευμένο στην Επίδαυρο από το Λονδίνο 2023 και από το Greek London Film Festival ως μυθοπλασία της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας  μέσω της πολυεθνικής Filmfreeway

 

ΠΛΑΤΕΙΑ ΥΜΗΤΤΟΥ- 41 STREET CAFE - 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2025

P

Αγαπημένοι αναγνώστες, 

για τους Εν Ελλάδι Αθηναίους, μια παράσταση, στα πλαίσια μιας θεματικής εβδομάδας  για την τρίτη ηλικία.

Σύνοψη του έργου

Ένας άντρας που πάλευε με τις συνθήκες που του επιφύλαξε το μέλλον, με τις αμφιβολίες, τις αλλεπάλληλες ήττες και μικρές νίκες που φέρνει η αλλαγή. 

Τα τελευταία μέτρα ενός αγωνιώδους εργασιακού Μαραθώνιου που κάθε μέρα γίνεται μάχη ανάμεσα σε φόβο, ελπίδα, οργή και γέλιο.

Ένας μονόλογος για όσους και όσες ζουν την μετάβαση, για όσους και όσες προσπαθούν να κρατήσουν τον εαυτό τους και την ψυχραιμία τους, όταν όλα γύρω τους αλλάζουν. 

Με τον μοναδικό ηθοποιό Σπύρο Κατηφόρη, στον ρόλο του Ευτύχη Καμένου. 

Σας περιμένω με χαρά! 

Evaggelia

Απαραίτητη τηλεφωνική κράτηση: 6980041009 (Νουτσου Ευαγγελια) Εισοδος: 10€ (χωρίς ποτό)

Αφιέρωμα στον Γιάννη Μωραΐτη - '' Χάριν ευφωνίας''

Μεταφέρουμε τη δημοσίευση – αφιέρωμα στον Γιάννη Μωραϊτη από την εξαιρετική ιστοσελίδα imaginistes.wordpress.com. Καθώς επικροτούμε κάθε προσπάθεια ανάδειξης καλλιτεχνών από το Μπραχάμι, δημιουργήθηκε και αυτή η ιστοσελίδα. Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους της ιστοσελίδας για τη δημοσίευση και ελπίζουμε σε μια κατά καιρούς διάδραση μέσω των αναρτήσεων, με κοινό σκοπό τη διάδοση της γνώσης για τους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού στο αγαπημένο μας Μπραχάμι. Γιατί το Μπραχάμι δεν είναι μόνο ρόδα, τσάντα και κοπάνα – αν και έζησε μια τέτοια εποχή – αλλά παράλληλα υπήρχαν οι προσπάθειες και ο μόχθος των αόρατων ανθρώπων του πολιτισμού.

Μπραχαμιώτες καλλιτέχνες…Γιάννης Μωραΐτης Posted στο 16/08/2025 από chrispipin ΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΑΛΙΚΑΤΖΟΥΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΓΚΑΣ «Το μπουζούκι είναι αλάνικο όργανο, γεννήθηκε στη φυλακή και μεγάλωσε στους τεκέδες». «Πρέπει να ζήσεις αυτή τη ζωή, να βγάλεις ταλαιπωρία για να παίξεις μπουζούκι». Οι imaginistes από αυτόν το χώρο και μέσα από τα θέματα που προβάλλουν, τις σκέψεις, τις προτάσεις, τις αισθητικές , καλλιτεχνικές ανησυχίες και τις πρωτοβουλίες που παίρνουν βρίσκονται, θέλουμε να πιστεύουμε, σε μια διαρκή αναζήτηση του “ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού” που συνοψίζεται σ’ αυτό που αποκαλούμε “γνήσιο”, άρα πολύτιμο, άρα μοναδικό και αναντικατάστατο. Στις πραγματικές δηλαδή αμετάβλητες-σταθερές αξίες και μακρυά από τους ντενεκέδες και την δηθενιά. Στη σειρά Μπραχαμιώτες καλλιτέχνες παρουσιάζουμε σήμερα τον μοναδικό σολίστα , μέγιστο παίκτη του μπουζουκιού, ένα αληθινό διαμάντι τον Μπραχαμιώτη Γιάννη Μωραΐτη. Ο Μωραΐτης θρέμμα της φτωχογειτονιάς μας, δεν είνα ίσως πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό . Είναι όμως πασίγνωστος στο χώρο του ρεμπέτικου και λαικού τραγουδιού . Η συμμετοχή του στη δισκογραφία τεράστιων καλλιτεχνών, η παρουσία του δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα τον καθιστά ως έναν εκ των κορυφαίων και απ’ τους λίγους εναπομείναντες γνήσιους παίκτες αυτού του μοναδικού μουσικού οργάνου. Ο Γιάννης Μωραΐτης είναι ο άνθρωπος που παρά το τεράστιο μέγεθος που διαθέτει, δεν ξιπάστηκε. Είναι ο ταπεινός γείτονας της οδού Ιερέων Μακροπούλων που κατοικεί, που πίνει το καφεδάκι του στο πεζοδρόμιο του καφέ του Αλέξανδρου που περνάει απαρατήρητος και σιωπηλός δίπλα μας, άγνωστος εν μέσω αγνώστων . Αυτός ο άνθρωπος ολιγώρησε και δεν ακολούθησε την πορεία της πολιτισμικής παρακμής που έφερε η Πασοκική κυριαρχία όπου το ευτελές, η ρόκα παρμεζάνα, η αστακομακαρονάδα και το ζειμπέκικο της Ευδοκίας έγιναν συνώνυμο της καταξίωσης, status symbol, μαγκιά- κλανιά των Νεοελλήνων βαρβάρων. Ο Μωραίτης δεν έχει πια δουλειά . Η τέχνη του είνα περιττή, δεν μετράει σήμερα γιατί επιμένει να τιμάει και να υπηρετεί τους θεόπνευστους που κατοικοεδρεύουν τώρα μαζί με τους Άγγελους του ουρανού και εξακολουθούν να μας παίζουν παραπονιάρικια, ντερβίσικα τραγούδια, δηλαδή τον Μάρκο , τον Τσιτσάνη,τ ονΖαμπέτα, τον Χιώτη, τον Καζαντζίδη … Mάγκα Γιάννη, δεν φταις εσύ που δεν γουστάρουν χαρακτήρες σαν τον δικό σου, το ξέρεις άλλωστε ότι σήμερα επιπλέουν οι φελλοί. Εμείς πάντως θα σε έχουμε στην καρδιά μας και θα σε τιμάμε για την προσφορά σου όπως μπορούμε και με όσες δυνάμεις έχουμε. Υ.Γ Προς στους μεγαλοσχήμονες πολιτιστικοί παράγοντες του Δήμου. Αντί να χαλάτε χιλιάδες ευρώ σε ανούσιες εκδηλώσεις γιατί δεν δίνεται στον Μωραΐτη μια θέση δάσκαλου του μπουζουκιού; Μήπως δεν έχει τα τυπικά προσόντα? ΠΑΡΑΚΟΛOΥΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΩΡΑΙΤΗ. ΠΗΓΕΣ. https://imaginistes.wordpress.com/

Λεωνίδας Χ. Μπόμπας

Ο κύριος Λεωνίδας Μπόμπας, μας έκανε την τιμή να μας αποστείλει μερικά εξαιρετικά του ποιήματα, καθώς κι ένα μικρό βιογραφικό του για τη ζωή και τη δράση του στο χώρο του πολιτισμού.  Ευχή μας και επιδίωξή μας, όλο και περισσότεροι δημιουργοί που σχετίζονται με το Μπραχάμι μας, να μας κάνουν γνωστή την παρουσία τους εδώ, με το έργο τους. 

 Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Λεωνίδας Χ. Μπόμπας, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Πέλου Κατσέλη», σπούδασε Αναπτυξιακή Ψυχολογία και Επιστήμες τής Αγωγής (B.A., M.A., Concordia University, Montreal, Canada) και Συγκριτική Παιδαγωγική (Ph.D. McGill University, Montreal, Καναδά, 1988). 

Δίδαξε στα ελληνικά σχολεία τού Μόντρεαλ και στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης των Πανεπιστημίων Κρήτης, Ιωαννίνων και ΕΚΠΑ.  

Μεταξύ 1994 και 2018 εργάστηκε ως Διευθυντής Σπουδών σε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της Αθήνας. 

Εμπνευστής και ιδρυτής του «Ομίλου Ελλήνων Λογοτεχνών Μόντρεαλ» (1979), ο Λ. Χ. Μπόμπας, με χρονική αφετηρία το 1969, έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές. 

Το ποίημά του «Υπόθεση Εργασίας» έχει βραβευθεί με έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης (2010) της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

    Δρ Λεωνίδας Χ. Μπόμπας

Συγκριτικός της Εκπαίδευσης - Ψυχολόγος

     “Hellenic Pedagogical Cosmos”

Έρευνα, Συμβουλευτική, Επιμόρφωση & Διάλογος 

                    στην Α/θμια Εκπαίδευση

Διεύθυνση: Ευθυμίου Παπά 24,   

17342 Άγιος Δημήτριος

Τηλ. 210-9951509,      Κιν. 697 4433234

e-mail: bombas@hpcosmos.gr

ποιήματα

Επί του παρόντος

Τώρα είναι η στιγμή

να συνταιριάξω το διάνυσμα της απουσίας σου

με της προσμονής μου τους ομόκεντρους κύκλους

αντιγράφοντας ένα δικό μας παρελθόν 

που επιλεκτικά ανασαίνει

Τώρα είναι η στιγμή

να ανατάξω τις τεθλασμένες της παρουσίας σου

με το θεώρημα των υπαρξιακών μου καταφάσεων

ζωντανεύοντας μια δική μας εξίσωση

που διαχρονικά επανέρχεται

Τώρα είναι η στιγμή

να μεταγράψω την αντίστιξη του ορατορίου σου

με της αισιοδοξίας μου κάποιες νότες στωικότητας

μιλώντας στο δικό μας πεντάγραμμο

που συνειδητά αντιστέκεται

Τώρα είναι η στιγμή

να διεμβολίσω το λεξιλόγιο της αδιαφορίας σου

με των στίχων μου τις φωταγωγημένες αμφισημίες

ορθώνοντας τη δική μας σελίδα 

που καρτερικά υπομένει

Ανέκαθεν 

Λένε πως κάποιος άνεμος

-χωρίς να το ξέρουμε-

στη ζωή τη δική μας

διακριτικά παρεμβαίνει

σε διαστήματα τακτά

απαλλοτριώνοντας κεκτημένα

πρώιμων χρόνων

για να μπορούν οι ψευδαισθήσεις

στον κόρφο μας αγόγγυστα

να φυτοζωούν

Μπαρκάραμε για τα καλά

Με το φυλλάδιο του χρόνου θεωρημένο από τον ίδιο τον Πέτρο τον Άγιο

μπάρκαρε εκπαιδευόμενος μιας ουτοπίας 

χωρίς παρέα για τα ογδόντα του

Φτύνοντας σταυρωτά τον κόρφο του μπας και πάνε όλα πρίμα με τη ζωή

πιάνει τον εαυτό του απορημένο να επιπλέει 

στο μεσοπέλαγο της ηλικίας 

Καθώς του χρόνου η αδυσώπητη απαίτηση την άγκυρά της έχει ήδη ρίξει

γαντζώνεται στα πριν, τα τώρα, τα μετά, 

τη ρότα ξεψαχνίζοντας τού ίσως

Το ξανασκέφτεται καλύτερα το όλο θέμα που τον αγγίζει στα στερνά του 

ενώ τα χαμόγελα του χρόνου στο πεπρωμένο τους 

αραγμένα κάνουν χάζι

Φυλλομετρώντας τις κιτρινισμένες σελίδες του ηλικιωμένου ημερολογίου

μνήμες ομιλούσες από το παρελθόν σαν μετάνοια

ξεπηδούν μπροστά του

Στο απέναντι πεζοδρόμιο οι κάποιοι συμμαθητές που το παλεύουν ακόμα

νοήματα φιλίας και αναμνήσεων τού κάνουν 

αναπολώντας τα περασμένα

Αμήχανος και αναποφάσιστος τέως νεανίας με πολλά ένσημα μιας νιότης

την άδικη τύχη αναθεματίζει για του εαυτού του

το τσαλακωμένο είδωλο

Οι αυτόνομες περιστάσεις των χρόνων που δεν τον αφήνουν να αυγατίσει

κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν έστω για λίγο 

της ικεσίας του τα αιτήματα  

Προσπαθεί εναγωνίως να προσθέσει κάποιες έξτρα γραμμές στη ζωή του

δίνοντας για θεώρηση και σφραγίδα εκ νέου 

το φυλλάδιο του χρόνου του 

Βάζει ακόμα και μέσον τον νεότερο γείτονά του να μεσολαβήσει παντού

μπας και ο μπαγάσας αυτός ο άτεγκτος χρόνος 

την σιωπηλή του επιείκεια να δείξει

Τίποτα όμως δεν φαίνεται να μπορεί να αντιστρέψει αυτή του την πορεία

μια πορεία προδιαγεγραμμένη προς τα ογδόντα 

που συνέχεια τού κλείνουν μάτι

Η κάθε του επιθυμητή παράταση έχει από καιρό τώρα συνδεθεί με το όχι αφού χωρίς έλεος των χρόνων το σταμάτημα 

σε μονοπάτια άρνησης βαδίζει

Με αυτά και με αυτά που λέει ο λόγος μπαρκάραμε για τα καλά φίλε μου

στις θάλασσες μια ζωής που δεν γυρνάνε στη νιότη 

ούτε και με σφαίρες στον χρόνο

Κι έτσι πάει καλιά τους και το φυλλάδιο και το ταξίδι που γράφουν τέλος

αφού κι Πέτρος ο Άγιος κάπου εκεί ψηλά στο στέκι του 

από πίστωση ζωής, δεν… 

Των μη πεπραγμένων ψαλμός

Απεταξάμην

το επίμονο βλέμμα μιας ενοχής των μη πεπραγμένων

σε χρόνο αόριστο από επιθυμίες πλημμυρισμένο

όλα τα «όχι» και όλα τα «μη» να φτιάχνουν κύτταρα

για μια ζωή που αλυχτά στ’ απωθημένα

Κύριε ελέησον

τις κατηφόρες που δεν ακολούθησα του εαυτού μου

στων ψευδαισθήσεων τη λογική παραδομένος

εγώ ο ίδιος πραγματικότητας αληθινής ο μακελάρης

μέσα στα λάθη να βυθιστώ αμήν και πότε 

Μετανοείτε 

ικέτες γονυπετείς στον καθρέφτη τού ανεκπλήρωτου

τις αμαρτίες που έχουν ξεφύγει να κυνηγάμε

απ’ το φεγγίτη τού όσα δεν ζήσαμε κρυφοκοιτάζοντας

λίγο από κόλαση ένας Θεός ας μας κεράσει   

Τα πρώτα λεωφορεία στο Μπραχάμι

 

2. Λίστα με παλιούς κινηματογράφος που λειτουργούσαν στο Μπραχάμι. 

1. ΑΙΓΛΗ: Αγ. Δημήτριος - Αρματωλών 14, Ανθέων, λειτούργησε ως δεκαετία 70, θέσεις 650, γκρεμίστηκε
2. ΑΡΙΩΝ: Θ Αγ. Δημήτριος - Σοφοκλέους & Παπάγου, είσοδος από Σοφοκλέους, 1960 - 1986, θέσεις 1120, ιδιοκτησία Στρατηγός, έγινε πολυκατοικία
3. ΑΣΤΗΡ: ΧΘ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Αγ. Δημητρίου 49, κοντά στη Πλ. Καλογήρων, κατασκευάστηκε το 1955 και ξεκίνησε το 1957, το θερινό στη ταράτσα πρωτολειτούργησε το 1961, έκλεισε το 1975, θέσεις 750 με εξώστη, υπάρχει ομώνυμη στάση λεωφορείου, μετά στεγάστηκε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία πριν μεταστεγαστεί στο Νέο Κόσμο, έγινε σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος
4. ΑΤΤΙΚΟΝ: ΧΘ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Αγ. Δημητρίου 48, κοντά στην Πλ. Καλογήρων, αρχές, ξεκίνησε το 1957 με το όνομα ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ ως θερινός, το 1962 μετατρέπεται σε χειμερινός και το καλοκαίρι άνοιγε στα πλάγια, έκλεισε το 1975, θέσεις 800 με εξώστη, ιδιοκτησία Καράμπαμπα, έγινε κέντρο διασκέδασης Ακρωτήρι
5. ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ βλέπε ΑΤΤΙΚΟΝ
6. ΔΡΟΣΙΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Βουλιαγμένης 262 & Θάλειας 16, λειτούργησε 1974 - 1978 βλέπε ΜΠΕΛΛΑ
7. ΗΡΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Γράμμου 18 & Καλλιφρονά, 1965 - 1975, θέσεις 400, γκρεμίστηκε
8. ΛΟΥΛΑ: ΧΘ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Αγ. Δημητρίου, Πλ. Αγ. Ελευθερίου, στο παλιό τέρμα, λειτούργησε τέλη δεκαετία 50 ως θερινός, μετά χτίστηκε και έγινε χειμερινό, έκλεισε το 1975, θέσεις 700, άνοιγε στα πλάγια, έγινε σούπερ μάρκετ Ατλάντικ, ιδιοκτησία Χρήστου Δεδεγκίκα, ο κινηματογράφος έφερε το όνομα της συζύγου του ιδιοκτήτη
9. ΜΠΕΛΛΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Αρχιμήδους & Θάλειας, 1972 - 1984, θέσεις 1000, γκρεμίστηκε, για ένα διάστημα ονομάστηκε ΔΡΟΣΙΑ
10. ΣΙΝΕ ΠΛΑΤΕΙΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Πλ. Παναγούλη, δημοτικός, ξεκίνησε το 2017
    
11. VILLAGE ATHENS METRO MALL: Χ Αγ. Δημήτριος - στη στάση μετρό Αγ. Δημήτριος, ξεκίνησε Δεκ. 2010, πολυσινεμά με αίθουσες 1,2,3,4,5
12. Μεταξύ Ηλιούπολης και Αγίου Δημητρίου στο ύψος των Ανθέων επί της λεωφόρου Βουλιγαμένης, το ΟΛΥΜΠΙΑ. Μεγάλος γωνιακός κινηματογράφος επί της λεωφόρου Βουλιαγμένης, στο ύψος της Ηλιούπολης. Κοινότοπος κατά τα άλλα και με ταινίες για το ευρύ κοινό. Στα χρόνια που πέρασαν, αφού τα εισιτήρια μειώθηκαν ενώ η Βουλιαγμένης ανασχεδιάστηκε και το σημείο έγινε πιο κατοικημένο και με εμπορική κίνηση, η πλευρά του κινηματογράφου που έβλεπε στη λεωφόρο διαμορφώθηκε σε καταστήματα και ο κινηματογραφικός χώρος περιορίστηκε - ένα βήμα πριν το τέλος. (Από σχόλιο αναγνώστη στο site Cinema-HellasV)

Ελένη Μπάλιου Κλεμμ, " Οι γειτονιές της ζωής μου" Απόσπασμα: ΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ.

 

Οι φωτογραφίες είναι μεταγενέστερες και αντιγράφηκαν από το google maps. 1. Το γεφυράκι στο ρέμα της Πικροδάφνης, 2.Σουλιου και Αιγαίου διασταύρωση, 

ΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ

Τον ακούω στ’ αυτιά μου ακόμα  κι ας έχει χαθεί από χρόνια. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μου άρεσε ο πατσάς, αλλά η φωνή του ήταν μια  Κυριακάτικη καλημέρα.
"-Πατσές και ποδάαα-κια! Έχω λίγα ποδαράκιααα! Γλυκά του γάαααλακτος! Έχω λίγο πατσάαααα! Αρνίσιο κατεψυγμένοοο". (Δεν ακουγόταν το -ρο- στη λέξη «ποδαράκια» στην πρώτη φράση του τραγουδιού του).

Μόνο τις Κυριακές περνούσε κι όταν τον άκουγες, δεν χρειαζόταν να βιαστείς. Γιατί μπορούσε να είναι τρεις δρόμους παρακάτω.
Μέσα στο ποτάμι όπου ψάρευα τα βατράχια, έβλεπα μερικές φορές το περίσσευμά του. Δεν είχε πάντα μια καλή Κυριακή. Ξέπλενε τους κουβάδες του εκεί. Το νερό παράσερνε τα υπολείμματα μέχρι τη γειτονιά των γάτων. Εκεί γινόταν πανηγύρι. Σπάνια οι γάτες αυτές πεινούσαν. Άλλωστε είχαν συνηθίσει να ζούνε κι από τη φύση. Η φύση είχε να τους δώσει πράγματα και εγώ δεν ήμουν η μόνη βατραχοψαράς στο ποτάμι.

Στη γειτονιά ερχόταν ένα Λούνα Παρκ, μικρό, φτωχό σε ποικιλία παιχνιδιών. Οι βάρκες με τα σχοινιά, οι κρίκοι, το ποδοσφαιράκι, ο γύρος του θανάτου, ένας που πούλαγε γλειφιτζούρια, μαντολάτα και  παστέλια και ο τυροπιτάς. Όταν το Λούνα Παρκ  ήταν εκεί, έτρεχα κάθε μέρα να χαζέψω αυτούς που είχαν χρήματα να κάνουν βάρκα, αλλά και να μη χάσω την επίδειξη του ακροβάτη έξω από το γύρο του θανάτου. Έτρεχε τη μηχανή του επάνω σε κάτι περιστρεφόμενους κυλίνδρους, ως ένα δείγμα για το πόσο πιο εκπληκτικά πράγματα θα βλέπαμε μέσα στην παράσταση. Μου προξενούσε μεγάλο δέος το κατόρθωμα αυτό και μεγάλη περιέργεια, έξαψη,  να δω τους ακροβάτες σε μια ολόκληρη παράσταση μέσα.  Θα ξεπερνούσα τους φόβους μου γι’ αυτό, αν  είχα τα χρήματα του εισιτηρίου.
Το Λούνα Παρκ ήταν από τη άλλη μεριά του ποταμιού, κι αυτό ήταν ένα σύνορο που συχνά παραβίαζα.
Έπαιρνα μαζί και το καρότσι με την κούκλα μου. Ήταν ένα μικρό, ίσα που χώραγε τη μικρή μου κούκλα μέσα, καρότσι, με πολύ κοντές ρόδες, όλο φτιαγμένο από αλουμίνιο, αλλά με πολύ ψηλή λαβή για να μη σκύβω να το σπρώχνω. Μου το είχαν φτιάξει οι εργάτες του απέναντι από το σπίτι εργοστασίου. Ήταν ένα εργοστάσιο για αλουμίνια κρεβάτια με λάμες. Ο εργάτης που μου το έφτιαξε, έτρωγε στο μαγαζί μας κάθε μεσημέρι και με είχε δει που έσερνα την κούκλα μου με σχοινί, μέσα σε ένα καφάσι από μπύρες. (Ψάχνω ακόμα το κείμενο που είχα γράψει γι’ αυτόν τον ηρωικό εργάτη, ελπίζω να το βρω κάπου κρυμμένο στα παλιά μου blog)

Ρώτησα μια μέρα τον ακροβάτη, αν για να μπω να δω την παράσταση, έπρεπε να βγάλω εισιτήριο και στην κούκλα μου, κι εκείνος μου είπε πως αν το αποφάσιζα θα με έβαζε μέσα χωρίς εισιτήριο στην κούκλα. Είχε δει τον τρόμο στα μάτια μου.