Wednesday, October 14, 2026

Η Κριτική της Παναγιώτας Μπλέτα στο mcnews, για τη συλλογή διηγημάτων "Στο ύψος του δρόμου" Της Ελένης Μπάλιου Κλεμμ












Η συλλογή διηγημάτων της Ελένης Μπάλιου αποτελεί μια

μικρή ανθρωπολογία της καθημερινότητας. Έχει χιούμορ,
αυτοσαρκασμό, κοφτερή γλώσσα, τρυφερότητα και μια
κοινωνική πίκρα που δεν κατασκευάζει η ίδια η συγγραφέας,
αλλά ξεπετάγεται μέσα από το μεγεθυντικό φακό της
παρατήρησης. Οι ήρωές της δεν είναι «ήρωες» με τη συμβατική
έννοια. Είναι οι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά και πολύ
συχνά κάνουμε πως δεν βλέπουμε, ή όντως δεν βλέπουμε.
Εκείνοι που περνούν δίπλα μας χωρίς να διαθέτουν εκείνα τα
κοινωνικά γνωρίσματα που, στερεοτυπικά, θεωρούμε αρκετά
σημαντικά ώστε να απαιτήσουν την προσοχή μας.
Ο τίτλος του «Στο ύψος του δρόμου» είναι ιδιαίτερος και απηχεί
την κεντρική ιδέα του βιβλίου, μάλλον το λόγο για τον οποίο
γράφτηκαν αυτές οι μικρές ιστορίες. Εκεί λοιπόν, στο ύψος του
δρόμου, οι μεγάλες θεωρίες χάνουν την αξία τους. Η κοινωνία
παύει να είναι μια αφηρημένη έννοια και η ανθρωπιά μια λέξη
που μπορούμε εύκολα να οικειοποιηθούμε. Γίνεται η γυναίκα
που μαζεύει γόπες, ο άστεγος, η ηλικιωμένη που ταΐζει
αδέσποτα, ο άνθρωπος που πενθεί, εκείνος που πεινά, κάποιος
που συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που δεν καταλαβαίνουμε.
Γίνεται ο πραγματικός άνθρωπος, όχι αυτός που έχει φτιάξει η
προκατασκευασμένη κοινωνική μας αντίληψη.
Και εκεί αρχίζει το δύσκολο ζήτημα της ευθύνης.
Γιατί συχνά κρίνουμε εκ του ασφαλούς χωρίς καν να το

συνειδητοποιούμε. Μιλάμε για επιλογές ζωής όταν δεν έχουμε
γνωρίσει την απελπισία. Μιλάμε για σωστή διαχείριση όταν δεν
έχουμε μείνει χωρίς χρήματα. Μιλάμε για αξιοπρέπεια όταν δεν
χρειάστηκε ποτέ να επιλέξουμε ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και
την επιβίωση. Μιλάμε για ψυχραιμία όταν δεν βρεθήκαμε ποτέ
πραγματικά τρομαγμένοι και μόνοι. Μιλάμε για δύναμη όταν
δεν μας έχει ακόμη γονατίσει κάποια απώλεια.

Και τότε η εύκολη κρίση ενδύεται το μανδύα της αλαζονείας της
άγνοιας.
Δεν γνωρίζουμε, αλλά κρίνουμε. Δεν έχουμε βιωματική
εμπειρία, αλλά επεξηγούμε. Δεν πονέσαμε, αλλά κουνάμε το
δάχτυλο τι θα έπρεπε να είχε κάνει εκείνος που πόνεσε. Από το
θερμοκήπιο της δικής μας ζωής είναι εύκολο να
κατασκευάζουμε κανόνες για τις ζωές των άλλων.
Το «Κορίτσι που μάζευε γόπες» το κάνει αυτό ιδιαίτερα
αισθητό. Η Μπάλιου δεν βλέπει απλώς τη φτώχεια της άλλης
γυναίκας· αναμετριέται και με τη δική της ανάγκη να μη
φαίνεται φτωχή, εκτιθέμενη σε μια κοινωνία που έχει μάθει να
συνδέει την εμφάνιση με την αξία του ανθρώπου. Το ερώτημα
επομένως δεν είναι μόνο αν συμπονούμε τον φτωχό. Είναι αν
αντιλαμβανόμαστε και τους μηχανισμούς μέσα από τους
οποίους μαθαίνουμε να τον κοιτάζουμε, να τον
κατηγοριοποιούμε.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η ιστορία με την τυρόπιτα. Η
συγγραφέας ενοχλείται από μια συμπεριφορά που δεν
καταλαβαίνει αρχικά, βασανίζει όμως το μυαλό της στην
πορεία, μέχρι που βρίσκεται απέναντι σε μια διαπίστωση που
ίσως συνοψίζει τους ηθικούς προβληματισμούς του βιβλίου:
ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι βάρος κουβαλάει ένας άνθρωπος
που δεν συμπεριφέρεται με τον τρόπο που εσύ συμπεριφέρεσαι
ή αναγνωρίζεις.
Αυτό το «δεν μπορείς να ξέρεις» έχει για μένα ιδιαίτερη
σημασία.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψουμε να κρίνουμε οποιαδήποτε
πράξη ή ότι όλες οι συμπεριφορές δικαιολογούνται. Σημαίνει
κάτι βαθύτερο και δυσκολότερο: να αποκτήσουμε επίγνωση των
ορίων της γνώσης μας. Να αφήνουμε ένα μικρό περιθώριο
ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που νομίζουμε ότι
καταλαβαίνουμε για τον άλλον.

Ίσως εδώ βρίσκεται μια από τις πιο ύπουλες μορφές κοινωνικού
εφησυχασμού. Όσο ορισμένα προβλήματα δεν έχουν χτυπήσει
ακόμη τη δική μας πόρτα, είναι εύκολο να τα αντιμετωπίζουμε
σαν να αφορούν έναν άλλον κόσμο που δεν συμμορφώνεται με
τα κοινωνικά πρότυπα. Η φτώχεια είναι αδιόρατη, είναι «κάπου
αλλού». Η ανεργία χτυπά εκείνον που δεν προσπάθησε αρκετά.
Η μοναξιά είναι προσωπική αδυναμία. Η αστεγία γίνεται εικόνα
στο πεζοδρόμιο. Η ψυχική εξάντληση βαφτίζεται αδυναμία ή
υπερβολή. Το γήρας είναι κάτι που αφορά τους ηλικιωμένους,
μέχρι να αρχίσει να αφορά εμάς και ούτω καθεξής.
Έτσι γεννιέται μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση: ότι επειδή δεν μας
συνέβη κάτι πολύ κακό, κατά κάποιον τρόπο είμαστε στο
απυρόβλητο ή, ακόμη χειρότερα, ότι δικαιούμαστε να
απολαμβάνουμε την ασυλία της ζωής ως απόδειξη της φυσικής
μας «ανωτερότητας», σοφίας, σύνεσης ή των προσωπικών μας
ικανοτήτων.
Όμως πολλές φορές η απόσταση ανάμεσα σε εκείνον που
κοιτάζει έναν άνθρωπο στον δρόμο και σε εκείνον που
βρίσκεται όντως στον δρόμο είναι πολύ μικρότερη απ’ όσο
νομίζουμε. Μια ασθένεια, μια οικονομική κατάρρευση, μια
απώλεια, μια σειρά λανθασμένων αποφάσεων ή απλώς μια
συγκυρία μπορούν να μετακινήσουν έναν άνθρωπο από τη θέση
του παρατηρητή ακριβώς στο ύψος του δρόμου, στη θέση των
πρωταγωνιστών των ιστοριών της συγγραφέα.
Και τότε γίνεται κάτι μαγικό ο κόσμος αλλάζει…
Όχι επειδή άλλαξαν τα γεγονότα, αλλά επειδή για πρώτη φορά
αρχίζουν να μας αφορούν προσωπικά.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι η ευθύνη αρχίζει πολύ πριν από την πράξη
της βοήθειας. Αρχίζει από το βλέμμα μας. Από την προσπάθεια
να μην κάνουμε την προσωπική μας ασφάλεια μέτρο της αξίας
των άλλων. Από την παραδοχή: ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε
τα πάντα για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Το βιβλίο είναι ριζοσπαστικά αυτογνωσιακό. Η Ελένη Μπάλιου
δεν παρουσιάζεται ως φορέας κάποιας αδιαμφισβήτητης ηθικής
ανωτερότητας, αλλά ως ο έτερος εαυτός μας που ενοχλείται,
φοβάται, προκαταλαμβάνεται, πανικοβάλλεται, κάνει λάθη και
μετά να επιστρέφει στη συνείδηση του. Αυτή η επιστροφή είναι
πολύ σημαντική γιατί αναδεικνύει την ανάγκη της συνείδησης
να δίνει καθημερινά τη μάχη της, επειδή τίποτε δεν κατακτιέται
εφάπαξ.
Αυτή η σκέψη βρίσκεται πολύ κοντά και στη δική μου αντίληψη
για την ανθρώπινη ευθύνη. Η καθαρή συνείδηση δεν είναι
τίτλος που αποκτά κάποιος και τον κουβαλάει εφ’ όρου ζωής,
ως ηθικό πιστοποιητικό φρονημάτων. Δεν υπάρχει στιγμή κατά
την οποία μπορούμε να πούμε ότι τελειώσαμε με τις
προκαταλήψεις μας, με την αλαζονεία μας, με την τάση μας να
βολευόμαστε μέσα στις πεποιθήσεις και τις βεβαιότητές μας. Η
άσκηση της συνείδησης είναι μια αδιάκοπη διεργασία εξέλιξης
της ανθρωπιάς μας.
Η συνείδηση χρειάζεται άσκηση ακριβώς επειδή ο
εφησυχασμός είναι εύκολος.
Εύκολο είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας δίκαιο επειδή δεν
δοκιμαστήκαμε να πληρώσουμε το κόστος της δικαιοσύνης.
Ανθρωπιστή επειδή οι άνθρωποι που υπερασπιζόμαστε
βρίσκονται σε ασφαλή απόσταση από εμάς. Αλληλέγγυο επειδή
η αλληλεγγύη δεν απαίτησε ακόμη να παραχωρήσουμε ή να
μοιραστούμε κάτι από τα δικά μας κεκτημένα. Ανεκτικό επειδή
η διαφορετικότητα δεν εισέβαλε ποτέ στον δικό μας προσωπικό
χώρο και τον αναστάτωσε.
Η πραγματική δοκιμασία αρχίζει όταν βιώνουμε το κόστος να
υπηρετούμε τις αξίες μας.
Όταν ο άλλος δεν είναι εύκολος. Όταν μας καθυστερεί. Όταν
μας ενοχλεί. Όταν μυρίζει άσχημα. Όταν μιλά παράξενα. Όταν
ζητά περισσότερο απ’ όσα έχουμε διάθεση να δώσουμε. Όταν
δεν μας ευχαριστεί. Όταν δεν χωρά στον καθρέφτη του «άξιου»

ανθρώπου που έχουμε κατασκευάσει, για να κοιταζόμαστε μέσα
του και να αισθανόμαστε ικανοί.
Εκεί ακριβώς αρχίζει, κατά τη γνώμη μου, η ηθική.
Όχι στην αγάπη προς έναν αφηρημένο «συνάνθρωπο», αλλά
στην προσπάθεια να μην αφαιρέσουμε την ανθρώπινη
υπόσταση από εκείνον που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε.
Το δύσκολο δεν είναι να πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν
αξιοπρέπεια. Το δύσκολο είναι να συνεχίζουμε να βλέπουμε
αυτή την αξιοπρέπεια τη στιγμή ακριβώς που ο άλλος δοκιμάζει
τα όριά μας.
Το «Εγώ κι ο φίλος μου» μας μεταφέρει αυτή την αίσθηση
σχεδόν στο κορμί μας. Η πείνα, η βροχή, το κρύο, η αναζήτηση
φαγητού και η καχυποψία απέναντι στους ανθρώπους από έναν
αδέσποτο σκύλο, που κοιτάζει τα τραπέζια, περιμένει αποφάγια,
διώχνεται και φοβάται μήπως κάποιος τον πιάσει και του βάλει
λουρί. Ο «φίλος» του είναι ένας άστεγος άνθρωπος. Ο άστεγος
φροντίζει τον σκύλο όσο μπορεί και ο σκύλος επιστρέφει σ’
εκείνον όταν βρίσκει φαγητό ή όταν θέλει να ζεσταθεί κάτω από
την κουβέρτα του. Μια ιστορία για δύο περιθωριοποιημένα
πλάσματα που, μέσα στην εγκατάλειψη, είχαν δημιουργήσει μια
μικρή κοινότητα δύο υπάρξεων. Η κοινωνία τους βλέπει ως
«αδέσποτο» και «άστεγο». Ο ένας όμως για τον άλλον δεν είναι
κατηγορία. Είναι φίλος.
Και εδώ βρίσκεται, νομίζω, το ηθικό απόσταγμα της ιστορίας: η
αξιοπρέπεια του ανθρώπου δεν αρχίζει όταν γίνεται αποδεκτός
από τα δικά μας αισθητικά ή κοινωνικά μέτρα. Προϋπάρχει της
δικής μας αποδοχής.
Ίσως λοιπόν το βαθύτερο ερώτημα του βιβλίου να μην είναι
απλώς αν είμαστε συμπονετικοί.
Είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να εγκαταλείψουμε τη
βεβαιότητα ότι τα ξέρουμε όλα.

Αν μπορούμε να αντισταθούμε στην ευκολία με την οποία
εξηγούμε τη δυστυχία των άλλων. Αν καταλαβαίνουμε ότι η
τύχη, οι κοινωνικές συνθήκες, η οικογένεια στην οποία
γεννηθήκαμε, οι ευκαιρίες που μας δόθηκαν ή δεν μας δόθηκαν,
ακόμη και οι άνθρωποι που βρέθηκαν τυχαία στον δρόμο μας,
έχουν παίξει μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μας απ’ όσο συχνά
θέλουμε να παραδεχτούμε.
Γιατί η αλαζονεία αρχίζει συχνά τη στιγμή που μετατρέπουμε
την καλή μας τύχη σε προσωπική αρετή και τη δυστυχία του
άλλου σε προσωπικό του ελάττωμα.
Και τότε το «ύψος του δρόμου» αποκτά μεγαλύτερη σημασία.
Γιατί μας καλεί να κατέβουμε από το ύψος της κρίσης στο ύψος
του ανθρώπου.
Εκεί όπου κανείς δεν είναι απλώς «ο άστεγος», «η φτωχή», «η
παράξενη», «η γριά», «ο μετανάστης», «ο αποτυχημένος». Είναι
ένας άνθρωπος με μια διαδρομή που δεν γνωρίζουμε ολόκληρη.
Αυτό δεν μας απαλλάσσει από την κρίση. Μας φορτώνει όμως
με κάτι πολύ πιο απαιτητικό: την ευθύνη να κρίνουμε
γνωρίζοντας ότι δεν γνωρίζουμε τα πάντα.
Πριν επιχειρήσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο από ψηλά,
χρειάζεται να μάθουμε να τον κοιτάζουμε από το ύψος του
δρόμου. Και ίσως, ακόμη περισσότερο, να κατεβούμε κι εμείς
εκεί.
Γιατί η ανθρωπιά μας δεν κρίνεται από όσα πιστεύουμε για τους
άλλους όταν είμαστε ασφαλείς.
Κρίνεται όταν οι άλλοι, με όλο το βάρος της πραγματικής τους
διαδρομής, έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα.
Η Ελένη Μπάλιου έχει μια σπάνια δεξιότητα να πλησιάζει τα
δύσκολα χωρίς να τα εξωραΐζει και χωρίς να αποστρέφει το
βλέμμα. Γράφει για όσα πολλοί αποφεύγουν, όχι επειδή δεν τα
βλέπουν, αλλά επειδή δεν έχουν πάντοτε το σθένος να τα πουν.

Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν το κάνει από ασφαλή
απόσταση. Εκθέτει και τον εαυτό της. Παραδέχεται την
ενόχληση, την προκατάληψη, τον φόβο, την αμηχανία, τις
στιγμές όπου και η ίδια δεν στάθηκε στο ύψος των αξιών που θα
ήθελε να υπηρετεί. Δεν φοβάται μήπως κριθεί μέσα από όσα
ομολογεί. Αντίθετα, μοιάζει να γνωρίζει ότι η αυθεντική γραφή
αρχίζει ακριβώς εκεί όπου ο συγγραφέας παύει να προστατεύει
την δημόσια εικόνα του. Και ακριβώς αυτή η αυτοέκθεση
προσδίδει στη γραφή της μια σπάνια εντιμότητα. Γιατί όταν ο
συγγραφέας τολμά να εκθέσει και τη δική του ανθρώπινη
αδυναμία, παύει να δείχνει με το δάχτυλο τον αναγνώστη. Τον
πιάνει από το χέρι και στέκεται δίπλα του. Και τότε η
προσωπική εμπειρία μετατρέπεται σε μοίρασμα, σε
εξομολόγηση, σε κάθαρση, σε βαθιά κατανόηση και τελικά σε
ένα βήμα παρακάτω.

Παναγιώτα Μπλέτα – Συγγραφέας, Διανοήτρια

12.10.2026

Thursday, July 16, 2026

ΓΙΑ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΡΗΤΩΝ Σάββατο 11 Ιουλίου 2026-Γήπεδο Αγίου Δημητρίου

 Προσκεκλημένοι  από το σύλλογο Κρητών  Αγίου Δημητρίου, βρεθήκαμε στην εκδήλωση τους πάντα ως   Μ.Μ.Σ. Υ.  (μετά το γλέντι των  Αιτωλοακαρνάνων και το γλέντι του συλλόγου  Ασυρμάτου), 

Η εν λόγω βραδιά  -Σάββατο 11 Ιουλίου - αποτέλεσε μάλλον τη κορυφή των εκδηλώσεων του καλοκαιριού στο Μπραχάμι!  Χιλιάδες  παραβρέθηκαν για να φάνε το παραδοσιακό Κρητικό γαμοπίλαφο κι επίσης να πιουν και να χορέψουν στους ήχους  της πλούσιας εξαμελούς  κρητικής ορχήστρας, που άνοιξε το πρόγραμμα με όμορφα τραγούδια της Κρήτης και όμορφους χορούς κρητικούς από  το χορευτικό του συλλόγου. Φυσικά χόρεψε και ο δήμαρχος ως κρητικός (μάλιστα σέρνοντας κάποια στιγμή το χορό) προς χαρά όλων γιατί η υγεία; και η διάθεση είναι πάνω απ' όλα! 

 Μακριά από την γνωστή αρένα των άκαρπων παραταξιακών αντιπαραθέσεων που εκτός του ότι διχάζουν, καταστρέφουν την υγεία και την διάθεση. Το είπε εξάλλου και ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος:  Δύο αρχές λέει υπάρχουν στο σύμπαν αντίθετες μεταξύ τους. Η πρώτη είναι η "Φιλότης'' (φιλία, έρωτας, αγάπη,ειρήνη,συλλογικότητα  κλπ ενέργειας θετικής), η δεύτερη είναι το "Νείκος'' ( ατομισμός, ζήλια, φθόνος, τοκογλυφία, συμφέρον, πόλεμος κλπ  ενέργειας  αρνητικής ) . Κατά την κοσμογονία λοιπόν του Εμπεδοκλή η φιλότης έλκει  τα βασικά υλικά του σύμπαντος και τα ενώνει, ενώ το Νείκος  τ' αποκολά , τα καταστρέφει.

 Κάποια στιγμή είχαμε και μια λιποθυμία στο χώρο λόγω συνωστισμού!  Έτρεξαν μέλη και γιατροί του Μ.Μ.Σ.Υ , έτρεξε και ο δήμαρχος και άλλοι πολλοί οπότε ακούστηκε ΚΆΤΙ ΤΈΤΟΙΟ : '' Αραιώνετε λίγο βρε παιδιά να πάρει η γυναίκα αέρα'' . Ωστόσο ακούστηκε και ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ : Ποιός είσαι εσύ που θα μας πεις ν' αραιώνουμε ... 

( Μέσα σε τόσο κόσμο φιλότητος, ε να μην υπάρχει κι ένα Νείκος;) Συνήλθε πάντως η γυναίκα και το γλέντι συνεχίστηκε δριμύτερο!  

Μετά τα κρητικά ακολούθησαν νησιώτικα με τον γνωστό βιολιστή Νίκο Οικονομίδη (απ' την Σχοινούσα) και τραγούδι την Κυριακή Σπανού (Απ' την Πάρο) . Ε τότε όπως θα δείτε και στα βίντεο που πήραμε, όλος ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος κι έγινε το έλα να δεις ειδικά με την τελευταία επιτυχία του Οικονομίδη " Το γλέντι ''. Και όταν πέρασε το βιολί  στις παραλλαγές του  Καριώτικου 1) Σύγχρονος 2)  Παλιός  3) Παραλλαγή του παλιού '' Η συμπεθέρα '' (χορεύεται σταυρωτά) τότε πια ήταν η κορύφωση της κορύφωσης της βραδιάς!  Θα  το δείτε και απ' τα βίντεο μας όπου ακούγεται ζωντανή ακόμα και μουσικολογική περιγραφή από  τον εκπρόσωπο μας.   

Και η απορία μας είναι η εξής: Πότε πρόλαβαν όλοι αυτοί οι χιλιάδες νέοι (που θα δείτε στα βίντεο) να μάθουν τα βήματα σε όλες αυτές του καριώτικου τις Παραλλαγές; Ίσως επειδή  το καλύτερο πανηγύρι της Μεσογείου τον Αυγουστο στη Λαγκάδα  Ικαρίας είναι η πιο άμεση  σχολή χορού για τους  επισκέπτες της ( Λαγκάδα: Κρυψώνα στην ψηλή βουνοκορφή του Αθέρα μέσα στα πλατάνια! Αντιπειρατικό καταφύγιο  και κιβωτος της Ικαριακής επιβίωσης  )   

























Friday, July 10, 2026

EΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ



Ανταποκρινόμενοι ως  Μ. Μ . Σ. Υ (Μπραχαμιώτικο μουσικό σύνολο υποστήριξης Αγίου Δημητρίου ) στην τιμητική  πρόσκληση που μας έστειλαν οι δύο γνωστοί  μεγάλοι - ιστορικοί σύλλογοι   Αγίου Δημητρίου  για τις  εκδηλώσεις τους αυτό το καλοκαίρι    ( Οι Αιτωλοακαρνάνες  στις 20-6 και  ο σύλλογος Ασυρμάτου στις 26 -7) παρευρεθήκαμε στις εν λόγω εκδηλώσεις. Μάλιστα το ενημερωτικό μας τμήμα '' Κοινότητα Ενημέρωσης Ακτίνες - Ικαρία Τρόπος '' έκανε και ρεπορτάζ (τόσο για το ιστορικό "Στρογγυλο σχολείο - πολυχώρο '' της εκδήλωσης Αιτωλοακαρνάνων  όσο και για το χώρο της εκδήλωσης Ασυρμάτου. ) Για τον δραστήριο πρόεδρο των Αιτωλοακαρνάνων  Άρη  Βάτσιο αλλά και για  όλο το Δ.Σ.έχουμε λόγια  καλά και ευχαριστίες όχι μόνο επειδή μας προσκαλούν πάντα στις εκδηλώσεις τους αλλά και επειδή πάντα δίνουν το παρόν (όπως βέβαια και  άλλοι φορείς ) στις συναυλίες μας πχ στην ημέρα της γυναίκας κλπ . Επίσης δεν ξεχνάμε οτι πρόπερσι ο σύλλογος Αιτωλοακαρνάνων στη εκδήλωση του - αφιέρωμα στην έξοδο του Μεσολογγίου στο θέατρο του Δήμου "Μελίνα Μερκούρη'' μας συμπεριέλαβε ως Μ. Μ. Σ. Υ στο μουσικό  μέρος της εκδήλωσης. Μάλιστα ανοίξαμε το πρόγραμμα πρώτοι. Εφέτος χάρις στη δραστηριότητα του εν λόγω προέδρου ήρθε απ' το Μεσολόγγι κόσμος πολύς π χ τμήμα μουσικό-θεατρικό-χορευτικό για να κάνουν στον πολυχώρο του Στρογγυλού σχολείου  ολοκληρη αναπαράσταση της εξόδου  του Μεσολογγίου ! (με σκηνικά- σπαθια - πυροβολισμούς κλπ )  .  Όσον αφορά τον νέο  πρόεδρο του συλλόγου Ασυρμάτου Πέτρο Τασσόπουλο  είναι άνθρωπος εξαιρετικός ! Μάλιστα τον βλέπουμε σαν έναν δικό μας αφού προυπήρξαμε μαζί του σε σύλλογο απ' όπου από κοινού αποχωρήσαμε για να προσφέρουμε το νεράκι μας αλλού σε κουβάδες  .. δίχως τρύπιο πάτο!  


















 

Thursday, July 9, 2026

Milonga Tango baio las estiellas (Μιλόνγκα Τάνγκο κάτω απ' τα αστέρια)




 


Τον παραπάνω τίτλο είχε η βραδιά -αφιέρωμα στα Αργεντίνικα τάνγκο Σάββατο 4 Ιουλίου στο θέατρο του άλσους στο Αιγάλεω , όπου είμασταν προσκαλεσμένοι ως Μ.Μ.Σ.Υ από την Ελβίρα (Αργεντίνα δασκάλα Τάνκγο και ηθοποιός με την οποία ήδη συνεργαζόμαστε για το ανέβασμα δυο θεατρικών) αλλά και τους συνεργάτες της τον Αργεντινό τραγουδιστή ΕNTZO DELUCCA , τον Κώστα Βλαχόπουλο φυσαρμόνικα και τον κιθαρίστα Ανδρέα Στεργίου (βλέπε βίντεο στιγμιότυπα βραδιάς )


 


 


ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΟΥΛΙΝΟΣ



Έχουμε και ποιητές ανάμεσα μας!  Μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη  μετά τη Μάτα Ψαρρού  είναι το  μπαγλαμαδάκι μας στο μουσικό μας συγκρότημα (Ν.Μ.Σ.Υ)  ο Στράτος Μουλίνος!


Πρόκειται  για ένα απέραντα καλό και γελαστό παιδί ! Πέρα  απ' το ταλέντο του στη μουσική , ξεδιπλώνει τώρα και το ποιητικό του ταλέντο! Μας διαβάζει αυθόρμητα πάνω στις πρόβες μας ποιητικές του εμπνεύσεις, κάτι που μας ευχαριστεί και μας ξεκουράζει αλλάζοντας μας παράσταση.

Τη Μάτα τιμήσαμε ήδη στη γιορτή της γυναίκας ως νικήτρια του χρόνου !  Ξέρει να  χαμογελά διαρκώς , με όλους τους τρόπους! ( γράφοντας ποίηση , τραγουδώντας , χορεύοντας , παίζοντας ντραμς! ) Ιδού ο μικρός, πολύ μεγάλος κόσμος μας και ο νοών νοείτω! 

Ας παρουσιάσουμε τώρα και τον Στράτο!  Είχε κερδίσει όλων τη συμπάθεια με το που εμφανίστηκε όταν βρισκόμασταν εθελοντές σ' εκείνον τον παράξενο σύλλογο ( κουβάς δίχως πάτο λόγω αυταρχικής προεδρίας). Και όλοι τότε (μαζί και ο Στράτος) μετακομίσαμε για εκεί που πια προσφέρουμε  νεράκι  στη κοινωνία χωρίς να χύνεται λόγω... τρύπιου πάτου.

Στο νέο μας στέκι '' ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ '' μπορούμε τώρα να μιλάμε και για ποίηση χωρίς να μας... τρομοκρατούν!   Δεν είναι περασμένα ξεχασμένα! Αλίμονο αν το παρελθόν, η ιστορία, η κοινωνία, ήταν περασμένα ξεχασμένα!  Τότε δεν θα είμασταν  άνθρωποι και πολιτισμός. Θα είμασταν γάτες και σκύλοι!  Ας έρθουμε λοιπόν στο βιογραφικό του ποιητή μας .

ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΟΥΛΙΝΟΣ του Γεωργίου: Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα με καταγωγή απ' τα Επτάνησα ( Κέρκυρα , Κεφαλονιά). 'Εγγαμος με ένα γιό τον Γιώργο. Ταλαντούχος κι αυτός στη μουσική, παίζει κιθάρα. Πρόπερσι έπαιξε μαζί μας στο θέατρο του Δήμου μας (Μελίνα Μερκούρη) όταν ανοίξαμε πρώτοι το πρόγραμμα, αφιερωμένο στην έξοδο του Μεσολογγίου. Ο Στράτος αν και ασχολήθηκε με επαγγέλματα πρακτικά, (κατασκευή -εμπορία ειδώ, κοσμήματα ρούχα, υποδήματα, οδηγός ταξί), ωστόσο κουβαλούσε εντός του την ποίηση από μικρό παιδί. Όπως λέει: ''Γράφω ποιήματα  ανάλογα με τα γεγονότα γύρω μου ατομικά ή συλλογικά και ανάλογα με τα συναισθήματα που νιώθω, χαρά, λύπη , έρωτα, θαυμασμό, γέννηση, θάνατος. Συχνά πολύ συχνά γράφω από θυμό και οργή , γι' αυτά που μας επιβάλλουν  οι κυβερνήσεις, έξω από κάθε λογική υποκαθιστώντας ακόμα και τον ίδιο το Θεό. Νομίζουν ότι  τους ανήκουν οι ζωές μας και τα πάντα... "  (Θα μπω στο πειρασμό να φιλοσοφήσω: Μπας και υπάρχουν και χειρότερα; Θυμήσου Στράτο τον πρόεδρο "βαρέλι δίχως πάτο"! Που μας απαγόρευσε και την ποίηση  και τη συζήτηση ακόμα και με το ακροατήριο μας! Με ποιά εξουσία; Φαντάσου να την είχε κι όλας!  Τότε δίκην λαγοκέφαλου θα μας καταβρόχθιζε κι όλας ...   




ΤΗΣ ΖΗΤΙΑΝΙΑΣ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ( Ποίηση Στράτος Μουλίνος)




Ω , είναι κάτι μάρμαρα , που τα ζηλεύουν όλοι , 
 τα θέλουν κι οι διαβόλοι , γι' αυτά μιλάνε όλοι!

Η ζητιανιά τα μάρμαρα Ελγίνεια τα λέει , 
 ήρωες τα λαξέψανε , στον ήλιο τα δωρίσαν ,
 βάρβαροι τα κουρσέψανε , τα κατακερματίσαν!

Ελληνικά τα μάρμαρα Ελγίνεια κι αν τα λένε 
Ήρωες τα λαξέψανε , βάρβαροι τα κρατάνε, 
 ζητιάνοι τα γυρεύουνε και τους παρακαλάνε!

Έλληνες  δώστε ανάστημα και πάρτε τα καλέμια
 πάρτε σφυριά και μάρμαρα στα στιβαρά σας χέρια, 
 αγάλματα να φτιάξουμε καινούργιους Παρθενώνες 
 να μείνουνε αθάνατοι κι αυτοί μες τους αιώνες

Εκείνοι που τα σπάσανε, ας έχουν τα σπασμένα, 
καινούργια θα έχουμε εμείς και καταξιωμένα, 
καινούριους θα έχουμε ναούς καρυάτιδες και κούρους, 
ισάξιους με τους παλιούς, αθάνατους και ντούρους

Δεν είναι οι Έλληνες μωρέ, ζητιάνοι και λεχρίτες 
ζητιάνοι είναι οι βάρβαροι που κλέψαν, οι αγιογδύτες!
Χαρίστε τους τα μάρμαρα τη φτώχεια τους να κρύψουν, 
οι Έλληνες έχουν ψυχές μαρμάρινες να δείξουν

Σήκω λαέ μου να σταθείς στο ύψος που σ' αρμόζει, 
μετρήσου με τα μάρμαρα που έχεις ανυψώσει 
απ' τη Πεντέλη λαξευτό, στη βάση του λιθίνου, 
του Καλλικράτη τις γραμμές, τη σκέψη του Ικτίνου, 
σταυρός μες τη Μεσόγειο και γλαύκα της σοφίας,
της Αθηνάς απαύγασμα και της αθανασίας, 
αυτά είναι τ' αγάλματα που σμίλεψε ο Φειδίας. 


Κι αν κάποιοι να έχουν δεν μπορούν καρυάτιδες και κούρους, 
ισάξιους με τους παλιούς αθάνατους και ντούρους,
τουλάχιστον μην γλείφουνε ζητιάνοι και λεχρίτες, 
 εκείνους που τ' αρπάξανε, βάρβαρους κι αγιογδύτες!

Tuesday, May 12, 2026

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΤΖΟΚΑ "ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΒΑΛΣ" ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ. 11/05/2026





Την παρουσίαση του εξαιρετικού βιβλίου "Αταίριαστο βαλς" του Ακαδημαϊκού και ιστορικού συγγραφέα  Σπύρου Τζόκα, παρουσιάσαμε χθες 11/05/2026 στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Ηλιούπολης  με μεγάλη επιτυχία. 

Για το βιβλίο μίλησαν η Ελένη Μπάλιου Κλεμμ, συγγραφέας, ποιήτρια, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και ο Περικλής Καπετανόπουλος, ιστορικός, δημοσιογράφος, διεθυντής του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης, όπου και μας έκανε και μια σύντομη ξενάγηση πριν από την εκδήλωση σε αυτό και στα εκθέματα, που μας δημιούργησε το ενδιαφέρον και την δίψα να ξαναπάμε για να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στο πολύ σημαντικό περιεχόμενο του. 

Τον συντονισμό της εκδήλωσης έκανε με εξαιρετικό τρόπο ο Νικόδημος Κατσαρέλης, Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου στο δήμο Καισαριανής. που επίσης μας  διάβασε σε ένα σύντομο κείμενο, τις εύστοχες εντυπώσεις του από το βιβλίο.   

Δραματοποιημένα αποσπάσματα του βιβλίου απήγγειλε με θαυμαστό τρόπο, η Κατερίνα Γεωργιάδου.

Τέλος ο Μουσικοσυνθέτης Μαέστρος Στέφανος Γεωργιάδης, με το συγκρότημα Ικαρία Τρόπος- Νοτίων Προαστίων, μας εξέπληξε ευχάριστα, με τρία υπέροχα τραγούδια του,  που ακούστηκαν για πρώτη φορά, καθώς τα εμπνεύστηκε από το περιεχόμενο του βιβλίου. 
Η μουσική είχε ένα νοσταλγικό και ελαφρά μελαγχολικό τόνο, που ωστόσο δεν σε άφηνε να πέσεις καθώς ο συνθέτης βρήκε τον τρόπο να ισορροπήσει τη μελαγχολία με τη χαρά και το αποτέλεσμα ήταν απολαυστικό. Οι μουσικοί έδωσαν τον καλυτερό τους εαυτό στα τραγούδια και η χορωδία έδωσε εκείνον τον ενθουσιασμό και χαρά που προκύπτει όταν η ομαδική συνεργασία δικαιώνεται. 
Το μέλος του συγκροτήματος "Ανδριανή" χόρεψε ένα εμβληματικό ζεϊμπέκικο σε μια καλοστημένη χορογραφία από τον Στέφανο Γεωργιάδη και την ίδια, στο φρεσκογεννημένο τραγούδι "Παράγκες 12 σειρά"

Την εκδήλωση εγκαινίασε ο ίδιος ο συγγραφέας λέγοντας λίγα λόγια για το βιβλίο του, εξηγώντας  από που προέκυψε ο τίτλος "Αταίριαστο βαλς" Και αμέσως μετά ακολούθησαν οι απαγγελίες και οι ομιλίες. 

Εξαιρετική η ομιλία του Περικλή Καπετανόπουλου που με το ιστορικό του βλέμμα ανέλυσε και εξήγησε την πολιτική και ιστορική πλευρά του βιβλίου, μην παραλείποντας να επισημάνει και τη λογοτεχνική του αξία,  ενώ η Ελένη Μπάλιου προσεγγίζοντας τη λογοτεχνική και κοινωνική πλευρά του, εντόπισε τα σημεία και τα χαρακτηριστικά που αποτελούν κοινούς τόπους και  ζητούμενα, των δύο εποχών, της δεκαετίας '60 δηλαδή και των ημερών μας.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν ο Δήμαρχος Ηλιούπολης Στάθης Ψυρρόπουλος, ο τέως Δήμαρχος Ηλιούπολης Βασίλης Βαλασόπουλος, η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Ηλιούπολης Δήμητρα Κορμά- Γκουτζιάνα και πολλοί καλεσμένοι από Καισαριανή, Μπραχάμι και Ηλιούπολη που μας τίμησαν με την παρουσία τους. 

Ήταν μια αίθουσα κατάμεστη, με κοινό προσηλωμένο στο δρώμενο που χαιρόταν τα πάντα.
 
Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης και τον κύριο Καπετανόπουλο ατομικά, για τη διάθεση της πανέμορφης αίθουσας εκδηλώσεων, τους επίσημους προσκεκλημένους μας και τον κόσμο από τις τρεις συνοικίες που πλαισίωσε και αγκάλιασε με αγάπη αυτή την εκδήλωση. 

Το "Αταίριαστο βαλς" είναι ένα βιβλίο παρακαταθήκη για τον πολιτισμό όχι μόνο της Καισαριανής αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, καθώς τόσο οι ιστορικές του αναφορές όσο και οι εικόνες από μια Ελλάδα της συνύπαρξης και της αλληλεγγύης παρά τα προβλήματα της φτώχειας και του κατατρεγμού, αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η σύχρονη Ελλάδα του 21ου αιώνα, με όλα τα θετικά και αρνητικά  που την χαρακτηρίζουν. 

Από την ομάδα ενημέρωσης "Ακτίνες" 
για  την ιστοσελίδα "ΜΠΡΑΧΑΜΙ- ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ- ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ"

Υπεύθυνη ενημέρωσης Ελένη Μπάλιου Κλεμμ 

https://herinna2.blogspot.com/p/blog-page.html




 







P












Ομιλία του Τάσου Λέρτα στο δημαρχείο Καισαριανής στις 12/11/2026 για το βιβλίο "Στο ύψος του δρόμου" της Ελένης Μπάλιου Κλεμμ.

Βιογραφικό Τάσου Λέρτα Ο Τάσος (Αναστάσιος) Λέρτας είναι Έλληνας σκηνοθέτης, ηθοποιός, σεναριογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής. Γεννήθηκε...