ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΟΥΛΙΝΟΣ

Έχουμε και ποιητές ανάμεσα μας!  Μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη  μετά τη Μάτα Ψαρρού  είναι το  μπαγλαμαδάκι μας στο μουσικό μας συγκρότημα (Ν.Μ.Σ.Υ)  ο Στράτος Μουλίνος!

Πρόκειται  για ένα απέραντα καλό και γελαστό παιδί ! Πέρα  απ' το ταλέντο του στη μουσική , ξεδιπλώνει τώρα και το ποιητικό του ταλέντο! Μας διαβάζει αυθόρμητα πάνω στις πρόβες μας ποιητικές του εμπνεύσεις, κάτι που μας ευχαριστεί και μας ξεκουράζει αλλάζοντας μας παράσταση.

Τη Μάτα τιμήσαμε ήδη στη γιορτή της γυναίκας ως νικήτρια του χρόνου !  Ξέρει να  χαμογελά διαρκώς , με όλους τους τρόπους! ( γράφοντας ποίηση , τραγουδώντας , χορεύοντας , παίζοντας ντραμς! ) Ιδού ο μικρός, πολύ μεγάλος κόσμος μας και ο νοών νοείτω! 

Ας παρουσιάσουμε τώρα και τον Στράτο!  Είχε κερδίσει όλων τη συμπάθεια με το που εμφανίστηκε όταν βρισκόμασταν εθελοντές σ' εκείνον τον παράξενο σύλλογο ( κουβάς δίχως πάτο λόγω αυταρχικής προεδρίας). Και όλοι τότε (μαζί και ο Στράτος) μετακομίσαμε για εκεί που πια προσφέρουμε  νεράκι  στη κοινωνία χωρίς να χύνεται λόγω... τρύπιου πάτου.

Στο νέο μας στέκι '' ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ '' μπορούμε τώρα να μιλάμε και για ποίηση χωρίς να μας... τρομοκρατούν!   Δεν είναι περασμένα ξεχασμένα! Αλίμονο αν το παρελθόν, η ιστορία, η κοινωνία, ήταν περασμένα ξεχασμένα!  Τότε δεν θα είμασταν  άνθρωποι και πολιτισμός. Θα είμασταν γάτες και σκύλοι!  Ας έρθουμε λοιπόν στο βιογραφικό του ποιητή μας .

ΣΤΡΑΤΟΣ ΜΟΥΛΙΝΟΣ του Γεωργίου: Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα με καταγωγή απ' τα Επτάνησα ( Κέρκυρα , Κεφαλονιά). 'Εγγαμος με ένα γιό τον Γιώργο. Ταλαντούχος κι αυτός στη μουσική, παίζει κιθάρα. Πρόπερσι έπαιξε μαζί μας στο θέατρο του Δήμου μας (Μελίνα Μερκούρη) όταν ανοίξαμε πρώτοι το πρόγραμμα, αφιερωμένο στην έξοδο του Μεσολογγίου. Ο Στράτος αν και ασχολήθηκε με επαγγέλματα πρακτικά, (κατασκευή -εμπορία ειδώ, κοσμήματα ρούχα, υποδήματα, οδηγός ταξί), ωστόσο κουβαλούσε εντός του την ποίηση από μικρό παιδί. Όπως λέει: ''Γράφω ποιήματα  ανάλογα με τα γεγονότα γύρω μου ατομικά ή συλλογικά και ανάλογα με τα συναισθήματα που νιώθω, χαρά, λύπη , έρωτα, θαυμασμό, γέννηση, θάνατος. Συχνά πολύ συχνά γράφω από θυμό και οργή , γι' αυτά που μας επιβάλλουν  οι κυβερνήσεις, έξω από κάθε λογική υποκαθιστώντας ακόμα και τον ίδιο το Θεό. Νομίζουν ότι  τους ανήκουν οι ζωές μας και τα πάντα... "  (Θα μπω στο πειρασμό να φιλοσοφήσω: Μπας και υπάρχουν και χειρότερα; Θυμήσου Στράτο τον πρόεδρο "βαρέλι δίχως πάτο"! Που μας απαγόρευσε και την ποίηση  και τη συζήτηση ακόμα και με το ακροατήριο μας! Με ποιά εξουσία; Φαντάσου να την είχε κι όλας!  Τότε δίκην λαγοκέφαλου θα μας καταβρόχθιζε κι όλας ...   

ΤΗΣ ΖΗΤΙΑΝΙΑΣ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ( Ποίηση Στράτος Μουλίνος)




Ω , είναι κάτι μάρμαρα , που τα ζηλεύουν όλοι , 

 τα θέλουν κι οι διαβόλοι , γι' αυτά μιλάνε όλοι!

Η ζητιανιά τα μάρμαρα Ελγίνεια τα λέει , 

 ήρωες τα λαξέψανε , στον ήλιο τα δωρίσαν ,

 βάρβαροι τα κουρσέψανε , τα κατακερματίσαν!

Ελληνικά τα μάρμαρα Ελγίνεια κι αν τα λένε 

Ήρωες τα λαξέψανε , βάρβαροι τα κρατάνε, 

 ζητιάνοι τα γυρεύουνε και τους παρακαλάνε!

Έλληνες  δώστε ανάστημα και πάρτε τα καλέμια

 πάρτε σφυριά και μάρμαρα στα στιβαρά σας χέρια, 

 αγάλματα να φτιάξουμε καινούργιους Παρθενώνες 

 να μείνουνε αθάνατοι κι αυτοί μες τους αιώνες

Εκείνοι που τα σπάσανε, ας έχουν τα σπασμένα, 

καινούργια θα έχουμε εμείς και καταξιωμένα, 

καινούριους θα έχουμε ναούς καρυάτιδες και κούρους, 

ισάξιους με τους παλιούς, αθάνατους και ντούρους

Δεν είναι οι Έλληνες μωρέ, ζητιάνοι και λεχρίτες 

ζητιάνοι είναι οι βάρβαροι που κλέψαν, οι αγιογδύτες!

Χαρίστε τους τα μάρμαρα τη φτώχεια τους να κρύψουν, 

οι Έλληνες έχουν ψυχές μαρμάρινες να δείξουν

Σήκω λαέ μου να σταθείς στο ύψος που σ' αρμόζει, 

μετρήσου με τα μάρμαρα που έχεις ανυψώσει 

απ' τη Πεντέλη λαξευτό, στη βάση του λιθίνου, 

του Καλλικράτη τις γραμμές, τη σκέψη του Ικτίνου, 

σταυρός μες τη Μεσόγειο και γλαύκα της σοφίας,

της Αθηνάς απαύγασμα και της αθανασίας, 

αυτά είναι τ' αγάλματα που σμίλεψε ο Φειδίας. 

Κι αν κάποιοι να έχουν δεν μπορούν καρυάτιδες και κούρους, 

ισάξιους με τους παλιούς αθάνατους και ντούρους,

τουλάχιστον μην γλείφουνε ζητιάνοι και λεχρίτες, 

 εκείνους που τ' αρπάξανε, βάρβαρους κι αγιογδύτες!