Αφιέρωμα στον Γιάννη Μωραΐτη - '' Χάριν ευφωνίας''

Μεταφέρουμε τη δημοσίευση – αφιέρωμα στον Γιάννη Μωραϊτη από την εξαιρετική ιστοσελίδα imaginistes.wordpress.com. Καθώς επικροτούμε κάθε προσπάθεια ανάδειξης καλλιτεχνών από το Μπραχάμι, δημιουργήθηκε και αυτή η ιστοσελίδα. Ευχαριστούμε τους υπεύθυνους της ιστοσελίδας για τη δημοσίευση και ελπίζουμε σε μια κατά καιρούς διάδραση μέσω των αναρτήσεων, με κοινό σκοπό τη διάδοση της γνώσης για τους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού στο αγαπημένο μας Μπραχάμι. Γιατί το Μπραχάμι δεν είναι μόνο ρόδα, τσάντα και κοπάνα – αν και έζησε μια τέτοια εποχή – αλλά παράλληλα υπήρχαν οι προσπάθειες και ο μόχθος των αόρατων ανθρώπων του πολιτισμού.

Μπραχαμιώτες καλλιτέχνες…Γιάννης Μωραΐτης Posted στο 16/08/2025 από chrispipin ΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΑΛΙΚΑΤΖΟΥΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΓΚΑΣ «Το μπουζούκι είναι αλάνικο όργανο, γεννήθηκε στη φυλακή και μεγάλωσε στους τεκέδες». «Πρέπει να ζήσεις αυτή τη ζωή, να βγάλεις ταλαιπωρία για να παίξεις μπουζούκι». Οι imaginistes από αυτόν το χώρο και μέσα από τα θέματα που προβάλλουν, τις σκέψεις, τις προτάσεις, τις αισθητικές , καλλιτεχνικές ανησυχίες και τις πρωτοβουλίες που παίρνουν βρίσκονται, θέλουμε να πιστεύουμε, σε μια διαρκή αναζήτηση του “ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού” που συνοψίζεται σ’ αυτό που αποκαλούμε “γνήσιο”, άρα πολύτιμο, άρα μοναδικό και αναντικατάστατο. Στις πραγματικές δηλαδή αμετάβλητες-σταθερές αξίες και μακρυά από τους ντενεκέδες και την δηθενιά. Στη σειρά Μπραχαμιώτες καλλιτέχνες παρουσιάζουμε σήμερα τον μοναδικό σολίστα , μέγιστο παίκτη του μπουζουκιού, ένα αληθινό διαμάντι τον Μπραχαμιώτη Γιάννη Μωραΐτη. Ο Μωραΐτης θρέμμα της φτωχογειτονιάς μας, δεν είνα ίσως πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό . Είναι όμως πασίγνωστος στο χώρο του ρεμπέτικου και λαικού τραγουδιού . Η συμμετοχή του στη δισκογραφία τεράστιων καλλιτεχνών, η παρουσία του δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα τον καθιστά ως έναν εκ των κορυφαίων και απ’ τους λίγους εναπομείναντες γνήσιους παίκτες αυτού του μοναδικού μουσικού οργάνου. Ο Γιάννης Μωραΐτης είναι ο άνθρωπος που παρά το τεράστιο μέγεθος που διαθέτει, δεν ξιπάστηκε. Είναι ο ταπεινός γείτονας της οδού Ιερέων Μακροπούλων που κατοικεί, που πίνει το καφεδάκι του στο πεζοδρόμιο του καφέ του Αλέξανδρου που περνάει απαρατήρητος και σιωπηλός δίπλα μας, άγνωστος εν μέσω αγνώστων . Αυτός ο άνθρωπος ολιγώρησε και δεν ακολούθησε την πορεία της πολιτισμικής παρακμής που έφερε η Πασοκική κυριαρχία όπου το ευτελές, η ρόκα παρμεζάνα, η αστακομακαρονάδα και το ζειμπέκικο της Ευδοκίας έγιναν συνώνυμο της καταξίωσης, status symbol, μαγκιά- κλανιά των Νεοελλήνων βαρβάρων. Ο Μωραίτης δεν έχει πια δουλειά . Η τέχνη του είνα περιττή, δεν μετράει σήμερα γιατί επιμένει να τιμάει και να υπηρετεί τους θεόπνευστους που κατοικοεδρεύουν τώρα μαζί με τους Άγγελους του ουρανού και εξακολουθούν να μας παίζουν παραπονιάρικια, ντερβίσικα τραγούδια, δηλαδή τον Μάρκο , τον Τσιτσάνη,τ ονΖαμπέτα, τον Χιώτη, τον Καζαντζίδη … Mάγκα Γιάννη, δεν φταις εσύ που δεν γουστάρουν χαρακτήρες σαν τον δικό σου, το ξέρεις άλλωστε ότι σήμερα επιπλέουν οι φελλοί. Εμείς πάντως θα σε έχουμε στην καρδιά μας και θα σε τιμάμε για την προσφορά σου όπως μπορούμε και με όσες δυνάμεις έχουμε. Υ.Γ Προς στους μεγαλοσχήμονες πολιτιστικοί παράγοντες του Δήμου. Αντί να χαλάτε χιλιάδες ευρώ σε ανούσιες εκδηλώσεις γιατί δεν δίνεται στον Μωραΐτη μια θέση δάσκαλου του μπουζουκιού; Μήπως δεν έχει τα τυπικά προσόντα? ΠΑΡΑΚΟΛOΥΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΩΡΑΙΤΗ. ΠΗΓΕΣ. https://imaginistes.wordpress.com/

Λεωνίδας Χ. Μπόμπας

Ο κύριος Λεωνίδας Μπόμπας, μας έκανε την τιμή να μας αποστείλει μερικά εξαιρετικά του ποιήματα, καθώς κι ένα μικρό βιογραφικό του για τη ζωή και τη δράση του στο χώρο του πολιτισμού.  Ευχή μας και επιδίωξή μας, όλο και περισσότεροι δημιουργοί που σχετίζονται με το Μπραχάμι μας, να μας κάνουν γνωστή την παρουσία τους εδώ, με το έργο τους. 

 Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Λεωνίδας Χ. Μπόμπας, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Πέλου Κατσέλη», σπούδασε Αναπτυξιακή Ψυχολογία και Επιστήμες τής Αγωγής (B.A., M.A., Concordia University, Montreal, Canada) και Συγκριτική Παιδαγωγική (Ph.D. McGill University, Montreal, Καναδά, 1988). 

Δίδαξε στα ελληνικά σχολεία τού Μόντρεαλ και στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης των Πανεπιστημίων Κρήτης, Ιωαννίνων και ΕΚΠΑ.  

Μεταξύ 1994 και 2018 εργάστηκε ως Διευθυντής Σπουδών σε ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της Αθήνας. 

Εμπνευστής και ιδρυτής του «Ομίλου Ελλήνων Λογοτεχνών Μόντρεαλ» (1979), ο Λ. Χ. Μπόμπας, με χρονική αφετηρία το 1969, έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές. 

Το ποίημά του «Υπόθεση Εργασίας» έχει βραβευθεί με έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης (2010) της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

    Δρ Λεωνίδας Χ. Μπόμπας

Συγκριτικός της Εκπαίδευσης - Ψυχολόγος

     “Hellenic Pedagogical Cosmos”

Έρευνα, Συμβουλευτική, Επιμόρφωση & Διάλογος 

                    στην Α/θμια Εκπαίδευση

Διεύθυνση: Ευθυμίου Παπά 24,   

17342 Άγιος Δημήτριος

Τηλ. 210-9951509,      Κιν. 697 4433234

e-mail: bombas@hpcosmos.gr

ποιήματα

Επί του παρόντος

Τώρα είναι η στιγμή

να συνταιριάξω το διάνυσμα της απουσίας σου

με της προσμονής μου τους ομόκεντρους κύκλους

αντιγράφοντας ένα δικό μας παρελθόν 

που επιλεκτικά ανασαίνει

Τώρα είναι η στιγμή

να ανατάξω τις τεθλασμένες της παρουσίας σου

με το θεώρημα των υπαρξιακών μου καταφάσεων

ζωντανεύοντας μια δική μας εξίσωση

που διαχρονικά επανέρχεται

Τώρα είναι η στιγμή

να μεταγράψω την αντίστιξη του ορατορίου σου

με της αισιοδοξίας μου κάποιες νότες στωικότητας

μιλώντας στο δικό μας πεντάγραμμο

που συνειδητά αντιστέκεται

Τώρα είναι η στιγμή

να διεμβολίσω το λεξιλόγιο της αδιαφορίας σου

με των στίχων μου τις φωταγωγημένες αμφισημίες

ορθώνοντας τη δική μας σελίδα 

που καρτερικά υπομένει

Ανέκαθεν 

Λένε πως κάποιος άνεμος

-χωρίς να το ξέρουμε-

στη ζωή τη δική μας

διακριτικά παρεμβαίνει

σε διαστήματα τακτά

απαλλοτριώνοντας κεκτημένα

πρώιμων χρόνων

για να μπορούν οι ψευδαισθήσεις

στον κόρφο μας αγόγγυστα

να φυτοζωούν

Μπαρκάραμε για τα καλά

Με το φυλλάδιο του χρόνου θεωρημένο από τον ίδιο τον Πέτρο τον Άγιο

μπάρκαρε εκπαιδευόμενος μιας ουτοπίας 

χωρίς παρέα για τα ογδόντα του

Φτύνοντας σταυρωτά τον κόρφο του μπας και πάνε όλα πρίμα με τη ζωή

πιάνει τον εαυτό του απορημένο να επιπλέει 

στο μεσοπέλαγο της ηλικίας 

Καθώς του χρόνου η αδυσώπητη απαίτηση την άγκυρά της έχει ήδη ρίξει

γαντζώνεται στα πριν, τα τώρα, τα μετά, 

τη ρότα ξεψαχνίζοντας τού ίσως

Το ξανασκέφτεται καλύτερα το όλο θέμα που τον αγγίζει στα στερνά του 

ενώ τα χαμόγελα του χρόνου στο πεπρωμένο τους 

αραγμένα κάνουν χάζι

Φυλλομετρώντας τις κιτρινισμένες σελίδες του ηλικιωμένου ημερολογίου

μνήμες ομιλούσες από το παρελθόν σαν μετάνοια

ξεπηδούν μπροστά του

Στο απέναντι πεζοδρόμιο οι κάποιοι συμμαθητές που το παλεύουν ακόμα

νοήματα φιλίας και αναμνήσεων τού κάνουν 

αναπολώντας τα περασμένα

Αμήχανος και αναποφάσιστος τέως νεανίας με πολλά ένσημα μιας νιότης

την άδικη τύχη αναθεματίζει για του εαυτού του

το τσαλακωμένο είδωλο

Οι αυτόνομες περιστάσεις των χρόνων που δεν τον αφήνουν να αυγατίσει

κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν έστω για λίγο 

της ικεσίας του τα αιτήματα  

Προσπαθεί εναγωνίως να προσθέσει κάποιες έξτρα γραμμές στη ζωή του

δίνοντας για θεώρηση και σφραγίδα εκ νέου 

το φυλλάδιο του χρόνου του 

Βάζει ακόμα και μέσον τον νεότερο γείτονά του να μεσολαβήσει παντού

μπας και ο μπαγάσας αυτός ο άτεγκτος χρόνος 

την σιωπηλή του επιείκεια να δείξει

Τίποτα όμως δεν φαίνεται να μπορεί να αντιστρέψει αυτή του την πορεία

μια πορεία προδιαγεγραμμένη προς τα ογδόντα 

που συνέχεια τού κλείνουν μάτι

Η κάθε του επιθυμητή παράταση έχει από καιρό τώρα συνδεθεί με το όχι αφού χωρίς έλεος των χρόνων το σταμάτημα 

σε μονοπάτια άρνησης βαδίζει

Με αυτά και με αυτά που λέει ο λόγος μπαρκάραμε για τα καλά φίλε μου

στις θάλασσες μια ζωής που δεν γυρνάνε στη νιότη 

ούτε και με σφαίρες στον χρόνο

Κι έτσι πάει καλιά τους και το φυλλάδιο και το ταξίδι που γράφουν τέλος

αφού κι Πέτρος ο Άγιος κάπου εκεί ψηλά στο στέκι του 

από πίστωση ζωής, δεν… 

Των μη πεπραγμένων ψαλμός

Απεταξάμην

το επίμονο βλέμμα μιας ενοχής των μη πεπραγμένων

σε χρόνο αόριστο από επιθυμίες πλημμυρισμένο

όλα τα «όχι» και όλα τα «μη» να φτιάχνουν κύτταρα

για μια ζωή που αλυχτά στ’ απωθημένα

Κύριε ελέησον

τις κατηφόρες που δεν ακολούθησα του εαυτού μου

στων ψευδαισθήσεων τη λογική παραδομένος

εγώ ο ίδιος πραγματικότητας αληθινής ο μακελάρης

μέσα στα λάθη να βυθιστώ αμήν και πότε 

Μετανοείτε 

ικέτες γονυπετείς στον καθρέφτη τού ανεκπλήρωτου

τις αμαρτίες που έχουν ξεφύγει να κυνηγάμε

απ’ το φεγγίτη τού όσα δεν ζήσαμε κρυφοκοιτάζοντας

λίγο από κόλαση ένας Θεός ας μας κεράσει   

Τα πρώτα λεωφορεία στο Μπραχάμι

 

2. Λίστα με παλιούς κινηματογράφος που λειτουργούσαν στο Μπραχάμι. 

1. ΑΙΓΛΗ: Αγ. Δημήτριος - Αρματωλών 14, Ανθέων, λειτούργησε ως δεκαετία 70, θέσεις 650, γκρεμίστηκε
2. ΑΡΙΩΝ: Θ Αγ. Δημήτριος - Σοφοκλέους & Παπάγου, είσοδος από Σοφοκλέους, 1960 - 1986, θέσεις 1120, ιδιοκτησία Στρατηγός, έγινε πολυκατοικία
3. ΑΣΤΗΡ: ΧΘ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Αγ. Δημητρίου 49, κοντά στη Πλ. Καλογήρων, κατασκευάστηκε το 1955 και ξεκίνησε το 1957, το θερινό στη ταράτσα πρωτολειτούργησε το 1961, έκλεισε το 1975, θέσεις 750 με εξώστη, υπάρχει ομώνυμη στάση λεωφορείου, μετά στεγάστηκε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία πριν μεταστεγαστεί στο Νέο Κόσμο, έγινε σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος
4. ΑΤΤΙΚΟΝ: ΧΘ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Αγ. Δημητρίου 48, κοντά στην Πλ. Καλογήρων, αρχές, ξεκίνησε το 1957 με το όνομα ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ ως θερινός, το 1962 μετατρέπεται σε χειμερινός και το καλοκαίρι άνοιγε στα πλάγια, έκλεισε το 1975, θέσεις 800 με εξώστη, ιδιοκτησία Καράμπαμπα, έγινε κέντρο διασκέδασης Ακρωτήρι
5. ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ βλέπε ΑΤΤΙΚΟΝ
6. ΔΡΟΣΙΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Βουλιαγμένης 262 & Θάλειας 16, λειτούργησε 1974 - 1978 βλέπε ΜΠΕΛΛΑ
7. ΗΡΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Γράμμου 18 & Καλλιφρονά, 1965 - 1975, θέσεις 400, γκρεμίστηκε
8. ΛΟΥΛΑ: ΧΘ Αγ. Δημήτριος - Λεωφ. Αγ. Δημητρίου, Πλ. Αγ. Ελευθερίου, στο παλιό τέρμα, λειτούργησε τέλη δεκαετία 50 ως θερινός, μετά χτίστηκε και έγινε χειμερινό, έκλεισε το 1975, θέσεις 700, άνοιγε στα πλάγια, έγινε σούπερ μάρκετ Ατλάντικ, ιδιοκτησία Χρήστου Δεδεγκίκα, ο κινηματογράφος έφερε το όνομα της συζύγου του ιδιοκτήτη
9. ΜΠΕΛΛΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Αρχιμήδους & Θάλειας, 1972 - 1984, θέσεις 1000, γκρεμίστηκε, για ένα διάστημα ονομάστηκε ΔΡΟΣΙΑ
10. ΣΙΝΕ ΠΛΑΤΕΙΑ: Θ Αγ. Δημήτριος - Πλ. Παναγούλη, δημοτικός, ξεκίνησε το 2017
    
11. VILLAGE ATHENS METRO MALL: Χ Αγ. Δημήτριος - στη στάση μετρό Αγ. Δημήτριος, ξεκίνησε Δεκ. 2010, πολυσινεμά με αίθουσες 1,2,3,4,5
12. Μεταξύ Ηλιούπολης και Αγίου Δημητρίου στο ύψος των Ανθέων επί της λεωφόρου Βουλιγαμένης, το ΟΛΥΜΠΙΑ. Μεγάλος γωνιακός κινηματογράφος επί της λεωφόρου Βουλιαγμένης, στο ύψος της Ηλιούπολης. Κοινότοπος κατά τα άλλα και με ταινίες για το ευρύ κοινό. Στα χρόνια που πέρασαν, αφού τα εισιτήρια μειώθηκαν ενώ η Βουλιαγμένης ανασχεδιάστηκε και το σημείο έγινε πιο κατοικημένο και με εμπορική κίνηση, η πλευρά του κινηματογράφου που έβλεπε στη λεωφόρο διαμορφώθηκε σε καταστήματα και ο κινηματογραφικός χώρος περιορίστηκε - ένα βήμα πριν το τέλος. (Από σχόλιο αναγνώστη στο site Cinema-HellasV)

Ελένη Μπάλιου Κλεμμ, " Οι γειτονιές της ζωής μου" Απόσπασμα: ΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ.

 

Οι φωτογραφίες είναι μεταγενέστερες και αντιγράφηκαν από το google maps. 1. Το γεφυράκι στο ρέμα της Πικροδάφνης, 2.Σουλιου και Αιγαίου διασταύρωση, 

ΠΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ

Τον ακούω στ’ αυτιά μου ακόμα  κι ας έχει χαθεί από χρόνια. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μου άρεσε ο πατσάς, αλλά η φωνή του ήταν μια  Κυριακάτικη καλημέρα.
"-Πατσές και ποδάαα-κια! Έχω λίγα ποδαράκιααα! Γλυκά του γάαααλακτος! Έχω λίγο πατσάαααα! Αρνίσιο κατεψυγμένοοο". (Δεν ακουγόταν το -ρο- στη λέξη «ποδαράκια» στην πρώτη φράση του τραγουδιού του).

Μόνο τις Κυριακές περνούσε κι όταν τον άκουγες, δεν χρειαζόταν να βιαστείς. Γιατί μπορούσε να είναι τρεις δρόμους παρακάτω.
Μέσα στο ποτάμι όπου ψάρευα τα βατράχια, έβλεπα μερικές φορές το περίσσευμά του. Δεν είχε πάντα μια καλή Κυριακή. Ξέπλενε τους κουβάδες του εκεί. Το νερό παράσερνε τα υπολείμματα μέχρι τη γειτονιά των γάτων. Εκεί γινόταν πανηγύρι. Σπάνια οι γάτες αυτές πεινούσαν. Άλλωστε είχαν συνηθίσει να ζούνε κι από τη φύση. Η φύση είχε να τους δώσει πράγματα και εγώ δεν ήμουν η μόνη βατραχοψαράς στο ποτάμι.

Στη γειτονιά ερχόταν ένα Λούνα Παρκ, μικρό, φτωχό σε ποικιλία παιχνιδιών. Οι βάρκες με τα σχοινιά, οι κρίκοι, το ποδοσφαιράκι, ο γύρος του θανάτου, ένας που πούλαγε γλειφιτζούρια, μαντολάτα και  παστέλια και ο τυροπιτάς. Όταν το Λούνα Παρκ  ήταν εκεί, έτρεχα κάθε μέρα να χαζέψω αυτούς που είχαν χρήματα να κάνουν βάρκα, αλλά και να μη χάσω την επίδειξη του ακροβάτη έξω από το γύρο του θανάτου. Έτρεχε τη μηχανή του επάνω σε κάτι περιστρεφόμενους κυλίνδρους, ως ένα δείγμα για το πόσο πιο εκπληκτικά πράγματα θα βλέπαμε μέσα στην παράσταση. Μου προξενούσε μεγάλο δέος το κατόρθωμα αυτό και μεγάλη περιέργεια, έξαψη,  να δω τους ακροβάτες σε μια ολόκληρη παράσταση μέσα.  Θα ξεπερνούσα τους φόβους μου γι’ αυτό, αν  είχα τα χρήματα του εισιτηρίου.
Το Λούνα Παρκ ήταν από τη άλλη μεριά του ποταμιού, κι αυτό ήταν ένα σύνορο που συχνά παραβίαζα.
Έπαιρνα μαζί και το καρότσι με την κούκλα μου. Ήταν ένα μικρό, ίσα που χώραγε τη μικρή μου κούκλα μέσα, καρότσι, με πολύ κοντές ρόδες, όλο φτιαγμένο από αλουμίνιο, αλλά με πολύ ψηλή λαβή για να μη σκύβω να το σπρώχνω. Μου το είχαν φτιάξει οι εργάτες του απέναντι από το σπίτι εργοστασίου. Ήταν ένα εργοστάσιο για αλουμίνια κρεβάτια με λάμες. Ο εργάτης που μου το έφτιαξε, έτρωγε στο μαγαζί μας κάθε μεσημέρι και με είχε δει που έσερνα την κούκλα μου με σχοινί, μέσα σε ένα καφάσι από μπύρες. (Ψάχνω ακόμα το κείμενο που είχα γράψει γι’ αυτόν τον ηρωικό εργάτη, ελπίζω να το βρω κάπου κρυμμένο στα παλιά μου blog)

Ρώτησα μια μέρα τον ακροβάτη, αν για να μπω να δω την παράσταση, έπρεπε να βγάλω εισιτήριο και στην κούκλα μου, κι εκείνος μου είπε πως αν το αποφάσιζα θα με έβαζε μέσα χωρίς εισιτήριο στην κούκλα. Είχε δει τον τρόμο στα μάτια μου.

Ασύρματος: "Η συνοικία το όνειρο"

 

Μικρά κι ανήλιαγα στενά / και σπίτια χαμηλά μου /βρέχει στη φτωχογειτονιά / βρέχει και στην καρδιά μου…

Πάντα βρέχει στην περιοχή του Ασυρμάτου στα Ανω Πετράλωνα; Εβρεχε με το τουλούμι όταν πήγαμε με τον φωτορεπόρτερ Ηλία Κουτουλογένη να απαθανατίσουμε «μικρά κι ανήλιαγα στενά και σπίτια χαμηλά», που ξέμειναν από την τενεκεδούπολη της «Συνοικίας το όνειρο». Ξεναγός μας ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης της Ατην επετειακή επανέκδοση της ταινίας του Αλέκου Αλεξανδράκη.

Στις 9 Ιουνίου θα δοθεί η πρεμιέρα στον κινηματογράφο «Ζέφυρος» επί της οδού Τρώων στα Ανω Πετράλωνα -από τα λίγα θερινά σινεμά που έχουν απομείνει στο κλεινόν άστυ- για να τιμηθεί η περιοχή όπου γυρίστηκε η θρυλική ταινία πριν από ακριβώς πενήντα χρόνια. Την εβδομάδα που θα κυκλοφορήσει θα διοργανωθούν παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις στην περιοχή και αλλού.

Μισός αιώνας πέρασε από τότε που ο νεαρός Αλέκος Αλεξανδράκης κατέγραψε στο σελιλόιντ αυτήν τη φτωχογειτονιά της Αθήνας. Τον Ασύρματο, το κέντρο του κόσμου για τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να ξεφύγουν από τη φτώχεια και την ανέχεια. Οι χαρακτήρες του αντι-ήρωες, υποφέρουν, δεν Αέχουν στον ήλιο μοίρα, είναι πάμπτωχοι, απόκληροι της κοινωνίας, μικροκακοποιοί, όμως υπάρχουν και διεκδικούν και αυτοί μία θέση στο όνειρο, ένα όνειρο που φαίνεται να έχει φτιαχτεί μόνο για άλλους.

«Η “Συνοικία το όνειρο” είναι μια ταινία που έχει γράψει ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο. Μία από τις λίγες ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν στο ύφος του ιταλικού νεορεαλισμού, πολιτικά και κοινωνικά φορτισμένη, άψογη ηθογραφία των φτωχότερων περιοχών της Αθήνας, επεισοδιακή στην πρώτη προβολή της και χτυπημένη βαριά από τη λογοκρισία της εποχής» μας λέει ο κ. Κοσσυβάκης μιλώντας με ενθουσιασμό για το αριστούργημα που άφησε ο Αλέκος Αλεξανδράκης, τον οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω. Σε μεγαλύτερη ηλικία, βέβαια, αλλά πάντα θυμάμαι πως μου άνοιγε την καρδιά του κάθε φορά που συναντιόμασταν.

Γνήσιος και αυθεντικός όπως στη ζωή του, έτσι και στον ρόλο του σκηνοθέτη ο Αλεξανδράκης ανέλαβε το 1961 να δείξει μια Αθήνα «πολύ μακριά από την επίσημη, ωραιοποιημένη και τουριστική εικόνα της». «Ο Αλεξανδράκης διαχειρίζεται την εικόνα με ανθρωπιά, αγάπη, αξιοπρέπεια και έτσι αφήνει να διαφανούν η απίστευτη τραγικότητα της ζωής των φτωχών κατοίκων, η ματαιότητα των ονείρων τους, η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν, οι άθλιες συνθήκες, η μιζέρια, οι κοινωνικές ανισότητες που υφίστανται, οι διαφορετικές ευκαιρίες, η κοινωνική αδικία, η απελπισία τους και το αδιέξοδό τους» σχολιάζει ο κ. Κοσσυβάκης.

Οι κάτοικοι θυμούνται

Πολλές αναμνήσεις από τα γυρίσματα έχουν κάτοικοι της περιοχής, οι οποίοι εκείνα τα χρόνια ως παιδιά πήγαιναν από περιέργεια να τα παρακολουθήσουν.

Ο Χρήστος Τηλίρος, μέλος του περίφημου τρίο των χορευτών που συνόδευε τον Γιώργο Ζαμπέτα στην πίστα και γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε πολλές ελληνικές ταινίες, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή, θυμάται: «Ημουν δεκαεπτά χρόνων τότε. Θυμάμαι τον Αλέκο Αλεξανδράκη, ένα πολύ καλό και ευγενικό παιδί, ιδιαίτερα αγαπητό στον κόσμο. Το ίδιο και η Αλίκη Γεωργούλη, ο μεγάλος έρωτάς του. Ο Αλέκος φερόταν πολύ καλά στον κόσμο, αλλά ήταν απαιτητικός με τους συντελεστές. Πολλές φορές γύριζε και ξαναγύριζε μία σκηνή μέχρι να επιτύχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν στην παραγκούπολη, μέσα στα φτωχόσπιτα όπου ζούσαν ο ένας πάνω στον άλλο. Θυμάμαι και τον Μίκη Θεοδωράκη που κατέβηκε στην ταβέρνα του Δεδιώτη στην πλατεία Μερκούρη για να παρακολουθήσει τον Μπιθικώτση, ο οποίος τραγούδησε το “Βρέχει στη φτωχογειτονιά”».

Ο Λάκης Καραπιπέρης, σε πολύ μικρή ηλικία τότε, ξετυλίγει τις δικές του μνήμες: «Τα γυρίσματα άρχισαν το 1958. Για τις ανάγκες της ταινίας ο Αλεξανδράκης χρησιμοποίησε πολλούς κομπάρσους από την παραγκούπολη, περισσότερο γριούλες και μικρά παιδιά. Ολοι αυτοί συμμετείχαν στις σκηνές της κλοπής της βίλας του Κατράκη στο Αστεροσκοπείο. Στα διαλείμματα, θυμάμαι, ο Αλεξανδράκης και η Γεωργούλη κατέβαιναν στην ταβέρνα του Δεδιώτη και τσίμπαγαν κάνα μαριδάκι, κάνα κεφτεδάκι. Θυμάμαι τη Φωτεινή, μια πολύ ωραία γυναίκα, που χόρεψε το ζεϊμπέκικο στην ταβέρνα και χάιδευε το κεφάλι του Αλέκου. Η ομορφιά της άφησε εποχή. Εγιναν και πολλά νυχτερινά γυρίσματα. Με έπαιρνε η μητέρα μου από το χέρι και πηγαίναμε και τα παρακολουθούσαμε».

Ο κ. Βασίλης Νικολάου παντρεύτηκε με προξενιό την όμορφη Αννα που έπαιξε στην ταινία και καμαρώνει. Και όλοι μαζί μιλούν για τον Ερρίκο, κατά κόσμον Βασίλη Ευστρατίου, ο οποίος σήμερα ζει στα Κάτω Πετράλωνα: «Στο σπίτι του έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα. Ο Ερρίκος είναι το παιδί που κρατούσε τον χαρταετό στην τελευταία σκηνή της ταινίας και ο Αλέκος Αλεξανδράκης τού κράτησε τα ζύγια για να τον βοηθήσει να τον πετάξει».

Θύελλα αντιδράσεων

Η πρώτη προβολή τής ταινίας στις αίθουσες προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς, σύμφωνα με τον υφυπουργό Τύπου της ΕΡΕ κ. Τριανταφυλλάκο, δυσφημούσε την εικόνα της ευημερούσας Ελλάδας. Σε συνέντευξή του στα «Νέα» ο Αλέκος Αλεξανδράκης είχε πει: «H “Συνοικία το όνειρο” λογοκρίθηκε και ένας αστυνομικός διευθυντής που σταμάτησε την προβολή της μας είχε πει: “Τι πράγματα είναι αυτά που δείχνετε; Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πεινασμένοι ούτε τρελοί που να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Κάνετε κομμουνιστική προπαγάνδα”. Ευτυχώς που διαμαρτυρήθηκε η Ελένη Βλάχου και επετράπη τελικά η προβολή της ταινίας, έστω και πετσοκομμένης».

Στην πρώτη προβολή έγιναν πολλά επεισόδια, καθώς η Αστυνομία αποπειράθηκε να εμποδίσει την είσοδο του κοινού στον κινηματογράφο και η παρακολούθησή της ουσιαστικά κατέληξε να είναι πράξη αντίστασης. Η ταινία δεν προβλήθηκε στις επαρχιακές πόλεις -ειδικά στις «εθνικά ευαίσθητες περιοχές» εκδόθηκε αυστηρή διαταγή απαγόρευσης- παρά μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά τελικά τιμήθηκε με δύο βραβεία στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Προβλήθηκε επίσης στην ΕΣΣΔ, τη Βουλγαρία και την Ουγγαρία το 1962, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

Οι κριτικοί της εποχής χαρακτήρισαν την ταινία αριστούργημα και μίλησαν πολύ κολακευτικά και για την υπέροχη μουσική επένδυση του Μίκη Θεοδωράκη. Ο Μίκης Θεοδωράκης συνέθεσε για τη συγκεκριμένη ταινία εξαιρετικές μελωδίες, οι οποίες έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη μας. Την ερμηνεία τους ανέλαβε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Με την αυθεντική λαϊκή φωνή του και τη δραματικότητά του, περιγράφει τον σπαραγμό αυτών των άμοιρων ανθρώπων.

Το τραγούδι «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» σε στίχους του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη που μαζί με τον Κώστα Κοτζιά έγραψε το σενάριο, έγινε «ύμνος» της φτωχολογιάς και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες λαϊκές στιγμές στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Από τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών ξεχωρίζει η εκπληκτική του αείμνηστου Μάνου Κατράκη, αυτού του γίγαντα του ελληνικού θεάτρου.

Η υπόθεση της ταινίας

Ο Ρίκος, που μόλις αποφυλακίστηκε, προσπαθεί να βγάλει χρήματα την ίδια στιγμή που η αγαπημένη του βλέπει άλλους άνδρες και ο αδερφός της προσπαθεί να συνεισφέρει στα οικονομικά της οικογένειας. Ο Ρίκος θα σκαρφιστεί μια δουλειά, αλλά θα ξοδέψει τα συγκεντρωμένα χρήματα. Ενας από τους «συνεταίρους» του θα αυτοκτονήσει. Ο Ρίκος, η αγαπημένη του και ο αδερφός της, ηττημένοι και απογοητευμένοι εξαιτίας των προσδοκιών που δεν ευοδώθηκαν ποτέ, θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με την ωμή πραγματικότητα. Πρόκειται για μια ταινία γυρισμένη πάνω στα νεορεαλιστικά πρότυπα, με ένα πολύ δυνατό καστ ηθοποιών, η οποία εντυπωσίασε λόγω της ευαίσθητης σκηνοθετικής ματιάς του Αλέκου Αλεξανδράκη και των δυνατών κοινωνικών μηνυμάτων που μετέδωσε στους σινεφίλ της εποχής, μηνύματα τόσο επίκαιρα και στις μέρες μας..

 πηγή ρεπορτάζ Εφημερίδα ESPRESSO Τετάρτη 11 Ιουλίου 2011

Ποιος είναι ο Μπραχαμιώτης Μουσικοσυνθέτης Στέφανος Γεωργιάδης

 

πάνω σε συνεργασία  με τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο 

κάτω με την Δήμητρα Μαυροδάκου, τραγουδούν Κώστα Βάρναλη. 

Στέφανος Μ. Γεωργιάδης

Ικάριος Μουσικοσυνθέτης, ενορχηστρωτής, μαέστρος και καθηγητής μουσικής στη δημόσια εκπαίδευση, που ζει από μικρό παιδί στο Μπραχάμι. Λόγω του μεγάλου βιογραφικού του, ας συμβουλευτεί κανείς και το λεξικό Ικαρίων (Εκδόσεις Νότιος Άνεμος 2006), όπου εκεί βρίσκονται οι πνευματικοί άνθρωποι της Ικαρίας.

Ο ίδιος βρίσκεται εκεί στις σελίδες 28-96 αλλά και οι ποιητικές προγονικές του ρίζες, δηλαδή οι ποιητές Γεωργιάδης Στέφος, (παππούς), και Νικολαϊδης Γιάννης  (θείος)

Επιχειρώντας λοιπόν για ένα βιογραφικό, όπου μπορεί να έχουμε παραλείψει πολλά, θα τον αναφέρουμε καταρχήν ως: Εμπνευστή και δημιουργό από το 2012 της κοινότητας: ΙΚΑΡΙΑ ΤΡΟΠΟΣ. (χωρίς ΔΣ ή άλλα χαρακτηριστικά συλλόγων) με κοινό όραμα μια μορφή εξελιγμένης κοινοκτημοσύνης, απογόνου εκείνης που βίωνε το νησί επί αιώνες κρυμμένο από τα μάτια πειρατών και λοιπών εισβολέων, με αλληλεγγύη και αδελφοσύνη των αφανών κατοίκων του σε κείνη την εποχή της επιφάνειας και ατομισμού, στην αναγεννημένη υποτίθεται Ευρώπη.

Επίσης θα τον αναφέρουμε και ως δημιουργό μιας σύγχρονης φιλοσοφίας που ο ίδιος ονομάζει «Μουσικό Πρακτικισμό», σύμφωνα με την οποία υπάρχει πρακτικός τρόπος έτσι ώστε, ότι πιο άυλο στην τέχνη όπως η μουσική να παντρεύεται με ότι πιο υλικό στη ζωή (πχ με την καθημερινότητα), με αποτέλεσμα τη μετατροπή της άυλης συλλογικότητας της μελωδίας των ήχων, σε υλική συλλογικότητα της κοινωνίας των ανθρώπων. Απαλλαγμένη πλέον και αυτή από το φάλτσο. (Όχι πια το άυλο φάλτσο της μουσικής, αλλά το υλικό φάλτσο του ατομισμού, του ανταγωνισμού, της ανοησίας…)

Ο Στέφανος Γεωργιάδης, είναι τιμημένος με ειδικό δίπλωμα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ), για τις μουσικές που έγραψε επάνω σε πολλά θεατρικά έργα της Εταιρείας, (κάποια βραβεύτηκαν και στο Εξωτερικό),  καθώς και για την μελοποίηση πολλών ποιητών της, ( Γιάννης Ρίτσος, Κώστας Βάρναλης, Φώτης Αγκουλές, Φίλιππος Μαυρογιώργης και άλλων).

Είναι τιμημένος με το Α΄ Επιστημονικό Βραβείο Πατεράκη (συνοδευόμενο από χρηματικό ποσό,) ως συγγραφέας του ειδικού βιβλίου «Η ζωή και το έργο του Λ.Β. Μπετόβεν» όπου πέρα από τις ιστορικές αναφορές στο μεγάλο μουσουργό, παρουσιάζει μουσικολογικές και λοιπές αναλύσεις των έργων του.

Είναι ειδικός συνεργάτης του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών περιοδικού Ικαριακά, όπου ασχολήθηκε με ποικιλία θεμάτων, πχ, παιδείας, τέχνης, πολιτισμού, κριτική βιβλίου, καθώς και με παρουσιάσεις αξιόλογων προσώπων της επιστήμης, της ποίησης και της μουσικής.

Προλόγισε (στη σελίδα 300 πλάι στο χάρτη της Νάξου) και παρουσίασε σε ειδικές εκδηλώσεις πολιτισμού, το βιβλίου του συγγραφέα- μουσικού Βαγγέλη Κονιτόπουλου, με τη συμμετοχή και του συγγραφέα, που έχει τον τίτλο «Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ» όπου υπάρχει γραμμένη και σε παρτιτούρα η παραδοσιακή νησιώτικη μουσική, που από τον 16^ο αιώνα υπηρετεί η αρχαιότερη μουσική οικογένεια σε Ελλάδα και Ευρώπη, αυτή  των Κονιτοπουλαίων. (Στο ίδιο βιβλίο υπάρχει επίσης και πρόλογος του Μίκη Θεωδοράκη)

Έχει πάρει τα μουσικά πτυχία της ωδικής, της αρμονίας, της αντίστιξης,  της ενοργάνωσης.

Έχει σπουδάζει τζαζ μουσική πλάι στον Μάρκο Αλεξίου (ωδείο Φίλιππος Νάκκας)

Έχει συνεργαστεί με ιστορικές μπουάτ όπως η Απανεμιά και με ιστορικούς μουσικοσυνθέτες όπως ο Λίνος Κόκοτος και ο Χρήστος Ζυγομαλάς, (από την πρώτη  θρυλική ορχήστρα του Νικόλα Άσιμου)

Επί σειρά ετών είχε τη μουσική επιμέλεια του Καφέ Πιάνου (Ανθολόγιο) στα Εξάρχεια, και επίσης του φιλοσοφικού σχολείου Καλλιθέας και των πολιτιστικών συλλόγων «Βλαστός» Και «Καλλίπολη» στο Ελληνικό.

 Η μουσική που έγραψε επάνω στην μεταφρασμένη και στα αγγλικά (βραβείο ΙΠΕΚΤΣΙ *) ποιητική συλλογή του Φίλιππα Μαυρογιώργη, «Αιγιοπελαγίτικα» όπου ερμηνεύει ο καλλιτέχνης της ιστορικής μπουάτ Απανεμιά Βαγγέλης Κορομηλής, μπήκε και στο αρχείο της μπουάτ και επί σειρά ετών ακούγονταν ζωντανά από ντόπιες ορχήστρες στις γιορτές «Ικάρια Ελευθέρια» που οργάνωνε η Πανικαριακή Αλελφότητα Αθηνών  στο νησί του Ικάρου, κατά την επέτειο της απελευθέρωσης από τους Τούρκους.

Πέρα από το ότι έχει μελοποιήσει πλήθος ποιητών της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ),  τελευταία μελοποιεί και ποιητές της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, όπως χρονολογικά τη Ικάρια Βέρα Κλαρέβα, και τους Μπραχαμιώτες Παναγιώτη Γεωργακόπουλο και Ελένη Μπάλιου.

Επίσης, εδώ και τρία χρόνια δραστηριοποιείται με συναυλίες στο Μπραχάμι ως δημιουργός και μαέστρος, ενός νέου μουσικού συνόλου που ονομάζεται Μ.Μ.Σ.Υ (Μπραχαμιώτικο Μουσικό Σύνολο Υποστήριξης -της περιοχής)

Το φθινόπωρο ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής σε μουσική δική του Και  σκηνοθεσία Βάλιας Κουβελά, το θεατρικό έργο «ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΛΗ»…

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ... συνέχεια (από τους ΜΜΣΥ)

 

Σιωπήσαμε… Χαζεύαμε το σκυλάκι που επέστρεψε στην παρέα. Είχε ξαπλώσει δίπλα μας ευτυχισμένο. Πόσο τυχερό που ξέρει από φιλία! Που δεν την θυσιάζει στο βωμό κάποιας πολιτικής καριέρας! Που καλημερίζει μόνο ανθρώπους κι όχι υποψήφιους ψηφοφόρους. Που δεν σου κόβει την καλημέρα  όταν για λίγο κουραστείς να του κάνεις τον δούλο. Που δεν είναι «άπιστο σκυλί» για να σε συκοφαντεί πισώπλατα όταν σε φανταστεί για εχθρό του. Που δεν είναι φάντασμα για να μπουκάρει πχ στο δημαρχείο ως… «προστάτης» αλλά με την πρώτη ευκαιρία να τους κάνει όλους εκεί μια χαψιά. Διότι ένα φάντασμα δεν έχει φίλους όσο κι αν τρώει, πίνει στο ίδιο τραπέζι με άλλους αιρετούς. Με την πρώτη ευκαιρία τους καταπίνει όλους αμάσητους,  όπως ο Πολύφημος στη σπηλιά του.

Κάπως έτσι είδε το φάντασμα κι έναν ολόκληρο σύλλογο ιστορικό, Όπου το κυριότερο τμήμα του ήταν το μουσικό μας τμήμα. Μέλη 28! Που τα καταβρόχθισε ένα μία νυχτί με το μαέστρο τους σε μια…έκτακτη λέει συνεδρίαση! Κι εμείς νομίζαμε ότι…μπήκαν οι Τούρκοι στη Μύκονο! Έκτακτη συνεδρίαση τα μεσάνυχτα; Περιμέναμε με ανυπομονησία την αιτία και τις αποδείξεις της «έκτακτης» αυτής συνεδρίασης. Διότι αν εξαιρέσουμε την ιερά εξέταση του Μεσαίωνα, όλα τα δικαστήρια ζητούν

πάντα αιτία και αποδείξεις. Πχ «Μπήκαν οι Τούρκοι στην…πλατεία Παναγούλη ισχυρίζεσαι κύριε φάντασμα;» Δεν αποκλείεται, αλλά θέλουμε αποδείξεις. Εντόπισες τίποτα κεφάλια με κόκκινα φεσάκια; Μάλιστα μας λες, μάλιστα! Μάλιστα! Μας λες ότι τα εντόπισες! Όμως μήπως ήταν αποκριές; Κι επίσης κύριε φάντασμα μάρτυρες του γεγονότος υπάρχουν; Και αν υπάρχουν ποιοι είναι; Και πόσοι; Διότι αν είσαι μόνο εσύ και η κουμπάρα και η γατούλα της γειτονιάς που παίζει κυνηγητό όλη νύχτα με την ουρά της, αυτά δεν περνάνε! Ούτε σε δικαστήρια περνάνε, ούτε και σε συλλόγους βάση καταστατικού. Και επ’ ευκαιρία κύριε φάντασμα: που έχεις κρύψει το καταστατικό ενός ιστορικού συλλόγου που δεν είναι ιδιοκτησία κανενός; Ανήκει στα μέλη του και στην ιστορία. Σου ζητάνε αυτό το καταστατικό οι άνθρωποι που αποκεφάλισες εν μία νυχτί χωρίς αιτία και αποδείξεις. Βρήκες ανοιχτή την εξώπορτα του συλλόγου τους, μπούκαρες με τα άσπρα πέπλα σου τα μεσάνυχτα, και συνεδριάζοντας με τον… εαυτό σου, την πανσέληνο, την κουμπάρα και τη γατούλα της γειτονιάς, (τρομάζοντας ίσως και κάνα δυο εκεί που είχαν ξεμείνει) έβγαλες «ομόφωνη» ως λες απόφαση να αποκεφαλίσεις με μια τσεκουριά ολόκληρο μουσικό τμήμα. 28 Ανθρώπους με το μαέστρο μαζί. Και έστειλες και την επιστολή του αποκεφαλισμού στην οποία όμως δεν φαίνονται πουθενά…αιτία και αποδείξεις! Για να τα βρουν βρε παιδί μου πχ άνθρωποι που πίνουν ανυποψίαστοι τον καφέ τους στις πλατείες του Μπραχαμίου και όλοι οι σύλλογοι εκεί, που αγαπούν τους αποκεφαλισμένους και τους λατρεύουν, (πχ ο σύλλογος εθελοντών ή ο σύλλογος Ηλείων ολόκληρα γλέντια έστησαν με ψησταριές, κρασιά, γλυκά, προς τιμήν τους). Και να πει όλος αυτός ο κόσμος ότι βρε παιδί μου, γι’ αυτή την αιτία και με αυτές τις αποδείξεις, αποκεφάλισε ένα ολόκληρο μουσικό τμήμα το φάντασμα, εν μία νυχτί. Και χρησιμοποίησες κύριε φάντασμα τη σφραγίδα ενός ιστορικού συλλόγου καταχρηστικά και αναίτια. Και μάλιστα για την πιο βάρβαρη πράξη ενός τέτοιου αποκεφαλισμού τόσων ανθρώπων. Συμπαρασύροντας (διπλή αμαρτία) και δυο τρεις ανυποψίαστους αφελείς που ίσως έδειξαν απλώς πίστη στην εξουσία των κάτασπρων πέπλων της νύχτας σου. Υπόψη ότι η σφραγίδα αυτή του συλλόγου, ανήκει στη μεγάλη εκείνη στρογγυλή του πρωτοδικείου όπου πάνε τα καταστατικά όλων των συλλόγων. Σφραγίδα που δεν έχει γωνίες για να κρύβονται φαντάσματα, σφραγίδα που γράφει πάνω της Ελληνική Δημοκρατία. Τι θα πεις σ’ αυτή τη σφραγίδα; Ότι αποκεφάλισες 28 ανθρώπους σε μια «έκτακτη» συνεδρίαση τη νύχτα, χωρίς αιτία, λόγο, αντίλογο, αποδείξεις διασταυρώσεις; θα της πεις ότι απλώς σου αρέσει να παίζεις με τις σφραγίδες; Ή μήπως θα της πεις ότι δεν χρειάζονται αιτίες και αποδείξεις όταν υπάρχει μονάχα ο σκοπός;

Μάλιστα κύριε φάντασμα, εκ της ιστορίας αποδεικνύεται ότι είχες σκοπό τον αποκεφαλισμό εξαρχής. Όμως απορούμε που μπέρδεψες τις εποχές. Κι αντί να αποβιβαστείς σε κάποιο λιμάνι της ιεράς εξέτασης του μεσαίωνα, αποβιβάστηκες στον ιστορικό μας σύλλογο στην πλατεία Παναγούλη. Και έχεις τόση σχέση με τα θέματα του συλλόγου μας που δεν ήξερες καν τον αριθμό των αποκεφαλισμένων. Πόσο μάλλον να ήξερες τα ονόματά τους και τις ιδιαιτερότητές τους! Φαντάσου κι όλας να ήξερες πόσοι από αυτούς ανήκουν σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. ( όπως πχ λόγω γήρατος ή  αναπηρίας).

Αλήθεια, την ιστορία του ευάλωτου Νίκου την ξέρεις; Ποιος Νίκος θα πεις; Εμ βέβαια, φάντασμα είσαι, πάντα είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Αλήθεια, την ιστορία της ευάλωτης Μάτας την ξέρεις; Ποιας Μάτας θα πεις… (υπομονή η ιστορία της θα ανέβει στην ιστοσελίδα).  Εντάξει ως φάντασμα είσαι παν- αδιάφορο και παν-άσχετο φροντίζοντας μόνο για ψηφαλάκια. Αλλά μια που εξαιτίας ενός φαντάσματος συνειδητοποιήσαμε (συγκρίνοντας) πόσο διαφορετικοί είναι οι άλλοι αιρετοί στο δήμο μας, (απ’ όλες γενικά τις παρατάξεις), τώρα ρωτάμε: Τι έφταιγαν οι εν λόγω ευγενικοί, εγκάρδιοι πολιτισμένοι άνθρωποι που ατυχώς κάθονταν πλάι σε ένα φάντασμα, στην πρώτη θέση των επισήμων στην πλατεία Παναγούλη την Πρωτομαγιά, όταν αυτό το φάντασμα, επιχείρησε ταμένο το ίδιο (από το κεφάλι του), να τους κάψει και τους ίδιους! Εκτοξεύοντας εναντίον της ορχήστρας μας και  πάνω στην πιο κοινωνική μας συναυλία: Πρωτομαγιά στη γειτονιά, ειρωνικούς μορφασμούς αλλά και ύβρεις κατά του μαέστρου μας, όπως, «τέλειωνε Νιόνιο!». Δεν έχει συμβεί ποτέ στα χρονικά συναυλιών σε όλο τον κόσμο! να προσπαθεί δηλαδή να μετατρέψει κάποιο φάντασμα την πρώτη θέση των επισήμων μιας δημαρχίας, σε ταβλαδορείο και θύρα 13! Μάλιστα εν μέσω της πιο κοινωνικής μας συναυλίας με θέμα τις παλιές γειτονιές στο Μπραχάμι  (Βλέπε πρώτη δημοσίευση Κάποτε στο Μπραχάμι) Και λέμε ότι ήταν η πιο κοινωνική συναυλία μας αυτή, όχι μόνο λόγω θέματος αλλά και λόγω του ότι στη μεγάλη αυτή ορχήστρα μας, που σαν μισοφέγγαρο απλώθηκε σε όλη την πλατεία Παναγούλη, εντυπωσιάζοντας τον κόσμο, (απόδειξη ότι ένα φάντασμα ήταν κατακόκκινο από θυμό) συμμετείχαν μουσικά και πολλοί άνθρωποι ευάλωτοι, που ένα φάντασμα «μια χαρά» προστατεύει όσο και τους ατυχώς συν καθήμενούς του τότε, στην πρώτη θέση των επισήμων.

Εμείς δεν ξέρουμε τι εστί προστασία. Όμως ξέρουμε τι εστί, να τιμάς όσους σε τιμούν. Τιμώντας λοιπόν ο μαέστρος μας όσους εκπροσώπους του δήμου μας τίμησαν εκεί στην πλατεία Παναγούλη την Πρωτομαγιά, και πιάνοντας τους ειρωνικούς μορφασμούς του φαντάσματος εναντίον της ορχήστρας μας, και τις ύβρεις εναντίον του μαέστρου, στράφηκε προς το φάντασμα και είπε «-Όποιος έχει κάτι να πει, να βγει στο μικρόφωνο. Είναι ανοιχτό για όλο τον κόσμο»

Κι έτσι καταλάβαμε κι εμείς ποιους θα πρέπει να σκεφτούμε στις επόμενες εκλογές και ποιόν όχι. Ήδη είχαν γυρίσει στο φάντασμα οι συν καθήμενοι την πλάτη τους. Βλέποντας ίσως πόσο καλά τους «προστατεύει», Γι’ αυτό και σηκώθηκε κατόπιν εορτής κατακόκκινο το φάντασμα για να ζητήσει από το μαέστρο μας…συγνώμη. Όμως δεν ήταν δική του ούτε και αυτή τη φορά (μια που του είχε ζητήσει συγνώμη και στο παρελθόν). Απλά ήταν κι αυτή μια συγνώμη εκ των πραγμάτων. Διότι ως φάντασμα πιάστηκε πάλι στα πράσα εκτός τόπου και χρόνου. Και μια που θίγει διαρκώς όλους μας, μαέστρο, χορωδούς, οργανοπαίχτες, ευάλωτες ομάδες, μέχρι και τους εξαιρετικούς ποιητές του Μπραχαμίου, (Ελένη Μπάλιου, Παναγιώτη Γεωργακόπουλο) που για πρώτη φορά τους παρουσιάσαμε σε ανοιχτή συναυλία πλατείας, στην πιο κοινωνική (ως είπαμε) συναυλία μας απ’ όλες, και μια που τόσο καλά μας «τίμησε» ένα φάντασμα και εκεί, από την πρώτη θέση μάλιστα των επισήμων, και μια που το (ξαναλέμε) κάτι τέτοιο δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στον κόσμο, όλοι εμείς οι αποκεφαλισμένοι λόγω τέτοιας «κοινωνικής πολιτικής» ομόφωνα και εν χορώ ζητωκραυγάζουμε: Χαίρε αυτοκρατορικό φάντασμα κοινωνικής πολιτικής και ευάλωτων ομάδων! Άντε, και μεθαύριο δήμαρχος! Και πρωθυπουργός, και Πάπας Ρώμης!

Η Τρίτη και τελευταία συνέχεια, θα έχει τον τίτλο «Της αδηφαγίας και αχαριστίας το κάγκελο».